ਲੇਖ

ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ

ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

24 ਅਗਸਤ, 1814 ਨੂੰ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ 1812 ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜੂਨ 1813 ਵਿੱਚ ਓਨਟਾਰੀਓ, ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਯੌਰਕ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਹਮਲੇ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੇਮਜ਼ ਮੈਡੀਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ Dolਰਤ ਡੌਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ. ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਭਵਨ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲਈ ਬੈਠੇ ਸਨ.

ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੁਸਾਇਟੀ ਅਤੇ ਡੌਲੀ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਪੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੇਮਜ਼ ਮੈਡਿਸਨ 22 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜਰਨੈਲਾਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਨ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ. ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਡੌਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੀ "ਹਿੰਮਤ ਜਾਂ ਦ੍ਰਿੜਤਾ" ਹੈ? ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਕਾਗਜ਼ਾਤ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ House ਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ.

ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਡੌਲੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਸਪਾਈ ਗਲਾਸ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਕੈਨ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਡਿਸਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਦੂਰੀ ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਡੌਲੀ ਨੇ ਜੋੜੇ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਾਬਕਾ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜਾਰਜ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ. ਡੌਲੀ ਨੇ ਪੇਂਟਿੰਗ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਾਰੇ 23 ਅਗਸਤ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ. ਕਿਉਂਕਿ ਪੋਰਟਰੇਟ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਫਰੇਮ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੈਨਵਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱ pulledਿਆ ਅਤੇ ਰੋਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਨਿ unਯਾਰਕ ਦੇ ਦੋ ਅਣਪਛਾਤੇ "ਸੱਜਣਾਂ" ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦੂਰ ਕੀਤਾ. (ਡੌਲੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਪੋਰਟਰੇਟ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗਿਲਬਰਟ ਸਟੁਅਰਟ ਦੇ ਅਸਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਸੀ). ਕੰਮ ਪੂਰਾ, ਡੌਲੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ "ਅਤੇ ਹੁਣ, ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੈਦੀ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗੀ ਜਿਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ." ਡੌਲੀ ਨੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੀਟਿੰਗ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਾਇਆ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਮੈਡਿਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਪਰਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਏ ਸਨ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਕਦੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ. ਮੈਡਿਸਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ Octਕਟਾਗਨ ਹਾ Houseਸ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ. ਇਹ 1817 ਤਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਨਵੇਂ ਚੁਣੇ ਗਏ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੇਮਜ਼ ਮੋਨਰੋ ਮੁੜ ਨਿਰਮਾਣ ਵਾਲੀ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ.

ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ: ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ: ਆਰਕੀਟੈਕਟ, ਤੱਥ ਅਤੇ ਖਾਕਾ


ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦਾ ਸਾੜਨਾ

ਦੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦਾ ਸਾੜਨਾ 1812 ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਚੈਸਪੀਕ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਸਿਟੀ (ਹੁਣ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ) ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਹਮਲਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਤੱਕ, ਇਹ ਅਮਰੀਕੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ.

24 ਅਗਸਤ, 1814 ਨੂੰ ਬਲੇਡੈਂਸਬਰਗ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਰੌਬਰਟ ਰੌਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵੱਲ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰਾਤ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ (ਜਿਸਨੂੰ ਉਦੋਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ) ਸਮੇਤ ਕਈ ਸਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਮਹਿਲ), ਕੈਪੀਟਲ ਇਮਾਰਤ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਮਰੀਕੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਸਹੂਲਤਾਂ. [4] ਇਹ ਹਮਲਾ ਅੰਸ਼ਕ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪੋਰਟ ਡੋਵਰ ਦੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਅਮਰੀਕੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਅੱਪਰ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਅਤੇ ਲੁੱਟਣ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਿਆ ਸੀ। [5] ਹਮਲੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਤੂਫਾਨ - ਸੰਭਵ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਤੂਫਾਨ - ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਵੰਡਰ ਨੇ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਲਗਭਗ 26 ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸਨ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ.

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੇਮਜ਼ ਮੈਡਿਸਨ, ਫੌਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਰਕਾਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਮੋਂਟਗੋਮਰੀ ਕਾਉਂਟੀ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਸਬੇ ਬਰੁਕਵਿਲੇ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਲਈ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਮੈਡਿਸਨ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਾਲੇਬ ਬੈਂਟਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ, ਇੱਕ ਕੁਏਕਰ ਜੋ ਕਿ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਬਰੁਕਵਿਲੇ. ਬੈਂਟਲੇ ਦਾ ਘਰ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਡਿਸਨ ਹਾ Houseਸ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ. ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਆਪਣੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ.


ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੂਤਘਰ ਨੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੇ 200 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਾਇਆ, ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੀ

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ.

1814 ਵਿੱਚ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰ about ਬਾਰੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡੀਸੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੂਤਘਰ ਨੇ ਐਤਵਾਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੀ।

ਦੂਤਘਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਟਵਿੱਟਰ ਅਕਾਂਟ 'ਤੇ ਪੋਸਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, "ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਟਵੀਟ ਲਈ ਮੁਆਫੀ। ਅਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣਾ ਸੀ।"

ਇਹ ਮੂਲ ਟਵੀਟ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦਿੱਤਾ:

ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ 200 ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ. ਇਸ ਵਾਰ ਸਿਰਫ ਚਮਕਦਾਰ! pic.twitter.com/QIDBQTBmmL

- ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੂਤਾਵਾਸ (@ਯੂਕਿਨੂਸਾ) 24 ਅਗਸਤ, 2014

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਤਰਜਮਾਨ ਮੈਰੀ ਹਾਰਫ ਨੇ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਟਵੀਟ ਕੀਤਾ:

ਪਰ ਇੱਕ ਮਾਮੂਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਲਚਲ ਮਚਾ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਕੂਟਨੀਤੀ ਦੇ ਉਲਟ, ਬ੍ਰਿਟਸ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ. ਮੈਨਰਸ. ਸਾਨੂੰ ਯੈਂਕਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ #ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ! http://t.co/4TdWVsZoHR

- ਇਮੋਜੇਨ ਲੋਇਡ ਵੈਬਰ (@illoydwebber) 25 ਅਗਸਤ, 2014

ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਐਂਗਲੋਫਾਈਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਜਾਪਦਾ ਹੈ. pic.twitter.com/FmxezZu8FY

- ਏਲੇਨ ਕਾਰਮਾਈਕਲ (len ਐਲੇਨਕਾਰਮਾਈਕਲ) ਅਗਸਤ 24, 2014

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਦੂਤਾਵਾਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ.

ਵੀ. ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੂਤਘਰ (K ਯੂਕਿਨੂਸਾ) ਨੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਟਵੀਟ ਲਈ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਲਈ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ. ਆਪਣੇ ਚੁਟਕਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਲੋ, ਬ੍ਰਿਟੈਨਿਆ!

- ਜੈਫਰੀ ਗੋਲਡਬਰਗ (e ਜੇਫਰੀ ਗੋਲਡਬਰਗ) 25 ਅਗਸਤ, 2014

ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੂਤਘਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਗੈਗ ਲਈ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੀ ਹੈ http://t.co/KypFdXEGMg ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਮਰਾਜ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

- ਰੌਬ ਕ੍ਰਿਲੀ (@ਰੋਬਕ੍ਰਿਲੀ) 25 ਅਗਸਤ, 2014

ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੱਤਾ ਦੀ ਸੀਟ ਨੂੰ ਬਰਖਾਸਤ ਕਰਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਸਪਾਰਕਲਰ-ਫੈਸਟੂਨਡ ਕੇਕ ਦੀ ਫੋਟੋ ਟਵੀਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੰਟਰਨੈਟ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ.

