ਲੇਖ

ਫਰਾਂਸ ਦੀ ਗ੍ਰੀਨ ਫੈਰੀ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਡਦੀ ਹੈ

ਫਰਾਂਸ ਦੀ ਗ੍ਰੀਨ ਫੈਰੀ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਡਦੀ ਹੈ



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਦੀ ਉਤਪਤੀ
ਅਬਿੰਸਥੇ ਦਾ ਲੰਮਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਾਮੱਗਰੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਵਰਮਵੁੱਡ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ, 1550 ਬੀਸੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਚਿਕਿਤਸਕ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ. ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ-ਅਧਾਰਤ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੀੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਸੁਆਦ ਵਾਲੀ ਵਾਈਨ ਦਾ ਵੀ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ abisinthites oinos ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਧੁਨਿਕ ਅਬਿੰਸਟੇ ਦਾ ਪੂਰਵਗਾਮੀ ਹੋਵੇ.

ਅਬਿੰਸਥੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ 1792 ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਚ ਡਾਕਟਰ ਪੀਅਰੇ ਆਰਡੀਨੇਅਰ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਡਿਸਟਿਲਰੀ ਨੇ ਚਿਕਿਤਸਕ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਆਤਮਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ. 1840 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਅਲਜੀਰੀਆ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਲੇਰੀਆ ਅਤੇ ਪੇਚਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਅਬਿੰਸਥੇ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ. (ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਰਮਵੁੱਡ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਐਂਟੀਪਾਰੈਸੀਟਿਕ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ.) ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਘਰ ਪਰਤਦਿਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਪੈਰਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੈਫੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇਲਾਜ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਨੇ ਬੋਹੀਮੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਰਜੂਆਜ਼ੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ.

ਅਬਿੰਸਤੇ ਦਾ ਕੱਪ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ
19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਪਰਜੀਵੀ ਨੇ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਾਈਨ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਅਬਿੰਸਥੇ ਲਈ ਵਧ ਰਹੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ. 1910 ਤਕ, ਫਰਾਂਸ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਲ 36 ਮਿਲੀਅਨ ਲੀਟਰ ਐਬਸਿਂਥੇ ਵਾਪਸ ਖੜਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਸੂਝਵਾਨ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਆਲੂ ਦੇ ਚੱਮਚ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਇੱਕ ਖੰਡ ਦੇ ਘਣ ਦੁਆਰਾ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦਾ ਦੁੱਧ ਬਣਿਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਟਰੈਡੀ ਬਾਰ ਹੁਣ ਅਬਿੰਥੇ-ਅਧਾਰਤ ਕਾਕਟੇਲਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ asੰਗ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਪੈਰਿਸ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲੋਂ, ਇਹ ਸਖਤ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਤਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ la fée verte ("ਹਰੀ ਪਰੀ") ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਵਜੋਂ. ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਬਦਨਾਮ, ਡੱਚ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਵਿਨਸੇਂਟ ਵੈਨ ਗੌਗ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਬਿੰਸਥੇ ਇਮਬੀਬਰਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੀਣ ਦੀ ਅਤਿਰਿਕਤ ਪਿਆਸ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਮਾਨਸਿਕ ਵਿਗਾੜ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ-ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਕੰਨ ਕੱਟਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੀ. ਉਸਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਡਗਰ ਡੇਗਾਸ, ਐਡਵਰਡ ਮੈਨੇਟ, ਹੈਨਰੀ ਡੀ ਟੂਲੂਜ਼-ਲੌਟਰੇਕ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਪਾਲ ਗੌਗਿਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਕਵੀ ਚਾਰਲਸ ਬੌਡੇਲੇਅਰ, ਪਾਲ ਵਰਲੇਨ ਅਤੇ ਆਰਥਰ ਰਿੰਬੌਡ ਨੇ ਵੀ ਸਮਾਜਕਤਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਧੀਨ ਲਿਖਿਆ, ਇੱਕ ਆਦਤ ਜਿਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸਾਹਿਤਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇ ਐਨਫੈਂਟਸ ਟਰੀਬਲਸ ਵਜੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ.

ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਨਾ - ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਰਨੇਸਟ ਹੈਮਿੰਗਵੇ ਅਤੇ ਆਸਕਰ ਵਾਈਲਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਇੱਕ ਗਲਾਸ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਜਿੰਨੀ ਕਾਵਿਕ ਹੈ" - ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ. ਨਿ New ਓਰਲੀਨਜ਼ ਦਾ ਓਲਡ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਹਾ Houseਸ 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅੱਧ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਹੌਟਸਪੌਟ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕ ਟਵੇਨ, ਵਾਲਟ ਵਿਟਮੈਨ ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਠਾਕਰੇ ਦੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਵਜੋਂ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਗਈ. ਯੂਐਸ ਮਾਰਸ਼ਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਨਾਹੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸੰਘੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਟਾhouseਨਹਾhouseਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ 1933 ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ 2004 ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ.

ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਕ੍ਰੇਜ਼ ਨੂੰ ਸਿੰਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਵੈਨ ਗੌਗ, ਵਾਈਲਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਬਿੰਸਥੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀਆਂ ਨੇ ਇਸਦੇ ਅਨੁਮਾਨਤ ਭਰਮ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾਤਮਕ ਸੁਧਾਰ ਲਈ ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਦਰ ਕੀਤੀ. ਆਧੁਨਿਕ ਅਧਿਐਨਾਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਕੀੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਤੱਤ ਥੁਜੋਨ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਬੋਧਾਤਮਕ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਖੁਰਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਹੁਣ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸਸਤੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰਸਾਇਣਾਂ ਨੇ ਅਬਿੰਸਥੇ-ਗਜ਼ਲਿੰਗ ਬੋਹੇਮੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਦਰਸ਼ਣਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਇਆ.

ਪੀਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਗੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਅੰਦੋਲਨ ਦਾ ਜਨਮ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ. 1905 ਵਿੱਚ, ਜੀਨ ਲੈਂਫਰੇ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਵਿਸ ਮਜ਼ਦੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਲਕੋਹਲ ਵਾਲੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਬਿੰਸਥੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਕਥਿਤ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਕਾਰਵਾਈ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ, ਪੀਣ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਈ ਸਮਰਥਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਪਰਾਧ' ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਵਕੀਲਾਂ, ਜੋ ਕਿ 1907 ਵਿੱਚ ਪਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਨੇ 1912 ਵਿੱਚ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਗੈਰਕਨੂੰਨੀ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਇਸਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ।

ਅਬਿੰਸਥੇ ਦਾ ਪੁਨਰ ਉਥਾਨ
1988 ਵਿੱਚ, ਯੂਰਪੀਅਨ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ, ਬਸ਼ਰਤੇ ਥੁਜੋਨ ਦਾ ਪੱਧਰ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਵੇ. ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਨੇ 2007 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਾਬੰਦੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਵੇਚਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਥੁਜੋਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਕਿੰਗ ਸਾਈਕੇਡੈਲਿਕ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ. ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ, ਪਿਛਲੇ 20 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵਿਕਰੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਫਰਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ "ਐਬਸਿਨਥੇ" ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ "ਕੀੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਅਧਾਰਤ ਆਤਮਾ" ਵਜੋਂ ਲੇਬਲ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

ਅਪ੍ਰੈਲ 2011 ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, ਅਬਿੰਸਥੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਬੰਧਤ ਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਪੀਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਦੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਦੀ ਬਾਅਦ, ਫ੍ਰੈਂਚ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਪਾਬੰਦੀ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਲਈ ਵੋਟ ਦਿੱਤਾ. ਜਲਦੀ ਹੀ, ਫ੍ਰੈਂਚ ਡਿਸਟਿਲਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਬਿੰਸਥੇ ਨਿਰਯਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਅਧਾਰਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਘਰੇਲੂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਲਈ ਵੱਖਰੇ labelੰਗ ਨਾਲ ਲੇਬਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ. ਐਬਿਨਸਥੇ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲੌਬਿੰਗ ਅਤੇ ਖੋਜ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਇਸਦੇ ਮਹਾਨ ਭਰਮ ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਦਿਆਂ ਪੀਣ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਕਲੰਕ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਦੇ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਾਹ ਪੱਧਰਾ ਕੀਤਾ.