1814 ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ, ਵਿਲੀਅਮ ਸਟ੍ਰਿਕਲੈਂਡ ਦੁਆਰਾ ਉੱਕਰੀ ਹੋਈ ਜਾਰਜ ਮੁੰਗਰ ਦੁਆਰਾ, "24 ਅਗਸਤ 1814 ਦੇ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਘਰ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼" ਚਿੱਤਰ ਕ੍ਰੈਡਿਟ: ਐਨਸਾਈਕਲੋਪੀਡੀਆ ਬ੍ਰਿਟੈਨਿਕਾ/ਯੂਆਈਜੀ/ਗੈਟਟੀ ਚਿੱਤਰ


ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫਲੀਟ ਬਾਲਟੀਮੋਰ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ

ਯੁੱਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਲੜਾਈਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਪਰ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਸਨੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਦੁਆਰਾ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਅਸਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਮਰੀਕੀ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਵਧੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

14 ਅਗਸਤ, 1814 ਨੂੰ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਜੰਗੀ ਬੇੜਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬੇੜਾ ਬਰਮੂਡਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਬੇਸ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ. ਇਸਦਾ ਅੰਤਮ ਉਦੇਸ਼ ਬਾਲਟੀਮੋਰ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਤੀਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ. ਬਾਲਟੀਮੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਮਰੀਕੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਘਰੇਲੂ ਬੰਦਰਗਾਹ ਵੀ ਸੀ ਜੋ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਛਾਪਾ ਮਾਰਦਾ ਸੀ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੇ ਬਾਲਟੀਮੋਰ ਨੂੰ "ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਾਕੂਆਂ ਦਾ ਆਲ੍ਹਣਾ" ਕਿਹਾ.

ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਮਾਂਡਰ, ਰੀਅਰ ਐਡਮਿਰਲ ਜਾਰਜ ਕਾਕਬਰਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਸ਼ਹਿਰ.


ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਅੱਗ

ਅਗਸਤ 1814 ਵਿੱਚ, ਚੈਸਪੀਕ ਖਾੜੀ ਉੱਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਪਾਟਕਸੈਂਟ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਰਾਜਧਾਨੀ 'ਤੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਡਰੋਂ, ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰੀ ਜੇਮਜ਼ ਮੋਨਰੋ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੇਮਜ਼ ਮੈਡੀਸਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ. ਮੋਨਰੋ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਛੱਡ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਚਲੇ ਗਏ.

19 ਅਤੇ 20 ਅਗਸਤ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਦੇ ਬੰਦਰਗਾਹ ਕਸਬੇ ਬੇਨੇਡਿਕਟ ਵਿਖੇ ਫ਼ੌਜ ਉਤਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. 22 ਅਗਸਤ ਤਕ, ਮੋਨਰੋ ਨੂੰ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ. ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੈਸੇਂਜਰ ਮੈਡਿਸਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨੋਟ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ: "ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੁਡਯਾਰਡ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਛੇ ਮੀਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ. ਸਾਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਮਾਰਚ 'ਤੇ ਸਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ. . . . ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਲਈ ਪੂਰੇ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਹਨ. ਪੁਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਤਿਆਰ ਰੱਖੋ. ”

ਪੋਸਟਸਕ੍ਰਿਪਟ ਵਿੱਚ, ਮੋਨਰੋ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਬਿਹਤਰ ਸੀ."

ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਾਲੇਖ ਬਣਾਏ, ਇਸ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਵਿਭਾਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਲੇਖ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ. ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਰਾਜ ਵਿਭਾਗ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੁ earlyਲੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਕਾਰਜ ਸੌਂਪਿਆ — ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਨਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕਾਂਟੀਨੈਂਟਲ ਕਾਂਗਰਸਜ਼ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ, ਮਹਾਂਦੀਪ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਵਜੋਂ ਜਾਰਜ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਕਾਗਜ਼, ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਹਮਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸਟੇਟ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਕਲਰਕਾਂ ਜੌਨ ਗ੍ਰਾਹਮ, ਸਟੀਫਨ ਪਲੇਸਨਟਨ ਅਤੇ ਜੋਸੀਆਸ ਕਿੰਗ ਨੇ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਹਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤੀ ਪੁਰਾਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ. ਕਲਰਕਾਂ ਨੇ ਮੋਟੇ ਲਿਨਨ ਨੂੰ ਬੈਗ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਖਰੀਦਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੁਰਾਲੇਖ ਭਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਡ ਕਰਦੇ ਸਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭਰੇ ਗਏ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਜਨਰਲ ਜਾਰਜ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਪੱਤਰ -ਵਿਹਾਰ ਦ ਆਰਟੀਕਲਸ ਆਫ਼ ਕਨਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕਾਂਟੀਨੈਂਟਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਭਾਗ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਗੁਪਤ ਰਸਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਕਾਗਜ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁ earlyਲੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਲਰਕਾਂ ਨੇ ਸੰਵਿਧਾਨ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਬਿੱਲ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ.

ਪਲੇਸਨਟਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਖਾਤਾ 34 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਲਰਕਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਜੌਰਜਟਾownਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸਥਿਤ, ਪੋਟੋਮੈਕ ਨਦੀ ਦੇ ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਗ੍ਰਿਸਟਮਿਲ' ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮਿੱਲ ਇੱਕ ਫਾryਂਡਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਜਿਸਨੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਕਲਰਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਪਲੇਸਨਟਨ ਨੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਥਾਨ ਲੱਭਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ. ਨੇੜਲੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੈਗਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਲਰਕਾਂ ਨੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 35 ਮੀਲ ਬਾਹਰ, ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਲੀਜ਼ਬਰਗ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ. ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਿਆਗੇ ਹੋਏ ਘਰ ਦੀ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਲੀਜ਼ਬਰਗ ਦੇ ਸ਼ੈਰਿਫ ਨੂੰ ਚਾਬੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ.

ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਤ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜਾਂ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਦੇ ਬਲੇਡੈਂਸਬਰਗ ਵੱਲ ਵਧੀਆਂ. ਬਲੇਡੈਂਸਬਰਗ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਈ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ, ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਤਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ.

ਨੇੜਲੇ ਖਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਅਧੂਰੀ ਕੈਪੀਟਲ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਭੰਨ-ਤੋੜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆ ਐਵੇਨਿvenue ਵੱਲ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ, ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਅਤੇ ਨੇੜਲੀਆਂ ਸਰਕਾਰੀ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਅਤੇ ਲੁੱਟਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ, ਯੁੱਧ, ਜਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵਿਭਾਗ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਕੁਝ ਮੀਲ ਦੱਖਣ -ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, ਨੇਵੀ ਯਾਰਡ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਕਮਾਂਡੈਂਟ ਨੇ ਕਲਰਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਗੋਲਾ ਬਾਰੂਦ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ. ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮੂਹਿਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਾਲਟੀਮੋਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.

25 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਤੂਫਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਏ ਹਮਲੇ ਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜਨਤਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਵਿਆਪਕ ਸਰੀਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਸ ਹਮਲੇ ਨੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ. ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੀ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਰਾਜਧਾਨੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਮੋਟ ਚੌਕੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ.

ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ, ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਬਹਿਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨਾਲੋਂ "ਵਧੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਘੱਟ ਅਸੁਵਿਧਾ ਦੇ ਨਾਲ" ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ, ਕੈਪੀਟਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੌਜੂਦਾ ਸਾਈਟਾਂ 'ਤੇ ਜਨਤਕ ਦਫਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਅਤੇ ਮੁੜ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ ਫੰਡਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਬਜ਼ੇ ਨੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮੁੜ ਉਸਾਰੀ ਦੀਆਂ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਾਲੇਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਅਗਲੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਸ਼ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੀਮਤੀ ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਡਾਰਨ ਦੀਆਂ ਮਾੜੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ, spaceੁਕਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਘਾਟ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨਿਰੰਤਰ ਘੁੰਮਣਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਲਗਾਤਾਰ ਖਤਰਾ ਸਹਿਣਾ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ.

ਚਮਤਕਾਰੀ ,ੰਗ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਾਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋਣ ਤੱਕ ਬਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਕਾਰਡ ਹੁਣ ਸਹੀ presੰਗ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਜਨਤਾ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹਨ.

ਨੈਸ਼ਨਲ ਆਰਕਾਈਵਜ਼ 11 ਸਤੰਬਰ - 3 ਨਵੰਬਰ, 2014 ਤੱਕ ਪੂਰਬੀ ਰੋਟੁੰਡਾ ਗੈਲਰੀ ਵਿੱਚ ਫੋਰਟ ਮੈਕਹੈਨਰੀ ਦੇ ਬੰਬਾਰੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇਗਾ.


ਯੂਐਸ ਕੈਪੀਟਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੂਫਾਨੀ ਰਿਹਾ ਹੈ - ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜੀਆਂ ਦੁਆਰਾ 1814 ਵਿੱਚ

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੰਗਾਕਾਰੀਆਂ ਨੇ 6 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਯੂਐਸ ਕੈਪੀਟਲ ਬਿਲਡਿੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਸੀਐਨਐਨ ਪੇਸ਼ਕਾਰਾਂ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ 200 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਮੌਕੇ ਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ.

ਇਹ ਅਗਸਤ 1814 ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਦੋਂ ਜਨਰਲ ਰੌਬਰਟ ਰੌਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਡੀਸੀ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੈਪੀਟਲ ਅਤੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ .ਸ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਜਨਤਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੂੰ icallyੰਗ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ.

1812 ਦਾ ਯੁੱਧ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਇਹ ਉਹ ਲੜਾਈ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਲਈ ਇਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹਿਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਪੂਰਵ ਸੰਧਿਆ 'ਤੇ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਆਇਤਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਯੁੱਧ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ.

ਅਮਰੀਕੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੇ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੈਨੇਡਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਕਸਬੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਰਾਜਧਾਨੀ ਯੌਰਕ, ਹੁਣ ਟੋਰਾਂਟੋ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ.

1814 ਦੀ ਬਸੰਤ ਤਕ, ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਯੁੱਧਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ. 30 ਮਾਰਚ ਨੂੰ, ਰੂਸੀ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ. ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਮੋੜ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਯੂਰਪ ਤੋਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਭੇਜਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ, ਪਰ 1814 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੋਲ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਚੈਸਪੀਕ ਖਾੜੀ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਤੰਬਾਕੂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ 'ਤੇ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਗ਼ੁਲਾਮ ਅਬਾਦੀ ਨੂੰ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ. ਇੱਕ ਸੰਭਾਵੀ ਗੁਲਾਮ ਵਿਦਰੋਹ ਦਾ ਡਰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸੀ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਿਲਿਸ਼ਿਆ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ.

ਅਗਸਤ 1814 ਵਿੱਚ, ਵਾਈਸ ਐਡਮਿਰਲ ਸਰ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕਾਕਬਰਨ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਜਲ ਸੈਨਾ ਫੋਰਸ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਚੈਸਪੀਕ ਖਾੜੀ ਵਿੱਚ ਪਾਟਕਸੈਂਟ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਦੇ ਬੇਨੇਡਿਕਟ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ 4,500 ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਾਰਿਆ.

ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਿੱਥੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਸਿਰਫ 30 ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਰਣਨੀਤਕ ਤੌਰ' ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਪੱਖ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਬਲੇਡੈਂਸਬਰਗ ਵਿਖੇ ਅਗਾ advanceਂ ਰੁਕਣ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੂੰ ਪੋਟੋਮੈਕ ਨਦੀ ਦੀ ਪੂਰਬੀ ਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਮਰੀਕੀ ਮਿਲਿਸ਼ੀਅਨ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਬਲੇਡੇਂਸਬਰਗ ਰੇਸ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਸਿਰਫ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਸਨ.

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਵਿਆਪਕ ਦਹਿਸ਼ਤ ਸੀ. ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਡੌਲੀ ਮੈਡਿਸਨ, ਨੇ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਜੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ. ਨਿਕਾਸੀ ਇੰਨੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜਾਂ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ.

ਭਿਆਨਕ ਤਮਾਸ਼ਾ

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਕੈਪੀਟਲ ਸਕੁਏਅਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨਾਈਪਰ ਫਾਇਰ ਮਿਲੇ. ਸਨਾਈਪਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕੈਪੀਟਲ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ. ਪੁਰਸ਼ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੋਏ. ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਚੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਅਤੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਕਾਲਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਨੁਪਾਤ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੱਕੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਚੰਗੇ ਅਨੁਪਾਤ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਧੀਆ ਫਰਨੀਚਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ.

ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲੋਂ ਜਲਾਉਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ - ਛੱਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਫਰਸ਼ ਅਤੇ ਕੰਧਾਂ ਪੱਥਰ ਸਨ. ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਫਰਨੀਚਰ, ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੇ ੇਰ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਜਿਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਾਟਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਯੂਐਸ ਦੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਮੰਤਰੀ, ਲੂਯਿਸ ਸਰੂਰੀਅਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤਮਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ.” ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅੰਦਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ. ਗਰਮੀ ਇੰਨੀ ਤੀਬਰ ਸੀ ਕਿ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਥੰਮ੍ਹ ਅਤੇ ਫਰਸ਼ ਚੂਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਛੱਤ edਹਿ ਗਈ.

ਕੈਪੀਟਲ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਭਵਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ. (ਦੰਤਕਥਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਸ ਨੂੰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਝੁਲਸਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.)

ਸਭ ਤੋਂ ਬਦਨਾਮ ਕਾਰਵਾਈ ਸ਼ਾਇਦ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਸੀ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਜਨਤਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਨਿਜੀ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਪੇਟੈਂਟ ਦਫਤਰ ਅਤੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਜਮ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ.

ਪਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸਰ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਦਫਤਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਟਵਿੱਟਰ ਅਕਾ accountਂਟ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਐਪੀਸੋਡ ਵਿੱਚ, ਐਡਮਿਰਲ ਕਾਕਬਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਸੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਅਖ਼ਬਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਛਾਪ ਸਕੇ ਜੋ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ.

ਪਰਾਇਕ ਜਿੱਤ

ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ। ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਰਣਨੀਤਕ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦੀ ਆਬਾਦੀ ਸਿਰਫ 8,000 ਸੀ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਲਈ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਘਨ ਘੱਟ ਸੀ. ਸ਼ਾਇਦ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਣਨੀਤਕ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇਵੀ ਯਾਰਡ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਅਧੀਨ ਕਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਸੀ. ਇਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸਪਲਾਈ ਲੈਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਨੇਵੀ ਸਕੱਤਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ.

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਸਾੜੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਨੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਕਾਰਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਹਮਦਰਦੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ. ਜਨਤਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ.