‘ ਹਰੀ ਪਰੀ ’ ਦਾ ਜਾਦੂ ... ਵਰਜਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਫਰਾਂਸ ਨੇ ਅਬਿੰਸਟੇ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ 100 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪਾਬੰਦੀ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸਾਖ ਬਹਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਫ੍ਰੈਂਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਇਸਦੇ ਮਨਮੋਹਕ ਜਾਦੂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ.

ਇਹ ਉਹ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਵੈਨ ਗੌਗ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਸਕਰ ਵਾਈਲਡ ਅਤੇ ਵਰਲੇਨ ਤੱਕ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ. ਅਬਿੰਸਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿeਜ਼ਿਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਚਨਾਤਮਕ ਰਾਕੇਟ ਬਾਲਣ ਸੀ, ਪਰ “fee verte ” (ਹਰੀ ਪਰੀ) ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਸੀ. ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਸੀ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ, ਜਦੋਂ ਫਰਾਂਸ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਹਰੀ-ਰੰਗੀ ਸ਼ਰਾਬ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਸੀ.

ਇੱਕ ਸਦੀ ਬਾਅਦ, ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਬਹਾਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਇਸਦੇ ਮਨਮੋਹਕ ਜਾਦੂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ. ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਫਰਾਂਸ ਨੇ 1988 ਵਿੱਚ ਅਬਿੰਸਟੇ ਵੇਚਣ ਅਤੇ ਪੀਣ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਨਿਰਮਾਤਾ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਗਲਤ ਅਕਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲੇ. ਮਹਾਨ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਗਲਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਖਤ ਹਨ.

“ ਅਬਿੰਸਥੇ ਵਰਜਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਹ ਰਹੱਸਮਈ ਆਭਾ ਰਹੇਗੀ, ” ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਪੋਂਟਾਰਲੀਅਰ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਚ ਘਰ, ਸ਼ਰਾਬ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਐਬਸਿਨਥੀਏਡਸ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੇ ਆਯੋਜਕ ਫੈਬਰਿਸ ਹੇਰਾਰਡ ਨੇ ਕਿਹਾ. ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ, ਜੋ ਕਿ ਆਰਟੇਮਿਸਿਆ ਐਬਸਿਨਥਿਅਮ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੀੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਅਨੀਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਤਪਤੀ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ.

ਇਹ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਬੇਲੇ Éਪੋਕ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਅਬਿੰਸਥੇ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਦਿਨ ਸੀ, ਜੋ ਕਵੀਆਂ ਚਾਰਲਸ ਬੌਡੇਲੇਅਰ ਅਤੇ ਪਾਲ ਵਰਲੇਨ ਸਮੇਤ ਵਿਨਸੈਂਟ ਵੈਨ ਗੌਗ ਅਤੇ ਹੈਨਰੀ ਡੀ ਟੂਲੂਜ਼-ਲੌਟਰੇਕ ਦੀ ਅਤਿ ਲੋੜੀਂਦੀ ਤਾਜ਼ਗੀ ਬਣ ਗਿਆ. ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਦੀ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮਾਨਸਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਫਰਾਂਸ ਨੇ 1915 ਵਿੱਚ ਅਲਕੋਹਲ' ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਪਾਬੰਦੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸਬੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖਪਤਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਹਿਣ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪਾਗਲਪਣ ਦੇ ਨਾਲ ਥੁਜੋਨ ਰਸਾਇਣ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਅਤੇ ਬੇਰੋਕ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ.

ਫਰਾਂਸ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਪੋਂਟਲੇਅਰ ਵਿੱਚ ਆਰਥਿਕ ਬਿਪਤਾ ਆਈ. 1900 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਪੋਂਟਰਲਿਅਰ ਕੋਲ 23 ਡਿਸਟਿਲਰੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਰੇਲੂ ਅਤੇ ਨਿਰਯਾਤ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਲਈ 10 ਮਿਲੀਅਨ ਲੀਟਰ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ 3,000 ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦਿੱਤਾ.

ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ 70 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ ਅਖੀਰ 1988 ਵਿੱਚ ਕਈ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਬੰਦੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਪੀਣ ਨੂੰ ਅਬਿੰਸਥੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ. ਇਸ ਨੂੰ ਅਬਿੰਸਥੇ ਪਲਾਂਟ ਦੇ ਐਬਸਟਰੈਕਟਸ ਤੋਂ ਬਣੀ “a ਆਤਮਾ ਅਤੇ#8221 ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਕਰਨਾ ਸੀ. ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਥੁਜੋਨ ਪੱਧਰ 35 ਮਿਲੀਗ੍ਰਾਮ ਪ੍ਰਤੀ ਲੀਟਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉਤਪਾਦ 1999 ਵਿੱਚ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ. ਅਖੀਰਲੇ ਨਾਮ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਨੂੰ ਆਖਰਕਾਰ 2011 ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ.

ਫ੍ਰੈਂਚ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਸਪਿਰਿਟਸ ਮੇਕਰਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਤਕਰੀਬਨ 15 ਡਿਸਟਿਲਰੀਆਂ ਹਰ ਸਾਲ 800,000 ਲੀਟਰ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ.

ਪੀਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਰਸਮ ਇਸ ਦੀ ਅਪੀਲ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨਿੱਖੜਵਾਂ ਅੰਗ ਹੈ. ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹੌਲੀ -ਹੌਲੀ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮੁਅੱਤਲ ਕੀਤੇ ਖੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਘਣ ਉੱਤੇ ਡੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਵਧਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਲੇ ਤਲਾਅ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ.

ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮਾ ਦੀ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਇਸਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਰਜਿਤ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪੱਧਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿਛੋਕੜਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ 100 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ.


ਫੇਰੀ ਸਾਈਟ

ਅਬਿੰਸਥੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬਦਨਾਮ ਸ਼ਰਾਬਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਹਰੀ ਪਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਪਰੀ ਕਲਾਤਮਕ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪਕ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਬਿੰਸਥੇ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇੱਥੇ ਇਸਦਾ ਵਧੀਆ ਇਤਿਹਾਸ http://absinthe.msjekyll.com/ ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਵੀ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਸੇ ਰਹਿਣ ਲਈ http : //en.wikipedia.org/wiki/Absinthe.

1800 ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਗੀਤ, ਹਰੀ ਪਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਬਿੰਸਥੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਸਾਈਟ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਕਰਦੀ ਹੈ http://www.absinthefever.com/green-fairy. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਅਬਿੰਸਥੇ ਪੀਤੀ, ਪਿਕਸੋ, ਆਸਕਰ ਵਾਈਲਡ, ਮੋਨੇਟ, ਅਤੇ#8230 ਵਰਗੇ ਲੋਕ

ਹਰੀ ਪਰੀ ਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਆਧੁਨਿਕ ਪੌਪ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋਏ ਹਨ. ਮੌਲਿਨ ਰੂਜ ਅਤੇ ਯੂਰੋਟ੍ਰਿਪ ਦੋਵਾਂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ. ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਟਿੰਕਰਬੈਲ ਦੇ ਡਿਜ਼ਨੀ ਸੰਸਕਰਣ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹਰੀ ਪਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਣ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ.


'ਦਿ ਗ੍ਰੀਨ ਫੈਰੀ': ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਬੰਦੀਸ਼ੁਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਡਦੀ ਹੈ-ਅਜੇ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਪਰ ਹੁਣ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਓਰਮੰਡ ਬੀਚ-1800 ਦੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇ ਬੋਰਡਿੰਗ ਹਾ ofਸ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਦੂਜੀ ਮੰਜ਼ਲ ਦੇ ਪੱਬ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਟਕਸੀਡੋ claਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਰਕੀਪ ਖੰਡ ਦੇ ਕਿesਬਾਂ ਉੱਤੇ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਪੰਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਦੇ ਤਰਲ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ.

ਖੰਡ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਇੱਕ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਚਮਚੇ ਦੁਆਰਾ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਬਾਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੁਧਕ ਪੁਦੀਨੇ ਦੇ ਹਰੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਮਿਸ਼ਰਣ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੈਂਥੋਲ ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਭਿਲਾਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਲੂਸਿਨੋਜੈਨਿਕ ਪੀਣ ਬਾਰੇ ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਥਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ.