ਕੈਪੀਟਲ ਬਚ ਗਿਆ. ਇਸਦਾ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਬਹੁਤ ਲਚਕੀਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਣਤਰ ਬਰਕਰਾਰ ਸੀ. ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਂਗਰਸ ਦੁਬਾਰਾ ਉਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ.

ਇਹ ਲੇਖ ਕ੍ਰਿਏਟਿਵ ਕਾਮਨਜ਼ ਲਾਇਸੈਂਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਮੂਲ ਲੇਖ ਪੜ੍ਹੋ.


ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ

ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਲਈ, 24 ਅਗਸਤ, 1814, ਸਭ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਸੀ 1812 ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦਿਨ. ਨੇੜਲੇ ਬਲੇਡੇਂਸਬਰਗ, ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਵਿਖੇ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵੱਲ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ, ਯੂਐਸ ਕੈਪੀਟਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਤਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੇਮਸ ਮੈਡੀਸਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਡੌਲੀ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਭਵਨ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ. ਜਿਉਂ ਹੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਹਿਲੀ ,ਰਤ, ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ.

ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਤ 11 ਵਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਪਹੁੰਚੇ. ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਅਤੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈਣ ਦੇ ਤਕਰੀਬਨ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ structureਾਂਚੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਛੱਤ ਰਹਿਤ ਪੱਥਰ ਦਾ ਖੋਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ.

"[ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਭਵਨ] ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੰਚ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸ ਦੀਆਂ ਤਰੇੜਾਂ ਅਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਬਾਕੀ ਹਨ. ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼. ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ. ਹੁਣ ਸੁਆਹ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ."
— ਮਾਰਗਰੇਟ ਬੇਅਰਡ ਸਮਿਥ ਪੱਤਰ, 30 ਅਗਸਤ, 1814

(ਸੁਰਖੀਆਂ)
ਗਿਲਬਰਟ ਸਟੁਅਰਟ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰਜ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀਮਾਨ ਤਸਵੀਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ .ਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ.

ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਝੁਲਸਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਜੇ ਵੀ ਦੋ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ.

1812 ਦੇ ਯੁੱਧ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਨੇੜਲੇ ਸਥਾਨ:

✶ ਲੈਫਾਇਟ ਪਾਰਕ — ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨੁਕੂਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ ਅਤੇ

1812 ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਾਇਕ ਐਂਡਰਿ Jack ਜੈਕਸਨ ਦੀ ਘੋੜਸਵਾਰ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੋ.

ਅਤੇ#10038 ਯੂਐਸ ਕੈਪੀਟਲ ਵਿਜ਼ਟਰ ਸੈਂਟਰ — ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਤੇ 1814 ਵਿੱਚ ਕੈਪੀਟਲ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਨਮੂਨਾ ਵੇਖੋ.

✶ ਅਮਰੀਕੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਸਮਿਥਸੋਨੀਅਨ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਜਾਇਬ ਘਰ — ਇਸਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੈਲਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਤੇ ਮੂਲ ਤਾਰਾ-ਸਪੈਂਗਲਡ ਬੈਨਰ ਝੰਡਾ ਵੇਖੋ.

✶ ਡੰਬਾਰਟਨ ਹਾਸ — ਸਾਈਟ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰੋ ਜਿੱਥੇ ਡੌਲੀ ਮੈਡੀਸਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਛੱਡਣ ਵੇਲੇ ਭੱਜ ਗਈ ਸੀ.

ਯੂਐਸ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ ਆਫ਼ ਇੰਟੀਰੀਅਰ, ਨੈਸ਼ਨਲ ਪਾਰਕ ਸਰਵਿਸ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ.

ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਲੜੀਵਾਰ. ਇਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਮਾਰਕਰ ਇਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਚੀਬੱਧ ਹੈ: 1812 ਦਾ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਬਲਦ ਰਤਾਂ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਸਾਬਕਾ ਯੂਐਸ ਪ੍ਰੈਜ਼ੀਡੈਂਟਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: #04 ਜੇਮਜ਼ ਮੈਡੀਸਨ, ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰੈਜ਼ੀਡੈਂਟਸ: #07 ਐਂਡਰਿ Jack ਜੈਕਸਨ ਸੀਰੀਜ਼ ਦੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ. ਇਸ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਇਤਿਹਾਸਕ ਮਿਤੀ 24 ਅਗਸਤ, 1814 ਹੈ.

ਟਿਕਾਣਾ. 38 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ 53.653 ′ ਐਨ, 77 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ 2.059 ਅਤੇ#8242 ਡਬਲਯੂ. ਮਾਰਕਰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡਿਸਟ੍ਰਿਕਟ ਆਫ਼ ਕੋਲੰਬੀਆ ਦੇ ਡਾntਨਟਾownਨ ਵਿੱਚ ਹੈ. ਮਾਰਕਰ ਸੰਵਿਧਾਨ ਐਵੇਨਿ ਉੱਤਰ -ਪੱਛਮ (ਯੂਐਸ 50) ਦੇ ਉੱਤਰ ਪੱਛਮ ਦੀ 15 ਵੀਂ ਸਟ੍ਰੀਟ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉੱਤਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ. ਨਕਸ਼ੇ ਲਈ ਛੋਹਵੋ. ਮਾਰਕਰ ਇਸ ਡਾਕ ਪਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂ ਇਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ: 610 15 ਵੀਂ ਸਟ੍ਰੀਟ ਨਾਰਥਵੈਸਟ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਡੀਸੀ 20230, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ. ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ ਛੋਹਵੋ.

ਹੋਰ ਨੇੜਲੇ ਮਾਰਕਰ. ਘੱਟੋ ਘੱਟ 8 ਹੋਰ ਮਾਰਕਰ ਇਸ ਮਾਰਕਰ ਦੇ ਪੈਦਲ ਦੂਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ. ਬੁਆਏ ਸਕਾ Memorialਟ ਮੈਮੋਰੀਅਲ (ਇਸ ਮਾਰਕਰ ਦੀ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ) ਮੂਲ ਪੇਟੈਂਟੀਸ ਮੈਮੋਰੀਅਲ (ਇਸ ਦੇ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ)

ਮਾਰਕਰ) ਜੌਨ ਸੌਲ (ਲਗਭਗ 500 ਫੁੱਟ ਦੂਰ, ਇੱਕ ਸਿੱਧੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ) ਨੈਸ਼ਨਲ ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਟ੍ਰੀ (ਲਗਭਗ 600 ਫੁੱਟ ਦੂਰ) ਵਿਲੀਅਮ ਟੇਕਮਸੇਹ ਸ਼ਰਮਨ (ਲਗਭਗ 600 ਫੁੱਟ ਦੂਰ) ਬੁੱਲਫਿੰਚ ਗੇਟ ਹਾ Houseਸ (ਲਗਭਗ 700 ਫੁੱਟ ਦੂਰ) ਜ਼ੀਰੋ ਮਾਈਲਸਟੋਨ (ਲਗਭਗ 700 ਫੁੱਟ) ਦੂਰ) ਕਾਰੋਬਾਰ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹੋ (ਲਗਭਗ 700 ਫੁੱਟ ਦੂਰ). ਡਾntਨਟਾownਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਾਰਕਰਸ ਦੀ ਇੱਕ ਸੂਚੀ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ੇ ਲਈ ਛੋਹਵੋ.