"ਗ੍ਰੀਨ ਪਰੀ" ਪੀਣ ਲਈ ਮਨਮੋਹਕ ਨਾਮ ਬਣ ਗਈ. 2001 ਵਿੱਚ ਨਿਕੋਲ ਕਿਡਮੈਨ ਨਾਲ ਫਿਲਮ "ਮੌਲਿਨ ਰੂਜ" ਵਿੱਚ ਕਾਲਪਨਿਕ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ.

ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਅਬਿੰਸਥੇ ਬਦਨਾਮ ਸੀ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 10 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤਕ, ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਦੀ ਤੱਕ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਗਈ ਸੀ. ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ.

ਦਿ ਰੋਜ਼ ਵਿਲਾ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ, 43 ਡਬਲਯੂ. ਗ੍ਰੇਨਾਡਾ ਬਲਵੀਡੀ ਵਿਖੇ, ਉੱਪਰਲੀ ਪੱਟੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੱਟੀ ਅਬਿੰਸਟੇ ਰਹੱਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ. ਚਾਰ ਬ੍ਰਾਂਡ ਬਾਰ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਰੌਕਰ ਮਾਰਲਿਨ ਮੈਨਸਨ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਸੰਪੂਰਨ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਬੈਰੂਮ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ.

ਪਰੋਸਣ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਉਪਕਰਣ ਪੀਣ ਲਈ ਖਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚਸ਼ਮੇ, ਖੰਡ ਦੇ ਚੱਮਚ ਚੱਮਚ ਅਤੇ ਛੋਟੇ-ਤਣ ਵਾਲੇ ਬਲਬਸ ਗੋਬਲੇਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ.

ਦਿ ਰੋਜ਼ ਵਿਲਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਿਲ ਜੋਨਸ ਨੂੰ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਆਰਾ ਮੋਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਅਬਿੰਸਥੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਪੀਣ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਬੋਹੇਮੀਅਨ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਜੀਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ.

ਪਿਕਾਸੋ, ਵੈਨ ਗੌਗ, ਮੈਨੇਟ ਅਤੇ ਟੂਲੂਜ਼-ਲੌਟਰੇਕ ਨੇ ਡ੍ਰਿੰਕ ਨੂੰ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ. ਇਸਨੇ ਲੇਖਕਾਂ ਅਤੇ ਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਇਆ.

ਜੋਨਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਬਾਰ ਵਿੱਚ 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਅਬਿੰਸਥੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦੀਆਂ ਹਨ. ਜੋਨਸ ਨੇ ਬਾਰ ਦੀ ਪਿੱਠਭੂਮੀ ਲਈ ਹੋਲੀ ਹਿੱਲ ਵਿੱਚ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰ ਆਰਟ ਗਲਾਸ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਹਰੀ ਪਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ.

ਜੋਨਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਅਬਿੰਸਟੇ ਬੋਤਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ - ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਸ਼ਰਾਬ ਹੈ - ਇਹ 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।”

ਉਸਦੇ ਮੈਟਰ ਡੀ, ਜੈਫਰੀ ਸਵੈਂਡਸਨ ਨੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਹਕਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ 'ਤੇ ਪਕਵਾਨਾ ਬਣਾਏਗਾ. ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਦੇ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਿੰਗਲ ਸ਼ਾਟ ਦੀ ਕੀਮਤ $ 14 ਹੈ.

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਉਬਾਲ ਵਿੱਚ ਅਲਕੋਹਲ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਸੀ, ਇੱਕ ਜੜੀ ਬੂਟੀ ਜਿਸਦਾ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੈਲਿਸੀਨੋਜਨਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਤਿਹਾਸਕ ਰਿਕਾਰਡ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ 1905 ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸੁਰਖੀਆਂ ਦੇ ਆਲੇ -ਦੁਆਲੇ ਵਿਵਾਦ ਘੁੰਮਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਵਿਸ ਕਿਸਾਨ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ. ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਬਾਰੇ ਹਿਸਟਰੀਆ ਨੇ ਅਬਿੰਸਥੇ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ' ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਗਈ ਸੀ. ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਲਗਭਗ 1912 ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. 2000 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੀਣ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਭਰਿਆ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ.

Orਰਮੰਡ ਬੀਚ ਦੇ ਡਾ. ਗੇਰਾਲਡ ਵੁਡਾਰਡ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੈਥਰੀਨ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਵਿਲਾ ਦੇ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਬਾਰ ਦੇ ਦੌਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ.

ਇੱਕ ਆਮ ਪ੍ਰੈਕਟੀਸ਼ਨਰ, ਵੁਡਾਰਡ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੀਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ - ਮਜ਼ੇਦਾਰ - ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਤੇ ਮਿਥਿਹਾਸ ਹਨ." "ਜਦੋਂ ਸਾਫ ਹਰਾ (ਖੰਡ) ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰੀ ਪਰੀ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ."

ਉਸਨੇ ਸਵਾਦ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਾਲੇ ਲਿਕੋਰਿਸ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਐਨੀਸੇਟ ਜਾਂ ਜੇਗਰਮੇਸਟਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ. ਉਸਨੂੰ ਚਟਾਨਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸਿੰਗਲ ਸ਼ਾਟ ਪਸੰਦ ਹੈ.

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਆਂਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਿਸਦਾ ਸੁਆਦ ਟਵਿਜ਼ਲਰ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।”

ਵੁਡਾਰਡ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਲਕੋਹਲ ਦੀ ਸਮਗਰੀ, ਕਈ ਵਾਰ 150 ਸਬੂਤ ਤੱਕ, ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ.

ਵੁਡਾਰਡ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਸ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। "ਤੁਸੀਂ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਬਾਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ."

ਯੂਐਸ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ ਆਫ਼ ਅਲਕੋਹਲ ਐਂਡ ਤੰਬਾਕੂ ਟੈਕਸ ਐਂਡ ਟ੍ਰੇਡ ਬਿ Bureauਰੋ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਵਿੱਚ ਅਲਕੋਹਲ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਅਨੀਸ-ਸੁਆਦ ਵਾਲੀ ਡਿਸਟਿਲਡ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕੁਝ ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭੱਤੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਬੋਤਲ ਉੱਤੇ ਆਰਟਵਰਕ, ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਰਮ ਸੰਬੰਧੀ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ.

ਵੋਲੁਸੀਆ ਅਤੇ ਫਲੈਗਲਰ ਕਾਉਂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਵਾਈਨ ਅਤੇ ਸਪਿਰਿਟਸ ਦੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੈਨੇਜਰ ਜੋ ਓਸਿਨਸਕੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ 14 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਵੇਚਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ 10 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਬਿਸੰਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ. "ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪੁਨਰ ਉੱਥਾਨ ਹੈ. ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਉਤਪਾਦਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈਆਂ ਹਨ."

ਓਸਿਨਸਕੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਉਤਪਾਦ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਉੱਤੇ "ਕੋਈ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਹੀਂ ਸੀ", ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਦਾ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟਤਾ 153 ਸਬੂਤਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੈ.


Wਰਤ WWII ਪਾਇਲਟ: ਮੂਲ ਫਲਾਈ ਗਰਲਜ਼

ਡਬਲਯੂਏਐਸਪੀ (ਖੱਬੇ ਤੋਂ) ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਗ੍ਰੀਨ, ਮਾਰਗਰੇਟ ਕਿਰਚਨਰ, ਐਨ ਵਾਲਡਨਰ ਅਤੇ ਬਲੈਂਚ ਓਸਬੋਰਨ ਓਹੀਓ ਦੇ ਲਾਕਬੋਰਨ ਆਰਮੀ ਏਅਰ ਫੋਰਸ ਬੇਸ ਵਿਖੇ ਫੈਰੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਬੀ -17, ਜਿਸਨੂੰ ਪਿਸਤੌਲ ਪੈਕਿਨ 'ਮਾਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਸ਼ੂਟ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ. ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਾਲੇਖ ਸੁਰਖੀ ਲੁਕਾਓ

1942 ਵਿੱਚ, ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟਸ ਨੂੰ ਪਾਇਲਟਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਘਾਟ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ 'ਤੇ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਖਾਲੀਪਣ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ: womenਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਜਹਾਜ਼ ਉਡਾਉਣ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿਓ ਤਾਂ ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਦੀ ਡਿ forਟੀ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕੇ.

WASP ਇੰਟਰਐਕਟਿਵ

ਮਹਿਲਾ ਪਾਇਲਟਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮਹਿਲਾ ਏਅਰਫੋਰਸ ਸਰਵਿਸ ਪਾਇਲਟ - WASP ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. 1944 ਵਿੱਚ, ਆਖਰੀ ਡਬਲਯੂਏਐਸਪੀ ਸਿਖਲਾਈ ਕਲਾਸ ਦੇ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਸਮਾਰੋਹ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਯੂਐਸ ਆਰਮੀ ਏਅਰ ਫੋਰਸਿਜ਼ ਦੇ ਕਮਾਂਡਿੰਗ ਜਨਰਲ, ਹੈਨਰੀ "ਹੈਪ" ਅਰਨੋਲਡ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ "ਇੱਕ ਲੜਕੀ ਦੀ ਤਿਲਕ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ" ਭਾਰੀ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬੀ -17 ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਲੜੋ. "

ਅਰਨੋਲਡ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ 1944 ਵਿੱਚ, ਇਹ ਰਿਕਾਰਡ ਉੱਤੇ ਹੈ ਕਿ menਰਤਾਂ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਡਾਣ ਭਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।”

ਡਬਲਯੂਏਐਸਪੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਕੁਝ 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੁਟਿਆਰਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਗਰਿਕ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ, ਨੇ ਬੀ -26 ਅਤੇ ਬੀ -29 ਬੰਬਾਰ ਸਮੇਤ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੌਜੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਇਆ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਟਰੀ ਬੇਸਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਦੇ ਰਵਾਨਗੀ ਸਥਾਨਾਂ ਤੱਕ ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ. ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗ੍ਰਾ groundਂਡ ਅਤੇ ਏਅਰ ਗਨਰਸ ਨੂੰ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਸ਼ੂਟਿੰਗ - ਲਾਈਵ ਅਸਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਲਗਾਏ. ਡਬਲਯੂਏਐਸਪੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੌਰਾਨ ਫੌਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਸੀ. ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ, ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸਿਰਫ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਵਾਲਟ ਡਿਜ਼ਨੀ ਸਟੂਡੀਓ ਦੁਆਰਾ Missਰਤਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ "ਮਿਸ ਫਿਫਿਨੇਲਾ" ਨਾਂ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ WASP ਦ ਵੂਮੈਨਸ ਕਲੈਕਸ਼ਨ, ਟੈਕਸਾਸ ਵੁਮੈਨਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਸਦਕਾ ਸੁਰਖੀ ਲੁਕਾਓ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ ਫੌਜੀ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਅਤੇ ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ 65 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੂਐਸ ਕਾਂਗਰਸ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸਰਵਉੱਚ ਨਾਗਰਿਕ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇਗਾ. ਪਿਛਲੇ ਜੁਲਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਓਬਾਮਾ ਨੇ WASP ਨੂੰ ਕਾਂਗਰੇਸ਼ਨਲ ਗੋਲਡ ਮੈਡਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲ ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ ਸਨ. ਸਮਾਰੋਹ ਬੁੱਧਵਾਰ ਨੂੰ ਕੈਪੀਟਲ ਹਿੱਲ 'ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ.

ਮੋਕਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਤਾਂ

ਮਾਰਗਰੇਟ ਫੇਲਨ ਟੇਲਰ ਆਇਓਵਾ ਦੇ ਇੱਕ ਫਾਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੋਈ. ਉਹ 19 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਦੋ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਸਨ ਅਤੇ 1943 ਵਿੱਚ ਸਾਹਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਏ ਜੀਵਨ ਮਹਿਲਾ ਪਾਇਲਟਾਂ 'ਤੇ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਦੀ ਕਵਰ ਸਟੋਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਖਿੱਚੀ. ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਪਾਇਲਟ ਬਣਨ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਇਲਟ ਲਾਇਸੈਂਸ - $ 500 ਲਈ ਉਧਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰਕਮ.

ਟੇਲਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ। "ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੈਸਾ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ. ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ ਹੈ."

ਪਰ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ. ਉਹ 5 ਫੁੱਟ -2-ਇੰਚ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਾਲੋਂ ਅੱਧਾ ਇੰਚ ਛੋਟਾ ਸੀ.

ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹਾਂ." ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵੀਟਵਾਟਰ, ਟੈਕਸਾਸ ਦੇ ਐਵੈਂਜਰ ਫੀਲਡ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਡਬਲਯੂਏਐਸਪੀ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, "ਖੈਰ, ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੱਸੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਦਾਖਲ ਹੋਏ."

ਛੋਟਾ, ਲੰਬਾ, ਪਤਲਾ, ਚੌੜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਡਣਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਆਏ. ਫੌਜ ਨੇ ਪੁਰਸ਼ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ civilianਰਤ ਨਾਗਰਿਕ ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ.

ਟੈਕਸਾਸ ਵੂਮੈਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਐਸੋਸੀਏਟ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਕੈਥਰੀਨ ਸ਼ਾਰਪ ਲੈਂਡੈਕ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੜਕੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਉਡਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸਨ। ਪ੍ਰਚਲਤ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ: ਮਹਿਲਾ ਏਅਰਫੋਰਸ ਸਰਵਿਸ ਪਾਇਲਟ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਨ ਸੁਸਾਇਟੀ. “ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ womenਰਤਾਂ ਹਨ ਜੋ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਪੈਸਾ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਡਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਪਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇੱਕ WASP ਬਣ ਸਕਣ.”

ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਨੌਕਰੀ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਟੇਲਰ ਏਰੀਜ਼ੋਨਾ ਅਤੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਏਅਰਕ੍ਰਾਫਟ ਕ੍ਰਾਸ-ਕੰਟਰੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਾਕਪਿਟ ਵਿੱਚ ਧੂੰਆਂ ਵੇਖਿਆ. ਜੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਟੇਲਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮਾਨਤ ਦੇਣ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ. "ਪਰ ਪੈਰਾਸ਼ੂਟ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਸਨ. ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫਿੱਟ ਨਹੀਂ ਸਨ," ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ. "ਉਸ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਹ ਗਤੀ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਚੀਰਦੀ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਖਿਸਕ ਜਾਓਗੇ."

ਮਾਰਗਰੇਟ ਫੇਲਨ ਟੇਲਰ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ WASP ਸੀ. ਟੇਲਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਸੁਰਖੀ ਲੁਕਾਓ

ਇਸ ਲਈ ਉਸਦਾ ਜਹਾਜ਼ ਸਿਗਰਟ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਟੇਲਰ ਨੇ ਇੱਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਪਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ.

"ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ. ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਸਲ ਅੱਗ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਛਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ.' "

ਕੀ ਉਹ ਡਰ ਗਈ ਸੀ? "ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, 'ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ.' "

ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਇੱਕ ਸਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਧਨ ਸਾਬਤ ਹੋਈ.

ਪਰ 38 ਮਹਿਲਾ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗੁਆਈਆਂ। ਕਾਲਾਮਾਜ਼ੂ, ਮਿਚ ਤੋਂ 26 ਸਾਲਾ ਮੇਬਲ ਰਾਵਲਿਨਸਨ ਸੀ.

ਰਾਵਲਿਨਸਨ ਦੀ ਭਤੀਜੀ, ਪਾਮ ਪੋਹਲੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਨਾਇਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਮਾਸੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। "ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਆਸ ਪਾਸ ਸੀ."

ਰਾਵਲਿਨਸਨ ਉੱਤਰੀ ਕੈਰੋਲੀਨਾ ਦੇ ਕੈਂਪ ਡੇਵਿਸ ਵਿਖੇ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ. ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਸ਼ ਇੰਸਟ੍ਰਕਟਰ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀ ਕਸਰਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਜਹਾਜ਼ ਕ੍ਰੈਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ. ਮੈਰੀਅਨ ਹੈਨਰਾਹਨ, ਕੈਂਪ ਡੇਵਿਸ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਡਬਲਯੂਏਐਸਪੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹ ਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਲਿਖਿਆ:

ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਵਲਿਨਸਨ ਦੀ ਹੈਚ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕੀ. ਦੂਜੇ ਪਾਇਲਟ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟਾਂ ਲੱਗੀਆਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਵਲਿਨਸਨ ਇੱਕ ਨਾਗਰਿਕ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਭੇਜਣ ਲਈ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਇਸ ਲਈ - ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਕਹਾਣੀ ਹੈ - ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਪਾਇਲਟ ਅੰਦਰ ਆਏ.

ਪੋਹਲੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਭੇਜਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਪੈਸਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। "ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਡਬਲਯੂਏਐਸਪੀ ਉਸ ਦੇ ਡੱਬੇ ਦੇ ਨਾਲ ਗਏ."

ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਾਗਰਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਮੇਬਲ ਰਾਵਲਿਨਸਨ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਤਾਬੂਤ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾ ਜੋ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਲਾਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਲਈ ਰਾਖਵੀਂ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੰਤਿਮ -ਸੰਸਕਾਰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਤਾਰਬੱਧ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਪੈਮ ਪੋਹਲੀ ਦੀ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਸੁਰਖੀ ਲੁਕਾਓ

ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਾਗਰਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਮੇਬਲ ਰਾਵਲਿਨਸਨ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤਾਬੂਤ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾ ਜੋ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਲਾਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਲਈ ਰਾਖਵੀਂ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਤਾਰਬੱਧ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ.

ਅਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਵਲਿਨਸਨ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਮਰੀਕੀ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਤਾਬੂਤ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ.

ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ

ਡਬਲਯੂਏਐਸਪੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀ ਮੁਖੀ ਜੈਕਲੀਨ ਕੋਚਰਨ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਾਇਨੀਅਰਿੰਗ ਏਵੀਏਟਰ ਸੀ. (ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ becameਰਤ ਬਣ ਗਈ.) ਕੋਚਰਨ ਦਾ ਟੀਚਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ womenਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੌਜ ਲਈ ਉਡਾਣ ਭਰਨ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਦਰਜਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ. ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਮਹਿਲਾ ਸੰਗਠਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫੌਜੀਕਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ. ਅਤੇ ਇਹ ਸੀ. Safetyਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਸਨ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਸਨ ਜੋ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ.

ਪਰ 1944 ਵਿੱਚ, ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਲੈਂਡਡੇਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ. ਲੈਂਡਡੇਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "aircraftਰਤਾਂ ਲਈ ਜਹਾਜ਼ ਉਡਾਉਣ ਦਾ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹਿਸ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਲੋੜ ਹੈ।"

1944 ਦੀ ਗਰਮੀ ਤਕ, ਯੁੱਧ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ. ਫਲਾਈਟ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬੰਦ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਗਰਿਕ ਇੰਸਟ੍ਰਕਟਰ ਆਪਣੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਗੁਆ ਰਹੇ ਸਨ. ਡਰਾਫਟ ਦੇ ਡਰੋਂ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ jobsਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਲਈ ਲਾਬਿੰਗ ਕੀਤੀ.

ਲੈਂਡਡੇਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "menਰਤਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣਾ ਅਸਵੀਕਾਰਨਯੋਗ ਸੀ। ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਡਿ dutyਟੀ ਲਈ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਸਨ - ਇਹ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਸੀ - ਪਰ ਉਹ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀਆਂ," ਲੈਂਡਡੇਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ.

ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਅਰਨੋਲਡ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਸੰਬਰ 1944 ਤੱਕ ਭੰਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਅਜੇ ਵੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿੱਚ ਸਨ ਉਹ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਲੌਸਟ ਲਾਸਟ ਕਲਾਸ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਡਬ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ 20 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਘਰ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਸਿਰਫ 2 1/2 ਹਫਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ WASP ਦੇ ਨਾਲ.

ਲਿਲੀਅਨ ਯੋਨਲੀ ਨੇ WASP ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ. ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਅਧਾਰ ਤੋਂ ਬਰਖਾਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਮਾਰੋਹ ਨਹੀਂ ਸੀ. "ਇਹ ਕੋਈ ਘਿਣਾਉਣੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬੇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਉਡਾਣ ਭਰੀ ਸੀ।" ਯੋਨਾਲੀ ਲਈ ਘਰ ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸੀ.

ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਕੈਂਪ ਇਰਵਿਨ ਵਿਖੇ 1943 ਦੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਫੋਟੋ ਵਿੱਚ ਲਿਲੀਅਨ ਯੋਨਲੀ. ਲਿਲੀਅਨ ਯੋਨਲੀ ਦੇ ਸਦਕਾ ਸੁਰਖੀ ਲੁਕਾਓ

ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਕੈਂਪ ਇਰਵਿਨ ਵਿਖੇ 1943 ਦੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਫੋਟੋ ਵਿੱਚ ਲਿਲੀਅਨ ਯੋਨਲੀ.

ਲਿਲੀਅਨ ਯੋਨਲੀ ਦੇ ਸਦਕਾ

ਇਹ ਇੱਕ ਜਾਣੀ -ਪਛਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਲੈਂਡਡੇਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਅਧਾਰ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ WASP ਲਈ ਪੂਰੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ.

ਡਬਲਯੂਏਐਸਪੀ ਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ

ਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਇਲਟ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਏਅਰਲਾਈਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ. ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਏਅਰਲਾਈਨ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਵਜੋਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਪਾਰਕ ਏਅਰਲਾਈਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਜਰਬੇਕਾਰ womenਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਇਲਟਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗੀ. ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ WASP ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ.

ਅਤੇ ਟੇਲਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ.

ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਅਸੀਂ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸੀ. ਇਹ ਰੂਟ ਹੋਗ ਸੀ ਜਾਂ ਮਰਨਾ ਸੀ. ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਪਏਗਾ. ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਣਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ."

WASP ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ. ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਪੁਨਰ ਗਠਨ ਸਮੂਹ ਵੀ ਬਣਾਇਆ. ਪਰ ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲਿਆ. ਫਿਰ, 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁਨਰ -ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੀ. ਉਹ ਫੌਜੀ ਰੁਤਬੇ ਲਈ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਅਤੇ ਫਿਰ 1976 ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸਨੇ ਪੂਰੇ WASP ਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ.

ਲੈਂਡਡੇਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹਵਾਈ ਸੈਨਾ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ womenਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਡਾਣ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਏਅਰ ਫੋਰਸ ਦੇ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, "ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੈ ਕਿ ਏਅਰ ਫੋਰਸ ਨੇ womenਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਹਾਜ਼ ਉਡਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।"

ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਟਿੱਪਣੀ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਬਕਾ WASP ਯੋਨਲੀ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਯੋਨਾਲੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ. ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਲੋਕ ਸੀ."

ਮਾਰਗਰੇਟ ਫੇਲਨ ਟੇਲਰ ਆਪਣੇ ਪਾਲੋ ਆਲਟੋ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ, ਘਰ ਵਿਖੇ ਸਿੰਡੀ ਕਾਰਪੀਅਨ/ਐਨਪੀਆਰ ਸੁਰਖੀ ਲੁਕਾਓ


ਗੁਪਤ ਚੁਸਕੀਆਂ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਲੁਟੇਰੇ

ਫੈਬਰਿਸ ਹੈਰਾਰਡ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਜੋ ਰੂਟ ਡੀ ਲ'ਅਬਿੰਸਥੇ (ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਂਕੋ-ਸਵਿਸ ਅਬਿੰਸਥੇ ਸੈਰ ਸਪਾਟਾ ਮਾਰਗ) ਦੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਭੜਕਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਸਟੀਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁਆਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਸਾਸ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿਸਟਿਲਰਜ਼ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੈਰਾਰਡ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਫ੍ਰੈਂਚਾਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬਗਾਵਤ ਲਈ, ਇਸ ਪਾਬੰਦੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਵਿਸ-ਅਕਸਰ ਨਿਯਮ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਟਾਈਪਕਾਸਟ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ. ਵਾਲ ਡੀ ਟ੍ਰੈਵਰਸ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ. ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੁੰਦੇ, ਪਕਵਾਨਾ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ easilyੰਗ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ.