ਜਦੋਂ ਡੌਲੀ ਮੈਡੀਸਨ ਨੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ .ਸ ਦੀ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲੀ

ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜੇਮਜ਼ ਮੈਡਿਸਨ ਆਪਣੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਕੱਤਰ ਅਲਬਰਟ ਗੈਲਾਟਿਨ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਲਈ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਮਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਨੇ 18 ਜੂਨ, 1812 ਨੂੰ ਟਕਰਾਅ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਫੌਜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਲ ਸੈਨਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਫਰਿਗੇਟ ਅਤੇ ਗਨਬੋਟਾਂ ਦਾ ਬੇੜਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਇੱਕ ਹੀ ਤੋਪ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ. 1811 ਵਿੱਚ, ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਹੈਮਿਲਟਨ ਦੇ ਬੈਂਕ ਆਫ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟਸ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵੋਟ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰਕਾਰ ਲਈ ਪੈਸਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ. ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸਹਿਯੋਗੀ ਨੇ 1812 ਅਤੇ 1813 ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਫਰਾਂਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਸੀ (ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣਗੇ), ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਪਏਗਾ .

ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ

ਵੀਡੀਓ: ਡੌਲੀ ਮੈਡਿਸਨ ਨੇ ਜਾਰਜ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਇਆ

ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਮਗਰੀ

ਮਾਰਚ 1813 ਵਿੱਚ, ਗੈਲਾਟਿਨ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਪੈਸਾ ਹੈ. ” ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹਾਰਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ. ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੇਵੀ ਸਕੁਐਡਰਨ ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਤੱਟ ਉੱਤੇ ਨਾਕਾਬੰਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ, ਨਿ England ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ “Mr 'ਤੇ ਚੁਟਕੀ ਲਈ. ਮੈਡਿਸਨ ਦੀ ਜੰਗ, ਅਤੇ#8221 ਅਤੇ ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਦੇ ਰਾਜਪਾਲ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਜ ਦੇ#ਮਿਲਿਸ਼ੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਡਿਸਨ ਮਲੇਰੀਆ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਐਲਬ੍ਰਿਜ ਗੈਰੀ ਇੰਨੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹਿਸ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਆਦਮੀ ਮਰ ਗਏ ਤਾਂ ਕੌਣ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣੇਗਾ. ਇਕਲੌਤੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਛੋਟੀ ਅਮਰੀਕੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਲੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ.

ਡੌਲੀ ਮੈਡਿਸਨ ’ ਦਾ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਧਦੀ ਰਹੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਕਵੇਕਰ ਵਜੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਡੌਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੜਾਕੂ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ. “ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲੜਨ ਦੀ ਵਕੀਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ#8221 ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ, ਐਡਵਰਡ ਕੋਲਜ਼ ਨੂੰ ਮਈ 1813 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਹਮਲੇ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫਰੀਗੇਟ ਉੱਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਹੌਂਸਲਾ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ ਮੈਸੇਡੋਨੀਅਨ, ਕੈਨਰੀ ਆਈਲੈਂਡਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਦਸੰਬਰ 1812 ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਗੇਂਦ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਰਾਜਧਾਨੀ ਪਹੁੰਚੀ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਨੇਵੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਂਗਰਸ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ. ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਗੇਂਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸੀਨੀਅਰ ਜਲ ਸੈਨਾ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਫਰਸ਼ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਪਰੇਡ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਡੌਲੀ ਦੇ ਫੁੱਟ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ.

ਸਮਾਜਿਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਡੌਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਰੀਖਕ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, “ ਭਿਆਨਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਸੰਘੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਕੌੜੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਅਤੇ ਸੁਲ੍ਹਾ -ਸਫ਼ਾਈ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਲਈ ਵੀ ਤਿਆਰ ਸਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਗਭਗ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਡੌਲੀ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਨ. ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਡੌਲੀ ਇੱਕ ਅਣਥੱਕ ਮਹਿਮਾਨ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਾਲਿੰਗ ਕਾਰਡ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ. ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੇ ਲਗਭਗ 300 ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਤ ਕੀਤਾ. ਹੁਣ ਹਾਜ਼ਰੀ 500 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ ਸਕਿezਜ਼ੀਜ਼ ਅਤੇ#8221 ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ

ਡੌਲੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੀੜ ਭਰੇ ਕਮਰਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦੇ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ. “ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਚੱਕਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ! ” ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਇਕਰਾਰ ਕੀਤਾ. ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਰੀਖਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ “ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸਮਾਨਤਾ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ#8221 ਉਦੋਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਬੁਰੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਕਸਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ ਲਿਟਲ ਜੇਮੀ ਅਤੇ#8221 ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਹਾਰ ਨੂੰ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕੀਤਾ. ਪਰ ਡੌਲੀ ਅਜਿਹੀ ਬਦਨਾਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਜਾਪਦੀ ਸੀ. ਅਤੇ ਜੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਪੈਰ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਡੌਲੀ ਖਿੜ ਗਈ. ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਿਰਲੇਖ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ: ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਡੌਲੀ ਨੇ ਅਰਧ -ਜਨਤਕ ਦਫਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਭੂਮਿਕਾ ਬਣਾਈ ਸੀ ਜੋ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ House ਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਗੇ.

ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਅੰਤਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਦਹਾਕਾ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ womanਰਤ ਨੂੰ ਇੰਨੇ ਕੰਡੇਦਾਰ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ. 1809 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਡਿਸਨ ਨੂੰ ਡੌਲੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦਿਆਂ, ਉਸਦੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਅਸਟੇਟ, ਮੋਂਟਪੀਲੀਅਰ ਵਿਖੇ ਛੁੱਟੀਆਂ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ ਸੀ. ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਪਰਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲਿਖੇ ਇੱਕ ਨੋਟ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਫਰਾਂਸ ਤੋਂ ਹੁਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਖੁਫੀਆ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਵੀਨਤਮ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ. ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੇਰ ਦਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੀ. ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਭਾਸ਼ਣ ਬਾਰੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ, ਡੌਲੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਤੇ#8217 ਦਾ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਭਾਈਵਾਲ ਬਣ ਗਈ ਸੀ.

ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਮਰੀਕਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆਗਿਆਕਾਰ ਬਸਤੀਵਾਦੀਆਂ ਤੱਕ ਘਟਾਉਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿੜ ਇਰਾਦੇ 'ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਸਨ. 10 ਸਤੰਬਰ, 1813 ਨੂੰ ਏਰੀ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੀ ਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਚੈੱਕ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੇ ਫਲੋਰਿਡਾ ਤੋਂ ਡੇਲਾਵੇਅਰ ਬੇ ਤੱਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤੱਟ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹਮਲਾ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਰ ਬਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੈਂਡਿੰਗ ਪਾਰਟੀਆਂ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ, rapeਰਤਾਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ. ਇਹਨਾਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦਾ ਕਮਾਂਡਰ ਸਰ ਜਾਰਜ ਕਾਕਬਰਨ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਖਤ, ਲਾਲ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਪਿਛਲਾ ਐਡਮਿਰਲ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਹੰਕਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੇਰਹਿਮ ਸੀ.

ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਫਰਨੀਚਰ ਨੂੰ ਪੈਕ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਡੌਲੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੱਤਰ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ 20 ਮੀਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ. ਪਰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜਾਂ ਨੇ 4 ਮਈ, 1813 ਨੂੰ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਦੇ ਹੈਵਰੇ ਡੀ ਗ੍ਰੇਸ ਨੂੰ ਬਰਖਾਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸਾਲ ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਨੌਰਫੋਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕ੍ਰੇਨੀ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਅਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਡੌਲੀ ਖੁਦ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜੇ ਮੈਡਿਸਨ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕੱਠੇ “ ਡਿੱਗਣ ਅਤੇ#8221 ਹੋ ਜਾਣਗੇ. ਡੌਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ: “ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਚਿੰਤਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਹਾਂ. ”

17 ਅਗਸਤ, 1814 ਨੂੰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਬੇੜੇ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਤੋਂ ਸਿਰਫ 35 ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ, ਪਾਟਕਸੈਂਟ ਨਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲੰਗਰ ਸੁੱਟਿਆ. ਇੱਕ ਸਖਤ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸਿਪਾਹੀ, ਮੇਜਰ ਜਨਰਲ ਰੌਬਰਟ ਰੌਸ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਵਿੱਚ 4,000 ਬਜ਼ੁਰਗ ਫੌਜੀ ਸਵਾਰ ਸਨ. ਉਹ ਛੇਤੀ ਹੀ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਗੋਲੀ ਚਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰ cameੇ ਤੇ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਅਮਰੀਕੀ ਸੈਨਿਕ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਸਾਰੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਮੈਡਿਸਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਿਲੀਸ਼ੀਆ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਸਕਦੇ ਸਨ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੜਕੀਲੇ ਸ਼ੌਕੀਨਾਂ ਦਾ ਕਮਾਂਡਰ ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਸੀ. ਜਨਰਲ ਵਿਲੀਅਮ ਵਿੰਡਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਡਿਸਨ ਨੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ, ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਦੇ ਗਵਰਨਰ, ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰਾਜ ਮਿਲਿਸ਼ੀਆ ਖੜ੍ਹੀ ਕੀਤੀ ਸੀ.

ਵਿੰਡਰ ਦੀ ਅਯੋਗਤਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਡੌਲੀ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ. ਹੁਣ ਤਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਾਸੀ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਭੀੜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ. ਪਰ ਡੌਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਕਾਇਮ ਰਹੀ। ਉਸਨੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦੇ ਲਾਅਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਆਰਮੀ ਕਰਨਲ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਵਿੱਚ 100 ਮਿਲਿਸ਼ੀਅਨ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰਨ ਦੇ ਮੈਡਿਸਨ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਤੇ ਡੌਲੀ ਆਪਣੀ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ. ਫਿਰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੇ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਰਚ ਕਰ ਰਹੇ 6,000 ਮਿਲਿਸ਼ੀਅਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਡੌਲੀ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗੀ.

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡੌਲੀ ਨੇ 23 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਡਿਨਰ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਖੁਦ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੂੰ 6,000 ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸੱਦਾ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ. ਡੌਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਸਬੂਤ ਦੇਖਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ, ਸਪਾਈਗਲਾਸ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਕੈਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ. ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਡੀਸਨ ਨੇ 23 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਲਿਖਤ ਸੁਨੇਹੇ ਭੇਜੇ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ। ਪਹਿਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਨੋਟਿਸ ਤੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ।

ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਾਕੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਕੈਬਨਿਟ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਤਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੀ ਹੈ. 23 ਅਗਸਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਡੌਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਲੂਸੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਅਰੰਭ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. “ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਜਾਣਕਾਰ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ#8221 ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ. ਫ਼ੌਜ ਦਾ ਕਰਨਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ 100 ਮੈਂਬਰੀ ਗਾਰਡ ਵੀ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ। ਪਰ, ਉਸਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, “ ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾ ਜਾਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀ ਮੈਡਿਸਨ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ. ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਡੰਡੇ ਹਨ. ” ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ, ਜਿਆਦਾਤਰ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਡੌਲੀ ਆਪਣੇ ਸਪਾਈਗਲਾਸ ਨਾਲ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਸੀ. ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਲੂਸੀ ਨੂੰ ਲਿਖੀ ਚਿੱਠੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਿਆਂ ਸਵੇਰ ਬਿਤਾਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਜਾਸੂਸੀ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ. ” ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ, ਸਭ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ “ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਆਤਮਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ! ਨੇੜਲੇ ਬਲੇਡੇਂਸਬਰਗ, ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਵਿਖੇ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੋਪਾਂ ਦਾ ਉਛਾਲ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਬਲੈਡੇਨਸਬਰਗ ਵਿਖੇ ਲੜਾਈ — ਜਾਂ ਪੰਜ ਮੀਲ ਦੂਰ ਡੌਲੀ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਸਪਾਈਗਲਾਸ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਤੋਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਅਮਰੀਕੀ ਮਿਲਿਅਨਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬਚ ਗਈ. ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਮੈਡਿਸਨ ਜਨਰਲ ਵਿੰਡਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ. ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਵਿਖੇ, ਡੌਲੀ ਨੇ ਓਵਲ ਰੂਮ ਦੇ ਲਾਲ ਸਿਲਕ ਮਖਮਲ ਡ੍ਰੈਪਰੀਆਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਲੋਵੇਸਟੌਫਟ ਚੀਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੈਗਨ ਪੈਕ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਸਟੇਟ ਡਾਇਨਿੰਗ ਰੂਮ ਲਈ ਖਰੀਦੀ ਸੀ.

24 ਤਰੀਕ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਲੂਸੀ ਨੂੰ ਲਿਖੀ ਆਪਣੀ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ, ਡੌਲੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ: “ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋਗੇ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ? ਸਾਡੀ ਲੜਾਈ ਜਾਂ ਝੜਪ ਹੋਈ ਹੈ. and I am still here within sound of the cannon!” Gamely, she ordered the table set for a dinner for the president and his staff, and insisted that the cook and his assistant begin preparing it. “Two messengers covered with dust” arrived from the battlefield, urging her to flee. Still she refused, determined to wait for her husband. She ordered the dinner to be served. She told the servants that if she were a man, she would post a cannon in every window of the White House and fight to the bitter end.

The arrival of Maj. Charles Carroll, a close friend, finally changed Dolley’s mind. When he told her it was time to go, she glumly acquiesced. As they prepared to leave, according to John Pierre Sioussat, the Madison White House steward, Dolley noticed the Gilbert Stuart portrait of George Washington in the state dining room. She could not abandon it to the enemy, she told Carroll, to be mocked and desecrated. As he looked anxiously on, Dolley ordered servants to take down the painting, which was screwed to the wall. Informed they lacked the proper tools, Dolley told the servants to break the frame. (The president’s enslaved White House footman, Paul Jennings, later produced a vivid account of these events see sidebar, p. 55.) About this time, two more friends—Jacob Barker, a wealthy ship owner, and Robert G. L. De Peyster—arrived at the White House to offer whatever help might be needed. Dolley would entrust the painting to the two men, saying they must conceal it from the British at all costs they would transport the portrait to safety in a wagon. Meanwhile, with remarkable self-possession, she completed her letter to Lucy: “And now, dear sister, I must leave this house. where I shall be tomorrow, I cannot tell!”

As Dolley headed for the door, according to an account she gave to her grandniece, Lucia B. Cutts, she spotted a copy of the Declaration of Independence in a display case she put it into one of her suitcases. As Dolley and Carroll reached the front door, one of the president’s servants, a free African-American named Jim Smith, arrived from the battlefield on a horse covered in sweat. “Clear out! Clear out,” he shouted. The British were only a few miles away. Dolley and Carroll climbed into her carriage and were driven away to take refuge at his comfortable family mansion, Belle Vue, in nearby Georgetown.

The British arrived in the nation’s capital a few hours later, as darkness fell. Admiral Cockburn and General Ross issued orders to burn the Capitol and the Library of Congress, then headed to the White House. According to Lt. James Scott, Cockburn’s aide-de-camp, they found the dinner Dolley had ordered still on the table in the dining room. “Several kinds of wine in handsome cut glass decanters sat on the sideboard,” Scott would later recall. The officers sampled some of the dishes and drank a toast to “Jemmy’s health.”