ਵੈਲ ਡੀ ਟ੍ਰੈਵਰਸ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਰੀ ਘਾਟੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ. ਮੈਟੀਅਰਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਸਨ ਡੀ ਲ'ਅਬਿੰਸਥੇ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਕਲਾਉਜ਼ਰ, ਮਿ theਜ਼ੀਅਮ ਦੇ ਬਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ. ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਸਥਾਨਕ ਡਿਸਟਿਲਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਬਾਹਰਲੇ ਸਵਿਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ.

ਇਹ ਪੀਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਲਾਉਜ਼ਰ ਮੈਨੂੰ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਜੱਜ ਦੇ ਦਫਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਬਿੰਸਟੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗਈ. ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਉਹ ਅਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਮੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ‘ ਓਵਲਟਾਈਨ ’ਪੀਂਦੇ ਸਨ,” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। "ਪਰ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਅਸਪਸ਼ਟ ਸੀ." ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਡਿਸਟੀਲੇਸ਼ਨ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸੂਝਵਾਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਦੇ ਹਨ (ਟਾਇਰ ਸਾੜੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਗੰਧ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਸਾਇਲੇਜ ਦੇ ਟੋਏ ਹਿਲਾਏ ਗਏ ਸਨ) ਅਤੇ ਮੁਕੰਮਲ ਉਤਪਾਦ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ (ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਰੀਸਾਈਕਲ ਕੀਤੇ ਅਨਾਨਾਸ ਦੇ ਟਿਨਸ ਵਿੱਚ).

1983 ਵਿੱਚ ਤਤਕਾਲੀ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਫ੍ਰੈਂਕੋਇਸ ਮਿਟਰਾਂਡ ਦੀ ਫੇਰੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਭਰਪੂਰ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਮਿਠਆਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ: ਇੱਕ ਠੰਡੇ ਸੌਫਲੇ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਾਮੱਗਰੀ - ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਦੇ ਨਾਲ. ਕਲਾਉਜ਼ਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ ਪੱਤਰਕਾਰ ਜੋ ਇਸ ਫੇਰੀ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਭੜਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਕੀ ਅਬਿੰਸਥੇ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ?" ਸ਼ੈੱਫ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਓ ਹਾਂ." ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਿਠਆਈ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੇ, ਇਹ ਸੁਆਦੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਅਬਿੰਸਟੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਰੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਰਛੀ ਦਾ ਸੁਆਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਬਾਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ, ਮੈਂ 17 ਵੱਖ -ਵੱਖ ਸਵਿਸ ਡਿਸਟਿਲਰਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ 28 ਵੱਖ -ਵੱਖ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ - ਸਾਰੇ ਲੇਬਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੂਬਸੂਰਤ fairੰਗ ਨਾਲ ਪਰੀ, ਆਰਟ ਨੌਵੌ ਕਰਵ, ਜਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੋਸਟਰਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਗਏ ਹਨ. ਜਦੋਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਡਿਸਟਿਲਰੀਆਂ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹਰੀ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਦੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਂਡ ਹਨ. ਕਲੌਜ਼ਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਹਰਾ ਰੰਗ ਨੈੱਟਲ ਜਾਂ ਪੁਦੀਨੇ, ਜਾਂ ਹਾਈਸੌਪ, ਜਾਂ ਪਾਲਕ ਵਿੱਚ ਕਲੋਰੋਫਿਲ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਤੁਲਨ ਅਤੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਸਹੀ ਬਣਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ."

ਅਗਲੇ ਪਿੰਡ, ਬੋਵੇਰੇਸੇ ਵਿੱਚ, ਫਿਲਿਪ ਮਾਰਟਿਨ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੁਪਤ ਡਿਸਟਿਲਰੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਮੌਜੂਦ ਅਬਿੰਸਟੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹੈ. “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਬੂਟਲੇਗਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਚਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬਾਥਟਬ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਟੀਲਸ ਕੂਲਿੰਗ ਸਿਸਟਮ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ”


28-3-ਘੰਟੇ ਦਾ- absinthe.jpg

ਅਬਿੰਸਥੇ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਗਿਲਬਰਟ ਮਾਰਟਿਨ ਦੁਆਰਾ. ਵਿਅੰਗ ਪੱਤਰਿਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਡੌਨ ਕੁਇਚੋਟੇ.

ਡੇਵਿਡ ਨਾਥਨ-ਮਾਸਟਰ ਅਤੇ ਵਰਚੁਅਲ ਅਬਿੰਸਥੇ ਮਿ Museumਜ਼ੀਅਮ, oxygenee.com

Absinthe ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਬੋਤਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਫ੍ਰੈਂਚ ਨਾਮ ਗ੍ਰੀਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਨੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਦਵਾਈ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ. ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੀੜੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਿੱਜ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਆਰਟੇਮਿਸਿਆ ਐਬਸਿਨਥੀਅਮ) ਵਾਈਨ ਜਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਬਿੰਸਥੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਹਿਪੋਕ੍ਰੇਟਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਪਹਿਲਾ ਡਾਕਟਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਮਾਹਵਾਰੀ ਦੇ ਦਰਦ, ਪੀਲੀਆ, ਅਨੀਮੀਆ ਅਤੇ ਗਠੀਏ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ. ਰੋਮਨ ਵਿਦਵਾਨ ਪਲੀਨੀ ਦਿ ਐਲਡਰ ਰਥ-ਦੌੜ ਦੇ ਜੇਤੂਆਂ ਦੇ ਪੀਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਐਬਸਿਨਥੀਅਮ, ਇਸਦਾ ਸਵਾਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਕੌੜਾ ਪੱਖ ਹੈ - ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ ਜੋ ਬਾਅਦ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਅਪਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਸਦੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਕੀੜਾ ਲੱਕੜ ਲੋਕ ਦਵਾਈ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ. ਗੈਲਨ, ਦੂਜੀ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ, ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੇਟ ਦੇ ਆਰਾਮ ਲਈ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਦੇ ਉਪਾਅ ਵਜੋਂ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਜੜੀ -ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਜੌਨ ਜੇਰਾਰਡ ਨੇ 1597 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ, "ਵਰਮੇਵੁੱਡ ਹਿੰਮਤ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ." ਇਸ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਸੰਬੰਧ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਆਰਟੇਮਿਸਿਆ ਐਬਸਿਨਥੀਅਮਦਾ ਆਮ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਾਮ. ਜਦੋਂ 17 ਵੀਂ ਅਤੇ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਬੁਬੋਨਿਕ ਪਲੇਗ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਾਗ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ.

ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਕੀੜਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਚਿਕਿਤਸਕ ਰਹੇ. (ਹੋਰ ਮਨੋਰੰਜਕ ਮੇਲ -ਜੋਲ ਕਦੇ -ਕਦਾਈਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੀੜੇ ਦੀ ਵਾਈਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰੀਮ ਡੀ ਅਬਸਿਨਥੇ.) ਫਿਰ 1830 ਵਿੱਚ ਫਰਾਂਸ ਨੇ ਅਲਜੀਰੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉੱਤਰੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ. ਜਿਉਂ -ਜਿਉਂ ਸਥਾਨਕ ਵਿਰੋਧ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ 1840 ਤੱਕ 100,000 ਫ਼ੌਜੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਫ਼ੌਜ ਭੇਜੀ। ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਖਰਾਬ ਪਾਣੀ ਨੇ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੁਖਾਰ ਰੈਂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਟ ਗਿਆ। ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ, ਪੇਚਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀੜਾ ਮਿਲਿਆ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਈਨ ਇਸ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੁੜੱਤਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਲਕੋਹਲ ਵਾਲਾ ਮੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ. ਫਰਾਂਸ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪੀਣ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਇਸਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਹਰੇ ਰੰਗ ਲਈ ਇਸਨੂੰ "ਅਨ ਵਰਟੇ" ਕਿਹਾ. ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਗਰਿਕ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜੇਤੂ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, "ਹਰੇ" ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ.

ਪਹਿਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੱਧ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦਾ ਭੋਗ ਰਿਹਾ. ਪਰ ਇਸਦੇ ਲੰਮੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਅਨੁਮਾਨਤ ਭਰਮ -ਭਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਲੱਖਣ ਅਪੀਲ ਦੀਆਂ ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ ਵਧੀਆਂ ਸਨ. ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਫੈਲਦੀ ਗਈ, ਵਧੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਮੈਂ ਉਚਿੱਤ ਹਾਂ, ਤੜਕੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ “ਹਰਾ ਘੰਟਾ” ਜਦੋਂ ਅਬਿਸਿੰਥੇ ਦੀ ਅਨੋਖੀ ਮਹਿਕ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੀ ਸੀ. ਸਮਝਦਾਰ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਸਦੇ ਉੱਚ ਸਬੂਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਨੇ ਫ੍ਰੈਂਕ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ. ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘੁਲਿਆ ਹੋਇਆ (ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਪੀ ਸਕਦਾ ਸੀ), ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਚਲਾ ਗਿਆ. 1849 ਤਕ 26 ਫ੍ਰੈਂਚ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਡਿਸਟਿਲਰੀਆਂ ਲਗਭਗ 10 ਮਿਲੀਅਨ ਲੀਟਰ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਖਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਲਕੋਹਲ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ.

ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਨੇ ਗ੍ਰੀਨ ਪਰੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ. ਅਬਿੰਸਥੇ ਪਾਗਲ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਪੌਲ ਵਰਲੇਨ ਅਤੇ ਆਰਥਰ ਰਿੰਬੌਡ ਵਰਗੇ ਸਾਹਿਤਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਗਾਈ. 1859 ਵਿੱਚ ਐਡਵਰਡ ਮੈਨੇਟ ਨੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਅਬਿੰਸਥੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਗਲੀ ਦੇ ਬੰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਪੋਟਰੇਟ ਜਿਸਨੂੰ ਚੀਰਿਆਂ ਨਾਲ dਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਟੋਪੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ. ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਪੰਨੇ ਦਾ ਗਲਾਸ ਬੈਠਾ ਹੈ.

ਮਾਨੇਟ ਦੀ ਪੇਂਟਿੰਗ ਨੂੰ ਉਸ ਸਾਲ ਦੇ ਪੈਰਿਸ ਦੇ ਸੈਲੂਨ ਤੋਂ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਥੌਮਸ ਕਾureਚਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ: “ਮੇਰੇ ਗਰੀਬ ਦੋਸਤ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹੋ. ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਨੈਤਿਕ ਯੋਗਤਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ. ” ਮਾਨੇਟ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਸ਼ਲੀਲ ਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੇਈਮਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤੀ. ਉਸਦੇ ਨਵੇਂ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਕਵੀ ਚਾਰਲਸ ਬੌਡੇਲੇਅਰ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, “ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. . . . ਵਾਈਨ, ਕਵਿਤਾ ਜਾਂ ਗੁਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਸੰਦ. ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਾ ਕਰੋ. ” ਗੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ ਬਣਾਇਆ. ਨਿਮਰ ਸਮਾਜ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ.

ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਹਰੀ ਪਰੀ, ਬਦਲੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਕੀਤੇ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਅਬਿੰਸਥੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ - ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾਤਮਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ. ਵਿਨਸੈਂਟ ਵੈਨ ਗਾਗ ਇੱਕ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੈਨਰੀ ਡੀ ਟੂਲੂਜ਼-ਲੌਟਰੇਕ ਸੀ. ਨਾਟਕਕਾਰ ਅਲਫ੍ਰੈਡ ਜੈਰੀ ਨੇ ਅਬਿਸੰਥੇ ਪਾਬਲੋ ਪਿਕਾਸੋ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਅਬਿੰਸਥੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਕਿ cubਬਿਸਟ ਸਫਲਤਾ Absinthe ਦਾ ਗਲਾਸ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ. ਆਸਕਰ ਵਾਈਲਡ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਇੱਕ ਗਲਾਸ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਜਿੰਨੀ ਕਾਵਿਕ ਹੈ. ਇੱਕ ਗਲਾਸ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅੰਤਰ ਹੈ? ”


ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ - ਰਵਾਇਤੀ ਨਹੀਂ

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਦੀ ਬੋਤਲ 55-72% ਏਬੀਵੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜਲਣਸ਼ੀਲ ਹੈ. ਰਵਾਇਤੀ ਅਬਿੰਸਥੇ ਸੇਵਾ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਬਚਦੀ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਚੈੱਕ ਅਬਿੰਸਥੇ ਦੇ ਨਾਲ. ਇਹ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਗਲਾਸ ਵਿੱਚ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਡੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਦਾ ਚਮਚਾ ਕੱਚ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ. ਫਿਰ ਉਹ ਖੰਡ ਦੇ ਘਣ ਨੂੰ ਐਬਸਿਨਥੇ ​​ਨਾਲ ਡੁਬੋਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਮਚੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਅੱਗ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਖੰਡ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਪਤਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗਲਾਸ ਵਿੱਚ ਬਰਫ਼ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ.

This caramelization obviously changes the flavor and improves poorly made absinthe. But if you’re looking for the real experience, skip the fire.

Burning absinthe


France’s Green Fairy Flies Again - HISTORY

Arthur Rimbaud called absinthe the “sagebrush of the glaciers” because a key ingredient, the bitter-tasting herb Artemisia absinthium or wormwood, is plentiful in the icy Val-de-Travers region of Switzerland. That is where the legendary aromatic drink that came to symbolise decadence was invented in the late 18th Century. It’s hard to overstate absinthe’s cultural impact – or imagine a contemporary equivalent.

The spirit was a muse extraordinaire from 1859, when Édouard Manet’s The Absinthe Drinker shocked the annual Salon de Paris, to 1914, when Pablo Picasso created his painted bronze sculpture, The Glass of Absinthe. During the Belle Époque, the Green Fairy – nicknamed after its distinctive colour – was the drink of choice for so many writers and artists in Paris that five o’clock was known as the Green Hour, a happy hour when cafes filled with drinkers sitting with glasses of the verdant liquor. Absinthe solidified or destroyed friendships, and created visions and dream-like states that filtered into artistic work. It shaped Symbolism, Surrealism, Modernism, Impressionism, Post-Impressionism and Cubism. Dozens of artists took as their subjects absinthe drinkers and the ritual paraphernalia: a glass, slotted spoon, sugar cubes – sugar softened the bitter bite of cheaper brands – and fountains dripping cold water to dilute the liquor.

Absinthe was, at its conception, not unlike other medicinal herbal preparations (vermouth, the German word for wormwood, among them). Its licorice flavor derived from fennel and anise. But this was an aperitif capable of creating blackouts, pass-outs, hallucinations and bizarre behaviour. Contemporary analysis indicates that the chemical thujone in wormwood was present in such minute quantities in properly distilled absinthe as to cause little psychoactive effect. It’s more likely that the damage was done by severe alcohol poisoning from drinking twelve to twenty shots a day. Still, the mystique remains.

Muse in a bottle

Rimbaud, Baudelaire, Paul Verlaine, Émile Zola, Alfred Jarry and Oscar Wilde were among scores of writers who were notorious absinthe drinkers. Jarry insisted on drinking his absinthe straight Baudelaire also used laudanum and opium Rimbaud combined it with hashish. They wrote of its addictive appeal and effect on the creative process, and set their work in an absinthe-saturated milieu.

In the poem Poison, from his 1857 volume The Flowers of Evil, Baudelaire ranked absinthe ahead of wine and opium: “None of which equals the poison welling up in your eyes that show me my poor soul reversed, my dreams throng to drink at those green distorting pools."

Rimbaud, who “saw poetry as alchemical, a way of changing reality” Edmund White notes in his biography of the poet, saw absinthe as an artistic tool. Rimbaud’s manifesto was unambiguous: he declared that a poet “makes himself a seer through a long, prodigious and rational disordering of all the senses.” Absinthe, with its hallucinogenic effects, could achieve just that.

Guy de Maupassant imbibed, as did characters in many of his short stories. His A Queer Night in Paris features a provincial notary who wangles an invitation to a party in the studio of an acclaimed painter. He drinks so much absinthe he tries to waltz with his chair and then falls to the ground. From that moment he forgets everything, and wakes up naked in a strange bed.

Contemporaries cited absinthe as shortening the lives of Baudelaire, Jarry and poets Verlaine and Alfred de Musset, among others. It may even have precipitated Vincent Van Gogh cutting off his ear. Blamed for causing psychosis, even murder, by 1915 absinthe was banned in France, Switzerland, the US and most of Europe.

Cultural hangover

The Green Fairy faded as a cultural influence for most of the 20th Century, to be replaced by cocktails, martinis and, in the 1960s, a panoply of mind-altering drugs. There were occasional echoes of its power, though mostly nostalgic.

Ernest Hemingway sipped the Green Fairy in Spain in the 1920s as a journalist, and later during the Spanish Civil War. His character Jake Barnes consoles himself with absinthe after Lady Brett runs off with the bullfighter in The Sun Also Rises. In For Whom the Bell Tolls, Robert Jordan brings along a canteen of the stuff. In Death in the Afternoon Hemingway explains he stopped bullfighting because he couldn’t do it happily “except after drinking three or four absinthes, which, while they inflamed my courage, slightly distorted my reflexes."

Hemingway even invented a Death in the Afternoon cocktail for a 1935 celebrity drinks book: “Pour one jigger absinthe into a Champagne glass. Add iced Champagne until it attains the proper opalescent milkiness. Drink three to five of these slowly."

In the late 20th Century, absinthe became a decadent reference point among a new generation of writers based in latter-day Bohemian outposts like San Francisco and New Orleans.

"The absinthe cauterized my throat with its flavor, part pepper, part licorice, part rot,” wrote precocious New Orleans horror writer Poppy Z Brite in a 1989 story, His Mouth Will Taste of Wormwood. The narrator and his boyfriend, jaded grave robbers, have found more than fifty bottles of the now-outlawed liquor, sealed up in a New Orleans family tomb. By the end, the narrator is fantasising about his first bitter kiss of the spirit from beyond the grave.

Still seeing green

Today’s absinthe is a “tongue-numbing drink” that “sharpens the senses,” says Lance Winters, master distiller and proprietor at St George Spirits, which offered the first legal absinthe in the US in late 2007.

“To my mind, absinthe imparts an air of the mystic, a touch of the supernatural – qualities I like in a drink now and again,” says Rosie Schaap, drinks columnist for The New York Times. She recommends “deploying the stuff with a light hand.” Her contemporary absinthe cocktails include the Fascinator – two parts gin, one part dry vermouth, two dashes of absinthe and one mint leaf.

In today’s literary circles, absinthe is more an amusement than a muse – showing up as a hipster cocktail at themed book-launch parties. Now widely available, in versions from the recently-made to the $10,000 a bottle vintage Pernod Fils, the drink seems just another popular culture reference, showing up in a Mad Men episode, as a Marilyn Manson-endorsed signature brand, Mansinthe, and inspiring innumerable drinks recipes, many of which use absinthe as a rinse, not a serious ingredient. You can even buy absinthe dilution apps for your smartphone.

Like the splash added to a cocktail, a literary reference to absinthe today adds a whiff of atmosphere, a reminder of the provocative and form-fracturing writers of the Belle Époque – and that a spirit can indeed inspire.

If you would like to comment on this story or anything else you have seen on BBC Culture, head over to our ਫੇਸਬੁੱਕ page or message us on ਟਵਿੱਟਰ.


A Tale of Two Green Fairies

On a recent trip to Berlin – my third visit to the German capital in five years – Airbnb recommended an activity: An absinthe tasting experience guaranteed to bring me face-to-face with my green muse.

Having regretted not indulging in Amsterdam’s coffeehouse scene whilst visiting there not once but twice (sort of – I have control issues made a thousand times worse by being in a foreign city with rings of canals and psychotic bell-ringing bicyclists), I wasn’t going to let a chance to taste absinthe in a former cabaret in what later became East Berlin pass me by.

At the time I wasn’t aware I could have just popped in to the local BevMo for a bottle of the green fairy, but more on that in a moment.

As it turns out, most of what I thought I knew about absinthe was highly sensationalized by Sherlock Holmes and Hollywood. I did not hallucinate. I did not wander off into the winter night to find an opium den, only döner kebab. I did not die of a thujone overdose and I certainly did not return home to begin a new life of degeneracy.

Most importantly, I did not go blind. In fact, my eyes were opened by the experience.

Absinthe originated in Switzerland and by the 19 th and early 20 th centuries rose to great popularity in France, particularly among Parisian artistes. Teetotalers and social conservatives linked the drink to bohemian culture, which they had no use for, and spun it as a highly addictive psychoactive drug that caused drinkers to hallucinate and go on violent crime sprees.

Absinthe didn’t do the latter, of course. As to the former, I won’t say it didn’t contribute to alcoholism but the psychoactive properties in all likelihood came from poisons added by sneaky barkeeps or the users themselves.

A Swiss farmer who killed his family and then attempted suicide after an absinthe bender led to a voter-approved constitutional ban on the drink in 1908. Little was made of the farmer’s alcoholism or the fact he’d consumed vats of wine and brandy before reaching for the absinthe bottle that fateful night. Facts have never gotten in the way of a good prohibition movement.

By World War I, much of Europe and the planet had banned absinthe. People with an aversion to the flavor of black licorice cheered, while enterprising Swiss folks fired up their bathtub stills – and probably killed far more people with their absinthe hooch than the real stuff ever did.

But the green fairy rose from the dead. A revival began in the 1990s, spurred by Britain’s imports from the Czech Republic and the formation of a single economic market in the fledgling European Union. Because absinthe was legal under EU law, member states had to legalize it via national law as well.

And in the United States? Yes, I can buy it at BevMo as of March 5, 2007 – now National Absinthe Day, because why not – when the 95-year ban was lifted. It must be thujone-free, the word “absinthe” can’t be in the brand name or stand alone on the label, and the packaging cannot “project images of hallucinogenic, psychotropic or mind-altering effects.”

In other words, the green fairy lives again in the United States she just can’t be depicted on the label.

Last week, I saw an educational video about another vilified herbal green product with a long history of killing no one and causing few problems. It tells of the first chief of the Federal Bureau of Narcotics, Harry Anslinger, who – fearing there weren’t enough heroin and cocaine users in post-Prohibition America to keep him in the job – decided to make a big deal about cannabis.

Like those who blamed artists and entertainers for the ills of absinthe, Anslinger targeted music and musicians. But not just any music or musician: An unapologetic racist, Anslinger blamed black people and jazz, and he used the prejudices of Americans to stoke the flames of his fledgling war on drugs.

“Reefer makes darkies think they’re as good as white men,” Anslinger once said. “There are 100,000 total marijuana smokers in the U.S., and most are Negroes, Hispanics, Filipinos and entertainers. Their satanic music, jazz and swing, result from marijuana use. This marijuana causes white women to seek sexual relations with Negroes, entertainers and any others.”

At the height of the Great Depression, when anti-Mexican sentiment ran high in the United States, Anslinger and his supporters urged press outlets to begin referring to cannabis by its Spanish name, marijuana – creating a link in the minds of readers between Mexicans who popularized its recreational use here and all the ills Anslinger and his ilk attributed to it.

After 32 years heading the Federal Bureau of Narcotics, the damage Anslinger did particularly to communities of color was incalculable and lasts even today, nearly 60 years later. He pushed for the Boggs Act, the 1952 law that created minimum sentencing guidelines for simple possession. If not for his failing health, he no doubt would have stood behind Richard Nixon when Nixon made cannabis a Schedule I controlled substance on par with heroin, cocaine and LSD in 1970.

Since then, 10 reasonable states and the District of Columbia have legalized cannabis for recreational use – and all but three states allow some form of it for medical purposes – but the feds haven’t budged an inch. Former U.S. Attorney General Jeff Sessions vowed to go after users and the states that have legalized it with a renewed vigor (“good people do not use marijuana”), and then-presidential candidate Donald Trump invoked the ghost of Anslinger in 2015 when he said of immigrants from Mexico:

“They’re bringing drugs, they’re bringing crime. They’re rapists. And some, I assume, are good people.”

Spoken like a teetotaler with an aversion to (nonwhite) immigrants whose only vices are fast-food cheeseburgers, Twitter, women and bending the truth.

Whether the feds ever accept the relative harmlessness – and potential benefits – of cannabis remains to be seen. But if the other green fairy has taught us anything, bans and criminalization only drive things underground and make them hopelessly romantic if not flat-out sexy.

As I wandered toward the U-bahn station that frigid January night in Berlin, the taste of anise still thick on my tongue, I decided I enjoyed the experience and appreciated the history lesson. But how something so relatively benign became so vilified befuddled me – until I returned home and read a quip by British writer and bohemian absinthe lover Oscar Wilde:

“After the first glass you see things as you wish they were. After the second glass you see things as they are not. Finally, you see things as they really are, and that is the most horrible thing in the world.”

I guess some would rather see fiction through beer goggles than reality through green-colored glasses.