Soldiers roamed the house, grabbing souvenirs. According to historian Anthony Pitch, in The Burning of Washington, one man strutted around with one of President Madison’s hats on his bayonet, boasting that he would parade it through the streets of London if they failed to capture “the little president.”

Under Cockburn’s direction, 150 men smashed windows and piled White House furniture in the center of the various rooms. Outside, 50 of the marauders carrying poles with oil-soaked rags on the ends surrounded the house. At a signal from the admiral, men with torches ignited the rags, and the flaming poles were flung through the smashed windows like fiery spears. Within minutes, a huge conflagration soared into the night sky. Not far away, the Americans had set the Navy Yard on fire, destroying ships and warehouses full of am­munition and other materiel. For a time, it looked as if all Washington were ablaze.

The next day, the British continued their depredations, burning the Treasury, the State and War departments and other public buildings. An arsenal on Greenleaf’s Point, about two miles south of the Capitol, exploded while the British were preparing to destroy it. Thirty men were killed and 45 were injured. Then a freak storm suddenly erupted, with high winds and violent thunder and lightning. The shaken British commanders soon retreated to their ships the raid on the capital had ended.

Meanwhile, Dolley had received a note from Madison urging her to join him in Virginia. By the time they were finally reunited there on the night of August 25, the 63-year-old president had barely slept in several days. But he was determined to return to Washington as soon as possible. He insisted that Dolley remain in Virginia until the city was safe. By August 27, the president had re-entered Washington. In a note written hastily the next day, he told his wife: “You cannot return too soon.” The words seem to convey not only Madison’s need for her companionship but also his recognition that she was a potent symbol of his presidency.

On August 28, Dolley joined her husband in Washington. They stayed at the home of her sister Anna Payne Cutts, who had taken over the same house on F Street that the Madisons had occupied before moving to the White House. The sight of the ruined Capitol—and the charred, blackened shell of the White House—must have been almost unbearable for Dolley. For several days, according to friends, she was morose and tearful. A friend who saw President Madison at this time described him as “miserably shattered and woebegone. In short, he looks heartbroken.”

Madison also felt betrayed by General Winder—as well as by his Secretary of War, John Armstrong, who would resign within weeks—and by the ragtag army that had been routed. He blamed the retreat on low morale, the result of all the insults and denunciations of “Mr. Madison’s War,” as the citizens of New England, the center of opposition, labeled the conflict.

In the aftermath of the British rampage through the nation’s capital, many urged the president to move the government to a safer place. The Common Council of Philadelphia declared its readiness to provide housing and office space for both the president and Congress. Dolley fervently maintained that she and her husband—and Congress—should stay in Washington. The president agreed. He called for an emergency session of Congress to take place on September 19. Meanwhile, Dolley had persuaded the Federalist owner of a handsome brick dwelling on New York Avenue and 18th Street, known as the Octagon House, to let the Madisons use it as an official residence. She opened the social season there with a crowded reception on September 21.

Dolley soon found unexpected support elsewhere in the country. The White House had become a popular national symbol. People reacted with outrage when they heard that the British had burned the mansion. Next came a groundswell of admiration as newspapers reported Dolley’s refusal to retreat and her rescue of George Washington’s portrait and perhaps also a copy of the Declaration of Independence.

On September 1, President Madison issued a proclamation “exhorting all the good people” of the United States “to unite in their hearts and hands” in order “to chastise and expel the invader.” Madison’s former opponent for the presidency, DeWitt Clinton, said there was only one issue worth discussing now: Would the Americans fight back? On September 10, 1814, the Niles’ Weekly Register, a Baltimore paper with a national circulation, spoke for many. “The spirit of the nation is roused,” it editorialized.

The British fleet sailed into the port of Baltimore three days later, on September 13, determined to batter Fort McHenry into submission—which would allow the British to seize harbor ships and to loot waterfront warehouses—and force the city to pay a ransom. Francis Scott Key, an American lawyer who had gone aboard a British flagship at the request of President Madison to negotiate the release of a doctor seized by a British landing party, was all but certain that the fort would surrender to a nightlong bombardment by the British. When Key saw the American flag still flying at sunrise, he scribbled a poem that began, “Oh say can you see by the dawn’s early light?” Within a few days, the words, set to the music of a popular song, were being sung all over Baltimore.

Good news from more distant fronts also soon reached Washington. An American fleet on Lake Champlain won a surprise victory over a British armada on September 11, 1814. The discouraged British had fought a halfhearted battle there and retreated to Canada. In Florida, after a British fleet arrived in Pensacola Bay, an American Army commanded by Gen. Andrew Jackson seized Pensacola (under Spanish control since the late 1700s) in November 1814. Thus, the British were deprived of a place to disembark. President Madison cited these victories in a message to Congress.

But the House of Representatives remained unmoved it voted 79-37 to consider abandoning Washington. Still, Madison resisted. Dolley summoned all her social resources to persuade the congressmen to change their minds. At Octagon House, she presided over several scaled-down versions of her White House galas. For the next four months, Dolley and her allies lobbied the legislators as they continued to debate the proposal. Finally, both houses of Congress voted not only to stay in Washington but also to rebuild the Capitol and White House.

The Madisons’ worries were by no means over. After the Massachusetts legislature called for a conference of the five New England states to meet in Hartford, Connecticut, in December 1814, rumors swept the nation that the Yankees were going to secede or, at the very least, demand a semi-independence that could spell the end of the Union. A delegate leaked a “scoop” to the press: President Madison would resign.

Meanwhile, 8,000 British forces had landed in New Orleans and clashed with General Jackson’s troops. If they captured the city, they would control the Mississippi River Valley. In Hartford, the disunion convention dispatched delegates to Washington to confront the president. On the other side of the Atlantic, the British were making outrageous demands of American envoys, headed by Treasury Secretary Albert Gallatin, aimed at reducing the United States to subservience. “The prospect of peace appears to get darker and darker,” Dolley wrote to Gallatin’s wife, Hannah, on December 26.

On January 14, 1815, a profoundly worried Dolley wrote again to Hannah: “The fate of N Orleans will be known today—on which so much depends.” She was wrong. The rest of January trickled away with no news from New Orleans. Meanwhile, the delegates from the Hartford Convention reached Washington. They were no longer proposing secession, but they wanted amendments to the Constitution restricting the president’s power, and they vowed to call another convention in June if the war continued. There was little doubt that this second session would recommend secession.

Federalists and others predicted New Orleans would be lost there were calls for Madison’s impeachment. On Saturday, February 4, a messenger reached Washington with a letter from General Jackson reporting that he and his men had routed the British veterans, killing and wounding about 2,100 of them with a loss of only 7. New Orleans—and the Mississippi River—would remain in American hands! As night fell and the news swept through the nation’s capital, thousands of cheering celebrants marched along the streets carrying candles and torches. Dolley placed candles in every window of Octagon House. In the tumult, the Hartford Convention delegates stole out of town, never to be heard from again.

Ten days later, on February 14, came even more astonishing news: Henry Carroll, secretary to the American peace delegation, had returned from Ghent, Belgium. A buoyant Dolley urged her friends to attend a reception that evening. When they arrived, they were told that Carroll had brought a draft of a peace treaty the president was upstairs in his study, discussing it with his cabinet.

The house was jammed with representatives and senators from both parties. A reporter from The National Intelligencer marveled at the way these political adversaries were congratulating each other, thanks to the warmth of Dolley’s smile and rising hopes that the war was over. “No one. who beheld the radiance of joy which lighted up her countenance,” the reporter wrote, could doubt “that all uncertainty was at an end.” This was a good deal less than true. In fact, the president had been less than thrilled by Carroll’s document, which offered little more than an end to the fighting and dying. But he decided that accepting it on the heels of the news from New Orleans would make Americans feel they had won a second war of independence.

Dolley had shrewdly stationed her cousin, Sally Coles, outside the room where the president was making up his mind. When the door opened and Sally saw smiles on every face, she rushed to the head of the stairs and cried: “Peace, Peace.” Octagon House exploded with joy. People rushed to embrace and congratulate Dolley. The butler began filling every wineglass in sight. Even the servants were invited to drink, and according to one account, would take two days to recover from the celebration.

Overnight, James Madison had gone from being a potentially impeachable president to a national hero, thanks to Gen. Andrew Jackson’s—and Dolley Madison’s—resolve. Demobilized soldiers were soon marching past Octagon House. Dolley stood on the steps beside her husband, accepting their salutes.

Adapted from The Intimate Lives of the Founding Fathers by Thomas Fleming. Copyright © 2009. With the permission of the publisher, Smithsonian Books, an imprint of HarperCollins Publishers.


Descendants Of A Slave See The Painting He Saved

Paul Jennings, who helped save a Gilbert Stuart portrait of George Washington during the War of 1812, 195 years ago today. Courtesy of Sylvia Jennings Alexander/The Montpelier Foundation ਸੁਰਖੀ ਲੁਕਾਓ

During the War of 1812, on Aug. 24, 1814, British troops set fire to the White House. Before they did, Paul Jennings, who was born into slavery at Montpelier, James Madison's Virginia mansion, helped save a now-famous portrait of George Washington, painted by Gilbert Stuart.

As the story goes, Jennings and Dolley Madison, the president's wife, conspired to save the portrait. ਆਪਣੀ ਸਵੈ -ਜੀਵਨੀ ਵਿੱਚ ਸ. A Colored Man's Reminiscences of James Madison, Jennings dismissed that tale. Jennings wrote that he, a French cook, and another person were asked to disassemble the portrait's frame and spirit it away.

Today, a dozen descendants of Jennings came to Washington, to visit the White House. For a few precious minutes, they were able to look at the painting their relative helped save.

This afternoon, NPR's Melissa Block spoke with Hugh Alexander, a great-great grandson of Jennings. He told her that it was "pretty amazing to see [the portrait] close up."

"I saw a number of people just stand there in silence, and keep looking," Alexander said. They also had a chance to pose for a photograph in front of the painting.

After the War of 1812, Jennings went on to buy his freedom. He reunited with his three sons, who later fought in the Civil War. Later in his life, Jennings helped to organize "The Pearl Incident," one of the largest attempted slave escapes in American history.

You can hear Block's interview with Alexander later today on All Things Considered.


Morning Defense newsletter

Sign up for Morning Defense, a daily briefing on Washington's national security apparatus.

By signing up you agree to receive email newsletters or updates from POLITICO and you agree to our privacy policy and terms of service. You can unsubscribe at any time and you can contact us here. This sign-up form is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

The president’s personal slave, a 15-year-old boy named Paul Jennings, witnessed the events. After buying his freedom from Dolley, by then a widow, Jennings published a memoir in 1865.

“It has often been stated in print,” Jennings wrote, “that when Mrs. Madison escaped … she cut out from the frame the large portrait of Washington (now in one of the parlors there) and carried it off. She had no time for doing it. It would have required a ladder to get it down. All she carried off was the silver in her reticule, as the British were thought to be but a few squares off and were expected any moment.”

Jennings’ memoir also noted that “when the British did arrive, they ate up the very dinner, and drank the wines, etc., that I had prepared for the President's party.”

In 2009, President Barack Obama held a ceremony to honor Jennings for his role in saving the painting and other valuables. In an interview with National Public Radio, Jennings’ great-great-grandson Hugh Alexander said, “We were able to take a family portrait in front of the painting, which was for me one of the high points [of the visit].”

SOURCE: “THIS DAY IN PRESIDENTIAL HISTORY,” BY PAUL BRANDUS (2018)

This article tagged under:

Missing out on the latest scoops? Sign up for POLITICO Playbook and get the latest news, every morning — in your inbox.


Bladensburg

The Battle of Bladensburg was fought in Maryland on August 24, 1814 and this British victory left Washington D.C. perilously open to British invasion. The embarrassing defeat of American forces under General William Winder allowed British Army Officer Robert Ross’ men to subsequently march into nearby Washington D.C. and set fire to public buildings, including the presidential mansion (later to be rebuilt and renamed as the White House) over August 24 th and 25 th . Devastating American morale by destroying the very symbols of American democracy and spirit, the British sought to swiftly end an increasingly unpopular war.

Though neither side had gained a clear advantage in the first two years of the War of 1812, that changed in the spring of 1814 when Britain was able to disentangle itself from fighting France in the Napoleonic Wars. After Napoleon’s exile in April 1814, British forces could be replenished with thousands of veterans. These soldiers were different than the soldiers Americans had faced in Upper Canada these men had fought against Napoleon and his Imperial Guard and wanted a quick end to this war against a young country.

British military leaders drew up a plan to decisively end the war, crafting a strategy to take control of the New England states and focus an attack on New Orleans, thereby separating north and south by cutting off critical transportation routes in both regions. In addition to destroying American trade, the British also planned to degrade American morale by arranging attacks on coastal cities such as Washington, Baltimore, Charleston and Savannah.

With this in mind, General Robert Ross arrived in Maryland, fresh from the Napoleonic Wars. Despite having recently been wounded in February at the Battle of Orthes, Ross returned to take charge of British troops on the east cost. Ross marched his 4,500 men from Benedict, Maryland towards Washington, D.C. with a goal of weakening American resolve.

American General William Winder organized his forces, believing that Washington, D.C. and Baltimore would need to be defended. Because Bladensburg, just northeast of D.C., was key to both Washington and Baltimore’s defense, Winder deployed across the roads that led into the young nation’s capital. Though Winder had around 6,500 men at his disposal, most of his men at Bladensburg were poorly trained militia and their resolve would crumble in the face of the war-weary British.

Though Americans positioned themselves well against an attack with artillery covering a bridge over the eastern branch of the Anacostia River, they were overwhelmed when British attacked at noon on August 24 th . Fording the river above the bridge and beating back troops who defended the bridge, British General Ross’ 4,500 men steadily advanced against American artillery and rifle fire, gaining control of the west bank. Under heavy British pressure, the left flank of the American line of defense crumbled. As the left flank was enveloped, Americans fled the scene. Their general, Winder, had not prepared a plan for American retreat and his panicked men ran from the battle instead of maneuvering in a controlled retreat to defend Washington D.C. against impending attack. With American forces scattered, the road to America’s capital was now wide open.

As the British marched into Washington in 1814, they held in their memory the bitter date of April 27 th 1813—the day Americans had burned of the Canadian capital, York. They carried vengeful appetites as they entered Washington, D.C. the evening of August 24 th 1814.

President Madison and his cabinet had fled the city, Dolly Madison and White House slave Paul Jennings famously saving critical relics of their new republic, among them a portrait of George Washington. It was a good thing that the first lady and Jennings saved these symbols of American democracy as British forces wasted no time in setting the presidential mansion, the Capitol, the Treasury and the War Office ablaze in the evening of August 24 th . The burning of Washington went down in history as the only foreign attack on the nation’s capital until the terrorist attacks on September 11, 2001.


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: Miss Pooja. Karma. Topper. Goyal Music Juke Box (ਜੁਲਾਈ 2022).


ਟਿੱਪਣੀਆਂ:

  1. Diedrick

    I fully share your opinion. There is something in this and I think this is a good idea. ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਾਂ l.

  2. Eadweald

    Sorry, I deleted this question

  3. Cuanaic

    I agree, this is a great option.

  4. Elazaro

    ਚਮਕਦਾਰ !!!!!

  5. JoJorg

    I know one more solution



ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖੋ