ਲੇਖ

ਓਟੀ -134 ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ ਟੈਂਕ

ਓਟੀ -134 ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ ਟੈਂਕ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਓਟੀ -134 ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ ਟੈਂਕ

ਓਟੀ -134 ਟੀ -26 ਲਾਈਟ ਟੈਂਕ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਲਾਟ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਚੌਥੀ ਅਤੇ ਅੰਤਮ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ. 1940 ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਮਾਸਕੋ ਵਿੱਚ ਕਾਮਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਫੈਕਟਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਫਲੇਮਥ੍ਰੋਵਰ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਿ ਬੁਰਜ ਦੀ ਬਜਾਏ ਟੈਂਕ ਦੇ ਹਲ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਛੋਟਾ ਸੀ. ਇਸ ਨੂੰ OT-134 ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ T-26S ਦੇ ਹਲ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. 45mm ਦੀ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਕਿ T-50 ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਜੁਲਦੀ ਸੀ. ਜਰਮਨ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਾਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਫ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ 1941 ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਓਟੀ -134 ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ.


ਖਿਡੌਣੇ ਦੇ ਮਾਡਲ

ਖਿਡੌਣਾ ਮਾਡਲ ਰਚਨਾਤਮਕ ਬਣਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਮਾਡਲ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ. ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਡਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਹਨਾਂ, ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ, ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਰਗੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੋਟੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਖਿਡੌਣੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਛੋਟੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬਣਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਡਲ ਪਲਾਸਟਿਕ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਧਾਤ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਪੱਧਰ ਇਕਾਈ ਤੋਂ ਇਕਾਈ ਵਿਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇਗਾ. ਅਕਸਰ, ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਡਲ ਪੇਂਟ ਅਤੇ ਡੈਕਲਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖਿਡੌਣੇ ਦੇ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਬਣਾ ਸਕੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੋ.

ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਰੇਕ ਮਾਡਲ ਲਈ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਪੈਮਾਨੇ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹੋ. ਪੈਮਾਨਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 1:24 ਤੋਂ 1:72 ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਮਾਡਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼, ਕਾਰਾਂ, ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ, ਜਹਾਜ਼, ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ, ਟੈਂਕ, ਟਰੱਕ, ਅੰਕੜੇ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਖਿਡੌਣਾ ਮਾਡਲ ਕਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਂਡ ਅਤੇ ਕਾਰ ਮਾਡਲ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਪਸੰਦ ਕਾਰ ਦਾ ਮਾਡਲ ਜਾਂ ਕਿਸਮ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਇੱਕ ਖਿਡੌਣਾ ਮਾਡਲ ਲੱਭ ਸਕੋਗੇ. ਮਾਡਲ ਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਵਿੱਚ ਏਅਰਫਿਕਸ, ਤਾਮਿਆ, ਰੇਵੇਲ, ਏਐਮਟੀ, ਫੁਜੀਮੀ, ਇਟਲੇਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਕਾਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮਾਡਲ ਫੋਰਡ, ਫੇਰਾਰੀ, ਮਿੰਨੀ, ਵੋਲਕਸਵੈਗਨ, ਮਿਤਸੁਬੀਸ਼ੀ, ਬੀਐਮਐਮ, ਮਰਸਡੀਜ਼, ਪੋਰਸ਼ੇ, ਜੈਗੁਆਰ, ਟੋਯੋਟਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਨ.

ਫੌਜੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਡਲ ਵੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਕਲਪ ਹਨ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਵਿੱਚ. ਉਪਲਬਧ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਅਤੇ ਮਾਡਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋੜੀਂਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹੋ. ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਬ੍ਰਾਂਡ ਹਨ ਐਡੁਆਰਡ, ਏਅਰਫਿਕਸ, ਤਾਮਿਆ, ਰੇਵੇਲ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ. ਵੱਖ ਵੱਖ ਮਾਡਲ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ ਸਪਿਟਫਾਇਰ, ਫੈਂਟਮ, ਹਰੀਕੇਨ, ਮੱਛਰ, ਬਵੰਡਰ, ਬੋਇੰਗ, ਮਿਤਸੁਬੀਸ਼ੀ, ਲੈਂਕੇਸਟਰ ਅਤੇ ਜੈਗੁਆਰ.

ਫੌਜ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ, ਚੁਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ. ਟੈਂਕ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਿਕਲਪ ਹਨ, ਡਰੈਗਨ ਮਾਡਲਾਂ, ਤਾਮਿਆ, ਰੇਵੇਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਟੈਂਕ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਡਲਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ.


ਚੈਕੋਸਲੋਵਾਕ ਪੀਐਮ -1 ਫਲੇਮੇਥਰੋਵਰ ਟੈਂਕ

ਅੱਜ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸੁਤੰਤਰ ਚੈਕੋਸਲੋਵਾਕ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪੀਐਮ -1 ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ ਟੈਂਕ, ਜੋ ਐਸਟੀ -1 ਚੈਸੀ' ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਗਦਪੈਂਜ਼ਰ 38 ਟੀ ਅਤੇ#8220 ਹੈਟਜ਼ਰ ਅਤੇ#8221 ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਟੈਂਕ ਫਲੇਮਥ੍ਰਾਵਰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਅਰੰਭ ਹੋਇਆ. 1946 ਵਿੱਚ, ਫੌਜ ਨੇ ਟੀਵੀਪੀ ਟੈਂਕ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਲੇਮਥ੍ਰੋਵਰ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਸੈਕੰਡਰੀ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ. ਇਹ “ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਅਤੇ#8221 ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਫ਼ੌਜ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, 1948 ਵਿੱਚ, ਆਰਮੀ ਚੀਫ਼ ਆਫ਼ ਸਟਾਫ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ 75 ਐਸਟੀ -1 ਟੈਂਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ ਵਜੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ ਟੈਂਕ.

ST-I ਟੈਂਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੋਧੇ ਹੋਏ ਜਗਦਪੈਂਜ਼ਰ 38t ਵਾਹਨ ਸਨ, ਜੋ ਚੈਕੋਸਲੋਵਾਕ ਫ਼ੌਜ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ (ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਚਰਮਨ ਟੈਂਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਬਕਾ ਚੈਕੋਸਲਵਾਕੀਆ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ). ਕੁਝ ST-I ਵਾਹਨ ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਅਸਲ ਯੁੱਧ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੈਟਜ਼ਰ ਸਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. 1948 ਵਿੱਚ, Šਕੋਡਾ ਪਿਲਸਨ ਨੇ ਪਹਿਲੇ 30 ਚੈਸੀ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨੀ ਅਰੰਭ ਕੀਤੀ, ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਮਿਲੋਵਿਸ ਵਿਖੇ ਆਟੋਮੋਟਿਵ ਆਰਮਰੀ (ਪਹਿਲਾ) ਦੁਆਰਾ ਦੁਬਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਰਿਵਰਤਨ ਖੁਦ ČKD ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ (ਵਾਹਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਡਰਾਇੰਗ 6.11.1949 ਦੀ ਹੈ).

ਪਹਿਲਾਂ, ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਿਗਮਾ ਪੰਪੀ ਐਨਪੀ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਕੰਪਨੀ. ਇਸ ਉਪਕਰਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਅਕਤੂਬਰ 1949 ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਸਿਗਮਾ ਨੇ ਵੀਟੀਯੂ (ਮਿਲਟਰੀ ਟੈਕਨੀਕਲ ਇੰਸਟੀਚਿ )ਟ) ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ. ਫਲੇਮਥ੍ਰਾਵਰ ਕੋਲ 50 ਲੀਟਰ ਦਾ ਫਿ tankਲ ਟੈਂਕ, 50 ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਦਾ ਆਪਰੇਟਿੰਗ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਅਤੇ 14-17 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਚੌੜਾ ਨੋਜਲ ਸੀ. ਫਲੇਮ ਆਰੰਭਕ ਜਰਮਨ 1941 ਪੈਟਰਨ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ (ਜਾਂ ਵਾਹਨ ਸੰਸਕਰਣ) ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਸ ਫਲੇਮਥ੍ਰਾਵਰ ਦੇ ਡਿਵੈਲਪਰਾਂ ਨੇ ਐਮ 4 ਏ 3 ਸ਼ੇਰਮਨ ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ ਵਰਜ਼ਨ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦਾ ਵੀ ਨੇੜਿਓਂ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣਾਂ ਅਤੇ ਟੈਸਟਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਰਮਨ ਸੰਸਕਰਣ ਸਰਲ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਵਿਹਾਰਕ ਸੀ. ਇਕ ਹੋਰ ਮੁੱਦਾ ਸਵਦੇਸ਼ੀ “Sh ” ਫਲੇਮਥ੍ਰੋਵਰ ਫਿ mixਲ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ ਅਤੇ#8211 ਇਸ ਨੂੰ ਜਰਮਨ ਅਤੇ#8220Np ਅਤੇ#8221 ਮਿਸ਼ਰਣ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲਣਾ ਪਿਆ.

ਚੈਸੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਟੈਂਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਤੋਂ ਬੰਦੂਕ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਮੋਰੀ ਬਚੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ 50 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੀ ਪਲੇਟ ਨਾਲ coveredੱਕਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਦੇ ਮਿਲੋਵਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪੈਂਥਰ ਅਤੇ ਜਗਦਪੰਥਰ ਟੈਂਕਾਂ ਦੇ ਮਲਬੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਪਹਿਲੇ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਅੰਦਾਜ਼ਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ 30 ਵਾਹਨਾਂ ਬਾਰੇ 1949 (ਅਤੇ ਬਾਕੀ 1950 ਵਿੱਚ) ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਦੇਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਮਾਰਚ 1950 ਵਿੱਚ ਮਿਲੋਵਿਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭੇਜਣ ਲਈ ਭੇਜੀ ਗਈ ਪਹਿਲੀ 7 ਚੈਸੀ ਸਨ. ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਫ਼ੌਜ ਨੇ 75 ਤੋਂ 53 ਦੇ ਆਡਰ ਕੀਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਫਰਵਰੀ 1951 ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੋਨੀਕਲ ਬੁਰਜ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਫਲੇਮੇਨਵਰਫਰ 41 ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ (ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਮਸ਼ੀਨਗਨ Vz.37 ਦੇ ਨਾਲ) ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਲਣ ਦੇ ਟੈਂਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਾਹਨ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਵਾਧੂ ਬਸਤ੍ਰ ਨਾਲ coveredੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ (ਇਸ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਬੁਰਾ ਵਿਚਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ). ਵਾਹਨ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ਾਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ#8211 ਕਾਰਨ ਫਲੇਮਥ੍ਰਾਵਰ (60 ਮੀਟਰ) ਦੀ ਨਾਕਾਫ਼ੀ ਰੇਂਜ ਅਤੇ ਲਾਟ ਜੈੱਟ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਫੈਲਾਅ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਾਹਨ ਚਾਲਕ ਦਲ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਿਆ. ਇਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ.

ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪ ਦੇ ਉਭਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਲੱਗਿਆ. ਇਸ ਵਾਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਸ਼ੋਧਿਤ LT Vz.38 (Panzer 38t) ਬੁਰਜ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਬੁਰਜ ਨੇ ਇਸਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਕਪੋਲਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ (ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਾਹਨ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ#8211 2,55 ਮੀਟਰ). ਫਲੇਮਥ੍ਰਾਵਰ ਨੂੰ ਅਸਲ 37 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਬਜਾਏ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 20/-8 ਡਿਗਰੀ ਤੱਕ ਉੱਚਾ/ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਅਸਲ ZB ਮਸ਼ੀਨਗਨ ਮਾ mountਂਟ ਨੂੰ ਵੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ T-34/85 ਤੋਂ ਸੋਵੀਅਤ ਨਿਰਮਿਤ DT ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਸੀ। ਇਹ ਹੱਲ ਵੀ ਸ਼ੱਕੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ 31 LT Vz.38 ਟੈਂਕ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਚੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਬੁਰਜ ਰਿਫਿਟ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਸਨ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਹੋਰ ਬੁਰਜ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ. ਸੱਤ ਛੋਟੇ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਗੈਸ ਟੈਂਕਾਂ (ਤਰਲ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ) ਨੂੰ ਟੈਂਕ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਖਤਰਬੰਦ ਕੰਟੇਨਰ (ਇਸਦਾ ਕਵਚ 8 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਮੋਟਾ) ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਾਲਣ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵੱਖਰੇ ਟੈਂਕਾਂ ਵਿੱਚ 1000 ਲੀਟਰ ਦੀ ਕੁੱਲ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਟੋਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਐਨ.ਪੀ. ਕੋਨਸ੍ਰੁਕਤ ਪ੍ਰਾਹ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਫਲੇਮਥ੍ਰੋਵਰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਲਮੈਟਿਕ ਐਸਿਡ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ, ਜੋ ਕਿ ਆਯਾਤ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਸੀ. 1952 ਅਤੇ 1954 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਵਾਂ “Sh ” ਮਿਸ਼ਰਣ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ (80 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਗੈਸੋਲੀਨ, 20 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਬੀਟੀਈਐਕਸ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਬਣ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਕੂੜੇਦਾਨ ਦੁਆਰਾ ਮੋਟਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ). ਇਸ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨਾਲ, ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ ਦੀ ਰੇਂਜ 120 ਮੀਟਰ ਸੀ.

ਨਵਾਂ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪ 31 ਮਾਰਚ, 1953 ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਟੈਸਟਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਫਲੇਮ ਜੈੱਟ 90 ਮੀਟਰ ਤੋਂ 140 ਮੀਟਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੋਰ ਮੁੱਦੇ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਬਾਲਣ ਭਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ (ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਤੱਕ), ਫਲੇਮਥ੍ਰੋਵਰਸ ਰਿਲੀਜ਼ ਵਾਲਵ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੇ ਫੈਲਣ ਅਤੇ ਜੁਲਾਈ 1953 ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀਜਨਕ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਤੇ#8211 ਸਮੇਤ ਉਪ ਮੰਤਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਰੱਖਿਆ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਜਨਰਲ ਥੌਨ ਨੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਜੁਲਾਈ 1954 ਤੋਂ ਫਰਵਰੀ 1955 ਤਕ, ਹੋਰ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾਏ ਗਏ (ਜਿਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਫਲੇਮਥ੍ਰੋਵਰ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ), ਪਰ ਨਿਰਪੱਖ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਸਤੰਬਰ 1955 ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨਿਰੀਖਕ ਜਨਰਲ ਜੇਰੋਲਿਮ ਨੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ. ਆਖਰੀ ਟੈਸਟ ਮਾਰਚ 1956 ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ (ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਫਲੇਮਥ੍ਰੌਵਰ ਸ਼ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦੇ ਨਾਲ 125 ਮੀਟਰ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਏਐਸਐਨ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦੇ ਨਾਲ 180 ਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਸ਼ੂਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ), ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਰਪਿਤ ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ ਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਧਾਰਨਾ ਸੀ ਹੁਣ ਪੁਰਾਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੋਟੋਟਾਈਪ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ.

ਗੁਣ

ਸ਼ਸਤ੍ਰ
ਫਰੰਟਲ: 60mm
ਸਾਈਡ: 20 ਮਿਲੀਮੀਟਰ
ਰੀਅਰ: 20 ਮਿਲੀਮੀਟਰ
ਛੱਤ: 8mm
ਬੁਰਜ (LT-38) ਫਰੰਟ: 50mm
ਬੁਰਜ ਪਾਸੇ: 30 ਮਿਲੀਮੀਟਰ
ਬੁਰਜ ਪਿਛਲਾ: 25 ਮਿਲੀਮੀਟਰ
ਬੁਰਜ ਦੀ ਛੱਤ: 12 ਮਿਲੀਮੀਟਰ

ਇੰਜਣ: ਪ੍ਰਾਗਾ ਏਈ (7,75 ਲੀਟਰ ਵੀ 6, ਏਅਰ ਕੂਲਡ, 158 ਐਚਪੀ)
ਅਧਿਕਤਮ ਗਤੀ: 40 ਕਿਲੋਮੀਟਰ/ਘੰਟਾ
ਹਥਿਆਰ: 1 ਐਕਸ ਫਲੇਮਥਰੋਵਰ, 1 ਐਕਸ ਮਸ਼ੀਨਗਨ


ਟੀ-34-85

ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰੂਸੀ ਟੈਂਕ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਯੂਕੇ ਵਿੱਚ ਯੂਐਸਏ ਜਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ ਹੋ. ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਕੁ ਨਿੱਜੀ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਚੇ ਹਨ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅਜਾਇਬ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ. ਸਾਰੇ ਮਕੈਨੀਕਲ, ਕੋਈ ਬਿਜਲੀ, ਕੋਈ ਹਾਈਡ੍ਰੌਲਿਕਸ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ. ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਗੇਅਰ ਬਦਲਣਾ ਇੰਨਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ. ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਟੀ -54 ਇੰਜਣ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਬਿਲਕੁਲ ਭਰੋਸੇਯੋਗ. ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਪਕਰਣ ਅਜੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹਨ.

ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣਕਾਰੀ

ਟੀ -34-ਮਹਾਨ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸੋਵੀਅਤ ਮਾਧਿਅਮ ਟੈਂਕ 1940 ਤੋਂ ਲੜੀਵਾਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸਦੀ ਸੋਧ ਟੀ -34-85 ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, 1944 ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਤੱਕ ਇਹ ਲਾਲ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁੱਖ ਟੈਂਕ ਸੀ.

ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਸੀ ਟੈਂਕ.

ਮਿਖਾਇਲ ਇਲੀਚ ਕੋਸ਼ਕਿਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਖਰਕੀਵ ਪਲਾਂਟ ਨੰਬਰ 183 ਦੇ ਟੈਂਕ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਬਿureauਰੋ ਦੁਆਰਾ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਵੀਨਤਮ ਉੱਚ-ਕਿਫਾਇਤੀ ਵੀ -2 ਡੀਜ਼ਲ ਇੰਜਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਰਨ ਦਰਮਿਆਨੇ ਬਖਤਰਬੰਦ ਟੀ -34 ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ (ਭਾਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਜਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਨੁਪਾਤ) ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਹੈ. ਬਖਤਰਬੰਦ ਬੀਟੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਾਲ -ਚਲਣ, ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਯੁੱਧ -34 ਦੌਰਾਨ ਟੀ ਟੈਂਕ ਦੀ ਪੂਰਨ ਉੱਤਮਤਾ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ. ਵਿਸ਼ਵ ਟੈਂਕ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਟੀ -34 ਮੱਧਮ ਟੈਂਕ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਬੈਰਲ (30.5 ਕੈਲੀਬਰ) 76-ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਐਲ -11 ਬੰਦੂਕ (ਮਾਡਲ 1939) ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਸਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਗਤੀ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ- ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਟੈਂਕ ਤੋਪਖਾਨਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਈਲ (635 ਮੀਟਰ / ਸਕਿੰਟ). ਅਤੇ ਮਾਰਚ 1941 ਤੋਂ, ਟੀ -34 ਨੇ ਇੱਕ 76.2-ਐਮਐਮ ਐਫ -34 ਬੰਦੂਕ (1941 ਮਾਡਲ) ਨੂੰ 41.5 ਕੈਲੀਬਰ ਦੀ ਬੈਰਲ ਲੰਬਾਈ ਅਤੇ 662 ਮੀਟਰ / ਸਕਿੰਟ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਈਲ ਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਅਰੰਭ ਕੀਤਾ, ਜੋ 60-ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ 1000 ਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਬਸਤ੍ਰ: ਟੀ -34-76-ਇਸ ਮਾਡਲ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ. Structureਾਂਚੇ ਦੀ ਉੱਚ ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਾਬਤ ਹੋਈ, ਇਸ ਨਾਲ ਸਮੁੱਚੇ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਇਸਦੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਟੈਂਕ ਦੇ ਲੜਾਕੂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ increaseੰਗ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. 1942 ਤੋਂ 1945 ਤੱਕ, ਟੀ -34 ਦਾ ਮੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਯੁਰਾਲਸ ਅਤੇ ਸਾਇਬੇਰੀਆ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਪਲਾਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ. ਟੀ -34 ਦੇ ਸੋਧ ਲਈ ਮੋਹਰੀ ਫੈਕਟਰੀ ਉਰਾਲ ਟੈਂਕ ਪਲਾਂਟ ਨੰਬਰ 183 ਸੀ। ਨਵੀਨਤਮ ਸੋਧ (ਟੀ -34-85) ਅੱਜ ਵੀ ਕੁਝ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ.

ਟੀ -34 ਟੈਂਕ ਦਾ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਟੈਂਕ ਬਿਲਡਿੰਗ ਦੇ ਹੋਰ ਵਿਕਾਸ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ. ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਯੂਐਸਐਸਆਰ ਤੋਂ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਇਸਦੇ ਲੜਾਕੂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਟੀ -34 ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਹਰਾਂ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਮਾਹਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਰਬੋਤਮ ਟੈਂਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੋਵੀਅਤ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰਾਂ ਨੇ ਮੁੱਖ ਲੜਾਈ, ਰਣਨੀਤਕ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ, ਚੱਲਣ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਨੁਕੂਲ ਅਨੁਪਾਤ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ.

ਟੀ -34 ਟੈਂਕ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੋਵੀਅਤ ਟੈਂਕ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ. ਅੱਜ ਤੱਕ, ਸਮਾਰਕਾਂ ਅਤੇ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਸੋਧਾਂ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਟੈਂਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ.

ਟੀ-34-85 ਸੋਧ


1943 ਵਿੱਚ, ਜਰਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇ ਹੋਏ ਬਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਖਤਰਬੰਦ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮਾਡਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਿੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, 76.2 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਟੀ -34 ਟੈਂਕ ਤੋਪਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਗਈ. ਇਸ ਨੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰਾਂ ਨੂੰ ਟੀ -34 ਦੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ. ਕਈ ਵਿਕਲਪਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਟੀ -34-85 ਨੂੰ 1944 ਵਿੱਚ ਲਾਂਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ 85-ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਐਸ -53 ਤੋਪ ਨਾਲ ਲੈਸ. ਚਾਲਕ ਦਲ 4 ਤੋਂ 5 ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਵਧਿਆ, ਟੈਂਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਟਾਵਰ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਮਲੇ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਸਨ. ਲੜਾਈ ਦਾ ਭਾਰ 32 ਟਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਮੂਲੀ ਕਮੀ ਆਈ.

ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵੇਰਵਾ


ਟੀ -34 ਦਾ ਕਲਾਸਿਕ ਲੇਆਉਟ ਹੈ. ਟੈਂਕ ਦੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਲੋਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ - ਡਰਾਈਵਰ ਅਤੇ ਗੰਨਰ -ਰੇਡੀਓ ਆਪਰੇਟਰ, ਜੋ ਕੰਟਰੋਲ ਕੰਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਾਂਡਰ ਨਾਲ ਚਾਰਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਗੰਨਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਡਬਲ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ.

ਰੇਖਿਕ ਟੀ -34-76 ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਸੋਧਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਫਿਰ ਵੀ, ਸੀਰੀਅਲ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਵਿੱਚ, ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਉਤਪਾਦਨ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ -ਨਾਲ ਟੈਂਕ ਦੇ ਆਮ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਉਤਪਾਦਨ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਅੰਤਰ ਸਨ. ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅੰਤਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਪਲਾਂਟ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਨ ਅਵਧੀ ਦੁਆਰਾ ਸਮੂਹਿਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੇ ਫੈਕਟਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੋ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤਸਵੀਰ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਟੀ -34 ਦੀ ਉੱਚ ਸੰਭਾਲਯੋਗਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਖਰਾਬ ਹੋਏ ਟੈਂਕਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਦੇ ਖਰਾਬ ਹੋਏ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਨੋਡ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਸਮੁੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੰਜੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਟੈਂਕ.

ਬਖਤਰਬੰਦ ਹਲ ਅਤੇ ਬੁਰਜ

ਟੀ -34 ਬਖਤਰਬੰਦ ਹਲ ਨੂੰ 13, 16, 40, ਅਤੇ 45 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਚ ਸਖਤਤਾ ਦੇ ਗ੍ਰੇਡ 8 ਸੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਟੀਲ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦੇ ਰੋਲਡ ਪਲੇਟਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਟੈਂਕ ਦੀ ਬਸਤ੍ਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸ਼ੈੱਲ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, ਬਰਾਬਰ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਝੁਕਾਅ ਦੇ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ. ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ 45 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਜ-ਕਨਵਰਜਿੰਗ ਕਵਚ ਪਲੇਟਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਉੱਪਰਲਾ 60 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਲੰਬਕਾਰੀ ਅਤੇ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ 53 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਆਪਸ ਵਿੱਚ, ਉਪਰਲੇ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਫਰੰਟਲ ਆਰਮਰ ਪਲੇਟਾਂ ਇੱਕ ਬੀਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ. ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਲੰਬਕਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਮੋਟਾਈ 45 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਸੀ. ਪਾਸੇ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ, ਫੈਂਡਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, 40 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਸਥਿਤ 40 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਬਸਤ੍ਰ ਪਲੇਟਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ 40 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਖਤਰਬੰਦ ਪਲੇਟਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਪਾੜੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ: ਉਪਰਲਾ, 47 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਸਥਿਤ ਅਤੇ ਹੇਠਲਾ, 45 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਸਥਿਤ. ਇੰਜਣ ਦੇ ਡੱਬੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਟੈਂਕ ਦੀ ਛੱਤ 16 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਬਸਤ੍ਰ ਪਲੇਟਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੁਰਜ ਬਾਕਸ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਹ 20 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਮੋਟੀ ਸੀ. ਟੈਂਕ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਇੰਜਣ-ਟਰਾਂਸਮਿਸ਼ਨ ਕੰਪਾਰਟਮੈਂਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ 13 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਅਤੇ ਮੂਹਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ 16 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਸੀ, ਤਲ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰੇ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ 40 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੀ ਆਰਮਰ ਪਲੇਟ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ.

1943 ਦੇ ਟੀ -34 ਮਾਡਲ ਤੇ, ਉਪਰਲੀ ਸਖਤ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਪਲੇਟ ਦੀ ਮੋਟਾਈ 40 ਤੋਂ 45 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਤੱਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਮੋਟਾਈ 16 ਤੋਂ 20 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਤੱਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਨਿਰਮਾਣ ਪਲਾਂਟ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਟੈਂਕਾਂ ਦੇ ਹਿੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੰਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ 1942 ਵਿੱਚ ਸਟੈਲਿਨਗ੍ਰਾਡ ਸ਼ਿਪਯਾਰਡ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਮਿਤ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੇ, ਉਪਰੀ ਫਰੰਟਲ ਸ਼ੀਟ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਬੱਟ ਜੋੜ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਪਾਈਕ & rdquo ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. .

ਬੁਰਜ ਟੀ -34 - ਡਬਲ, ਆਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈਕਸਾਗੋਨਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੱਕ ਫੀਡ ਸਥਾਨ ਦੇ ਨਾਲ. ਨਿਰਮਾਣ ਪਲਾਂਟ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਟੈਂਕ ਤੇ ਕਈ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੇ ਬੁਰਜ ਲਗਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਪਹਿਲੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੇ ਟੀ -34 ਤੇ, ਰੋਲਡ ਪਲੇਟਾਂ ਅਤੇ ਚਾਦਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੈਲਡਡ ਬੁਰਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਬੁਰਜ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 30 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਸਥਿਤ 45 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਬਸਤ੍ਰ ਪਲੇਟਾਂ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਬੁਰਜ ਦਾ ਮੱਥੇ 45 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਸੀ, ਅੱਧੇ ਸਿਲੰਡਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੰਦੂਕਾਂ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਕੱਟਆਉਟ ਵਾਲੀ ਪਲੇਟ, ਮਸ਼ੀਨ ਗਨ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼. ਬੁਰਜ ਦੀ ਛੱਤ ਵਿੱਚ 15 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੀ ਆਰਮਰ ਪਲੇਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ 0 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਤੋਂ 6 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਤੋਂ ਖਿਤਿਜੀ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਸਥਾਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ 13 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੀ ਆਰਮਰ ਪਲੇਟ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੁਰਜ ਵੀ ਵੈਲਡਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਇਹ ਅਸਲ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੁਰਜ ਸਨ ਜੋ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ & ldquowelded & rdquo ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.


ਟੀ -34 ਦੇ ਸੀਰੀਅਲ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, 1940 ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਇੱਕ ਕਾਸਟ ਬੁਰਜ ਵੀ ਉਤਪਾਦਨ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕਾਸਟਿੰਗ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਟੀਐਸਐਨਆਈਆਈਆਈ -48 ਦੁਆਰਾ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਅਜਿਹੇ ਬੁਰਜ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਛੱਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਰੋਲਡ ਆਰਮਰ ਪਲੇਟਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੈਲਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਕਿਉਂਕਿ ਕਟਾਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਮੋਟਾਈ ਵਾਲੇ ਕਾਸਟ ਆਰਮਰ ਦਾ ਘੱਟ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਈਲ ਟਾਕਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੰਧ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਵਧਾ ਕੇ 52 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕਾਸਟ ਬੁਰਜ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਵਿੱਚ ਵੈਲਡਡ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਨ. ਟੀ -34 ਲਈ ਕਾਸਟ ਬੁਰਜਾਂ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਇਸਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵੈਲਡਡ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ.
1942 ਤੋਂ ਯੂਜੇਟੀਐਮ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਮਿਤ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਘੱਟ ਆਮ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬੁਰਜ 'ਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਬੁਰਜ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ 45 ​​ਐਮਐਮ ਸ਼ੀਟ' ਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾ ਕੇ ਬੰਦੂਕ ਦੇ ਮਾਸਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਸਟੈਂਪਡ ਵਿੱਚ ਵੈਲਡਡ ਜਾਂ ਕਾਸਟ ਬੁਰਜਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਖਾਸ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਬੁਰਜ ਗੋਲ ਉਪਰਲੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, 1 ਮਾਰਚ, 1944 ਨੂੰ UZTM ਵਿਖੇ ਟੀ -34 ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੋਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ 2050 ਜਾਂ 2062 ਬੁਰਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ.

1942 ਤੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਧਰੇ ਹੋਏ ਟਾਵਰ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੌੜਾਈ, ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ slਲਾਨ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਹੈਕਸਾਗਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਦਾ ਆਕਾਰ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਜਿਹੇ ਟਾਵਰਾਂ ਨੂੰ & ldquohex & rdquo ਜਾਂ & ldquonut ਟਾਵਰਸ & rdquo ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਨਵੇਂ ਟਾਵਰ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਕਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਤੰਗ ਅਤੇ ਦੁਗਣਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤਬਦੀਲੀ 1943 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿਲੰਡਰ ਕਮਾਂਡਰ ਅਤੇ rsquos ਬੁਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ ਜੋ ਟਾਵਰ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਲਗਾਈ ਗਈ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਿਉਂਕਿ ਟੈਂਕ ਕਮਾਂਡਰ ਬੰਦੂਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੁਰਜ ਉਸ ਲਈ ਅਮਲੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੇਕਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ.

ਹਥਿਆਰ

ਟੀ -34 ਅਰਲੀ ਰੀਲੀਜ਼ (1940-ਅਰੰਭ 1941) ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ 1938/39 ਮਾਡਲ (ਐਲ -11) ਦੀ 76 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੀ ਤੋਪ ਸੀ. ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਬੈਰਲ ਦੀ ਲੰਬਾਈ 30.5 ਕੈਲੀਬਰ / 2324 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਹੈ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਈਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਗਤੀ 612 ਮੀਟਰ / ਸਕਿੰਟ ਹੈ. ਮਾਰਚ 1941 ਤੋਂ, ਇਸ ਨੂੰ 1940 ਮਾਡਲ (ਐਫ -34) ਦੀ 76-ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਤੋਪ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਇਸ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਬੈਰਲ ਲੰਬਾਈ 41.5 ਕੈਲੀਬਰ / 3162 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਈਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਗਤੀ 662 ਮੀਟਰ / ਸਕਿੰਟ ਸੀ.

ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਟਾਵਰ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਸ਼ੀਨ ਗਨ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿੱਚ, ਤਣੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਲੰਬਕਾਰੀ ਟੀਚਾ, L-11 ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਘਟਾਓ 5 ਲਈ. + 25 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ, F-34 ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਘਟਾਉ 5 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ 30 ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਈਮ ਲਈ. + 26 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ 48 ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਈਮ, ਇੱਕ ਪੇਚ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਖਿਤਿਜੀ ਉਦੇਸ਼ ਸਿਰਫ ਬੁਰਜ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਐਲ -11 ਬੰਦੂਕ ਨਾਲ ਟੈਂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਟੀਓਡੀ -6 ਦੂਰਬੀਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਪੀਟੀ -6 ਪੈਰੀਸਕੋਪ ਪੈਨੋਰਾਮਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਐਫ -34 ਤੋਪਾਂ ਵਾਲੇ ਟੈਂਕਾਂ ਲਈ, ਇੱਕ ਦੂਰਬੀਨ ਟੀਓਡੀ -7 ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰੀਸਕੋਪਿਕ ਪੈਨੋਰਾਮਿਕ ਪੀਟੀ -7 ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਰਬੀਨ ਟੀਐਮਐਫਡੀ -7 ਦੁਆਰਾ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ 15 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ 2.5 ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਿਸਤਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰੀਸਕੋਪਿਕ ਪੈਨੋਰਾਮਿਕ ਪੀਟੀ -4-7 ਇੱਕ ਹੀ ਵਿਸਤਾਰ ਤੇ 26 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਾ ਖੇਤਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਬੰਦੂਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਚਾਰ ਵਿਧੀ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਘੱਟ ਸਹੀ. 1943 ਤੋਂ, ਬੰਦ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਐਫ -34 ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਲੇਟਰਲ ਲੈਵਲ ਵੀ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ.

ਦੋਵੇਂ ਤੋਪਾਂ ਨੇ ਬਾਰੂਦ ਦੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ: 1902/30 ਮਾਡਲ ਦੀ 76 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਡਿਵੀਜ਼ਨਲ ਤੋਪ ਅਤੇ 1927 ਮਾਡਲ ਦੀ 76 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਰੈਜੀਮੈਂਟਲ ਤੋਪ ਤੱਕ ਇਕਸਾਰ ਸ਼ਾਟ. 1940-1942 ਦੀ ਟੀ -34 ਰੀਲੀਜ਼ ਤੇ ਬੰਦੂਕ ਦੇ ਗੋਲਾ ਬਾਰੂਦ ਵਿੱਚ 77 ਰਾoundsਂਡ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੇ ਡੱਬੇ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਸੂਟਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ sੇਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ. 1942-1944 ਦੇ ਟੀ -34 ਰੀਲੀਜ਼ ਤੇ & quotitprovered ਟਾਵਰ & quot ਦੇ ਨਾਲ, ਗੋਲਾ ਬਾਰੂਦ ਨੂੰ 100 ਰਾਉਂਡ ਤੱਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਗੋਲਾ ਬਾਰੂਦ ਵਿੱਚ ਕੈਲੀਬਰ ਅਤੇ ਸਬ-ਕੈਲੀਬਰ ਆਰਮਰ-ਵਿੰਨ੍ਹਣ, ਉੱਚ-ਵਿਸਫੋਟਕ ਫ੍ਰੈਗਮੈਂਟੇਸ਼ਨ, ਸ਼੍ਰੇਪਨਲ ਅਤੇ ਕਾਰਟੇ ਸ਼ੈੱਲ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟੰਗਸਟਨ ਕਾਰਬਾਈਡ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਪ-ਕੈਲੀਬਰ ਦੇ ਗੋਲੇ ਪੂਰੇ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਘੱਟ ਸਪਲਾਈ ਵਿੱਚ ਸਨ ਅਤੇ ਰੇਖਿਕ ਟੈਂਕਾਂ ਦੇ ਗੋਲਾ ਬਾਰੂਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜੇ ਟੈਂਕ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਸੀ.

ਟੈਂਕ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਹਥਿਆਰ ਦੋ 7.62 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਮਸ਼ੀਨ ਗਨ ਡੀਟੀ ਸਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ (& ldquopaired & rdquo) ਇੱਕ ਬੰਦੂਕ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਆਮ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੋਣ ਸਨ. ਇੱਕ ਹੋਰ (& ldquocourse & rdquo) ਹਲ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਫਰੰਟਲ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਾਲ ਮਾਉਂਟ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ, ਇਸਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਕੋਣ ਖਿਤਿਜੀ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ & + 12 ਡਿਗਰੀ ਅਤੇ & minus6 ਸਨ. ਲੰਬਕਾਰੀ ਵਿੱਚ + 16 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ. ਵੱਖ -ਵੱਖ ਸਰੋਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਛੇਤੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਟੈਂਕਾਂ ਤੇ ਮਸ਼ੀਨਗੰਨਾਂ ਦਾ ਗੋਲਾ ਬਾਰੂਦ ਲੋਡ 63 ਰਾoundsਂਡ ਦੇ 46 ਜਾਂ 49 ਡਿਸਕਾਂ (ਕੁੱਲ 2898 ਜਾਂ 3087 ਰਾਉਂਡਾਂ ਵਿੱਚ) ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ 75 ਡਿਸਕਾਂ (4725 ਰਾਉਂਡ) ਤੱਕ. ਇੱਕ ਸੁਧਰੇ ਹੋਏ ਟਾਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਟੀ -34 ਉੱਤੇ, ਅਸਲੇ ਵਿੱਚ 50 ਡਿਸਕਾਂ (3150 ਰਾਉਂਡ) ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ.

ਨਿਰੀਖਣ ਅਤੇ ਸੰਚਾਰ ਦੇ ਸਾਧਨ


ਗੈਰ-ਲੜਾਈ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਇੱਕ ਖੁੱਲੀ ਹੈਚ ਦੁਆਰਾ ਖੇਤਰ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕੀਤੀ. ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਮੀਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਕੋਲ ਮੈਨਹੋਲ ਦੇ coverੱਕਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਪ੍ਰਿਸਮੈਟਿਕ ਪੈਰੀਸਕੋਪ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਉਪਕਰਣ ਅਤੇ ਮੈਨਹੋਲ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਦੋ ਸਹਾਇਕ ਪੈਰੀਸਕੋਪਿਕ ਉਪਕਰਣ ਸਨ ਅਤੇ 60 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਕੋਣ ਤੇ ਟੈਂਕ ਦੇ ਲੰਬਕਾਰੀ ਧੁਰੇ ਵੱਲ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਸਨ. 1942 ਤੋਂ, ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਮੈਨਹੋਲ ਕਵਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੇਂਦਰੀ ਪੇਰੀਸਕੋਪ ਨੂੰ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਖਤਰਬੰਦ ਸ਼ਟਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਈਡ ਪੈਰੀਸਕੋਪ ਉਪਕਰਣ ਹੁਣ ਸਥਾਪਤ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼-ਰੇਡੀਓ ਆਪਰੇਟਰ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਉਪਕਰਣ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਸ ਲਈ ਭੂਮੀ ਦੇਖਣ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਸਾਧਨ ਮਸ਼ੀਨ ਗਨ ਦਾ ਡਾਇਓਪਟਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਖੇਤਰ ਸਿਰਫ 2-3 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਸੀ.

ਡਰਾਈਵਰ ਅਤੇ rsquos ਡੱਬਾ


ਮੁ earlyਲੇ ਰੀਲੀਜ਼ ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਤੇ ਟਾਵਰ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ, ਪੈਰੀਸਕੋਪਿਕ ਨਿਰੀਖਣ ਉਪਕਰਣ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਕਮਾਂਡਰ ਅਤੇ ਲੋਡਰ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰੀਲੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਤੇ ਇਹ ਉਪਕਰਣ ਨਿਰੀਖਣ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਸਾਧਨ ਸੀ. 1942 ਤੋਂ ਨਿਰਮਿਤ ਟੈਂਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਿੱਸੇ ਤੇ, ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਪੈਰੀਸਕੋਪ ਉਪਕਰਣਾਂ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਦੇਖਣ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਟ੍ਰਿਪਲੈਕਸ ਗਲਾਸ ਬਲਾਕ ਨਾਲ ਬੰਦ ਸਨ. ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰੀਲੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਲਈ, ਕਮਾਂਡਰ ਕੋਲ ਟਾਵਰ ਦੇ ਹੈਚ ਕਵਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਭੂਮੀ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਟਰੀ ਪੈਰੀਸਕੋਪਿਕ ਨਿਰੀਖਣ ਉਪਕਰਣ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੋਲਾਕਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੋਟਰੀ ਕਮਾਂਡ ਪੈਨੋਰਾਮਾ ਪੀਟੀ-ਕੇ, ਨੂੰ ਮਾ mountedਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਟਾਵਰ ਦੀ ਛੱਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ. 1941 ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਰਮਿਤ ਟੈਂਕਾਂ ਤੇ, ਮੈਨਹੋਲ ਦੇ coverੱਕਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਉਪਕਰਣ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਟੈਂਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਕਮਾਂਡਰ ਅਤੇ rsquos ਪਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਪੀਟੀ -4-7 ਪੈਰੀਸਕੋਪ ਨਜ਼ਰ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਭੂਮੀ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਅਤੇ 26 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਵਿੱਚ 2.5 ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਾ ਖੇਤਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਰੋਟਰੀ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਯੁੱਧ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਿੱਸੇ ਤੇ, ਇੱਕ ਪੇਰੀਸਕੋਪ ਨਿਰੀਖਣ ਉਪਕਰਣ, ਪੀਟੀ-ਕੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਾਡਲ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਅਤੇ ਲੋਡ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. 1943 ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ, ਇੱਕ ਕਮਾਂਡਰ ਅਤੇ rsquos ਬੁਰਜ ਕਮਾਂਡਰ ਅਤੇ rsquos ਹੈਚ ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਬਲਾਕ ਦੇ ਨਾਲ ਪੰਜ ਦੇਖਣ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਰਕੂਲਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬੁਰਜ ਦੀ ਸਿਰੇ ਦੀ ਛੱਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਪੈਰੀਸਕੋਪਿਕ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਉਪਕਰਣ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਕਮਾਂਡਰ ਦੇ ਗਨਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਦੇ ਬੋਝ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਮਾਂਡਰ ਅਤੇ rsquos ਬੁਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਪਹਿਲੀ ਲੜੀ ਦਾ ਟੀ -34 ਸ਼ਾਰਟ-ਵੇਵ ਟੈਲੀਫੋਨ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ 71-ਟੀਕੇ -3 ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਵੇਂ 9-ਪੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. 9-ਪੀ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨੇ ਟੈਲੀਫੋਨ ਰਾਹੀਂ 15 & ndash 25 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਅਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਵਿੱਚ 9 & ndash 18 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਸੰਚਾਰ ਸੀਮਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ. 1943 ਤੋਂ, ਟੀ -34 ਇੱਕ 9-ਪੀਐਮ ਸਿੰਪਲੈਕਸ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਬਾਰੰਬਾਰਤਾ ਸੀਮਾ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ. ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰੀਲੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਤੇ, ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਯੂਨਿਟ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਅਤੇ ਰੇਖਿਕ ਟੈਂਕਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ. ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਦੇ ਨਾਲ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸੁਧਾਰ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿਰਫ ਟੀ -34-85 ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਟੈਂਕਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਰੇਡੀਓਕਰਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ. ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਚਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਟੈਲੀਫੋਨ ਟੈਂਕ ਇੰਟਰਕਾਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰੀਲੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਤੇ-ਟੀਪੀਯੂ -2 ਜਾਂ ਟੀਪੀਯੂ -3, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਟੀਪੀਯੂ -3-ਬੀਆਈਐਸਐਫ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ.

ਇੰਜਣ ਅਤੇ ਸੰਚਾਰ


ਟੀ -34 ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਰਣ ਵੀ-ਆਕਾਰ ਦੇ 12-ਸਿਲੰਡਰ ਚਾਰ-ਸਟਰੋਕ ਹਾਈ-ਸਪੀਡ ਤਰਲ-ਠੰਡੇ ਡੀਜ਼ਲ ਇੰਜਣ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੈੱਟ ਸਪਰੇਅ ਫਿ fuelਲ ਅਤੇ ਟਵਿਨ-ਸ਼ਾਫਟ ਡਿਸਟ੍ਰੀਬਿ mechanismਸ਼ਨ ਮਕੈਨਿਜ਼ਮ (ਡੀਓਐਚਸੀ), ਮਾਡਲ В-2-34 , ਕੋਨਸਟੈਂਟੀਨ ਫੇਡੋਰੋਵਿਚ ਚੈਲਪਨ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਹੇਠ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਵੀ -2 ਇੰਜਣ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ.

ਵੀ -2 ਇੰਜਣਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇ ਕਾਰਨ, 1941-1942 ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਟੀ -34 ਦੇ 1201 ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਐਮ -17 ਟੀ ਜਾਂ ਐਮ -17 ਐਫ ਕਾਰਬੋਰੇਟਰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਇੰਜਣਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਨੁਅਲ & ldquoTank T-34 in battle & rdquo (NKO ਦਾ ਮਿਲਟਰੀ ਪਬਲਿਸ਼ਿੰਗ ਹਾ ,ਸ, 1942), ਟੈਂਕ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਡੀਜ਼ਲ V-2K (1700 rpm ਤੇ 400 hp) ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਵੀ-2-34 ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੰਜਣ ਸ਼ਕਤੀ 500 ਲੀਟਰ ਹੈ. ਦੇ ਨਾਲ. 1800 rpm ਤੇ, ਨਾਮਾਤਰ - 450 l. ਦੇ ਨਾਲ. 1750 rpm ਤੇ, ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ - 400 l. ਦੇ ਨਾਲ. 1700 rpm ਤੇ ਇੰਜਣ ਵਿਸਥਾਪਨ - 38880 cm3, ਕੰਪਰੈਸ਼ਨ ਅਨੁਪਾਤ - 14 (15). ਇੰਜਣ ਅਸੈਂਬਲੀ ਦਾ ਭਾਰ ਲਗਭਗ 1000 ਕਿਲੋ ਹੈ. ਪਹਿਲੀ ਮੁਰੰਮਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਜਣ ਦਾ ਸਰੋਤ 50 ਘੰਟੇ ਹੈ.

1940-1941 ਮਾਡਲ ਦੇ ਟੀ -34 ਉੱਤੇ ਇੰਜਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ, ਪੋਮਨ ਕਿਸਮ ਦਾ ਇੱਕ ਹਵਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਕਾਰਵਾਈ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖਰਾ ਸੀ. 1942 ਤੋਂ, ਇਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੋ ਚੱਕਰਵਾਤ-ਕਿਸਮ ਦੇ ਏਅਰ ਪਿਯੂਰੀਫਾਇਰਜ਼ ਨੇ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੋਪੈਲਸ਼ਨ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ.

ਟੀ -34 'ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਾਲਣ ਦੀਆਂ ਟੈਂਕੀਆਂ ਸਲਿੰਗ ਸਪਰਿੰਗਸ ਦੇ ਸ਼ੈੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਖਾਲੀ ਥਾਵਾਂ' ਤੇ, ਹਲ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਸਨ. ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰੀਲੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਟੈਂਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਸਮਰੱਥਾ 460 ਲੀਟਰ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਹਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਬਾਲਣ ਟੈਂਕਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਸਮਰੱਥਾ 134 ਲੀਟਰ ਸੀ, 1942 ਦੇ ਟੀ -34' ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸਮਾਨ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਦੋ ਚਾਰੇ ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਟੈਂਕਾਂ 'ਤੇ - ਦੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ 90 ਲੀਟਰ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵਾਲੇ ਤਿੰਨ ਸਿਲੰਡਰ ਸਾਈਡ ਟੈਂਕ. ਹਰੇਕ. ਡੀਜ਼ਲ ਬਾਲਣ & ldquoDT ਸਰਦੀਆਂ & rdquo ਨੂੰ ਬਾਲਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ - ਹਰ ਮੌਸਮ, ਜਾਂ & ldquoDT ਗਰਮੀ ਅਤੇ rdquo, + 5 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ than ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਤਾਪਮਾਨ ਤੇ.

ਇੰਜਣ ਤੇਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ 40 ਲੀਟਰ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੇਲ ਟੈਂਕ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਲਾਗੂ ਤੇਲ: ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ ਤੇਲ & quotMK & quot (ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ) ਅਤੇ ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ & quotMZ & quot (ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ). ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ, 70% ਐਮਕੇ ਤੇਲ ਅਤੇ 30% ਸਪਿੰਡਲ ਤੇਲ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ.

ਕੂਲਿੰਗ ਸਿਸਟਮ ਤਰਲ ਹੈ. ਪੂਰਾ ਰੀਫਿingਲਿੰਗ 80 ਲੀਟਰ ਪਾਣੀ ਹੈ. ਇਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇੰਜਨ ਕੂਲਿੰਗ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਦੋ ਟਿularਬੁਲਰ ਰੇਡੀਏਟਰ ਲਗਾਏ ਗਏ ਸਨ.

ਇੰਜਣ ਦੀ ਨਿਕਾਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸਾਈਲੈਂਸਰ ਨਹੀਂ ਹਨ. ਟੈਂਕ ਦੇ ਕਠੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨਿਕਾਸ ਪਾਈਪਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ.

1940 ਦੇ ਟੀ -34 ਮਾਡਲ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ:

  • ਸੁੱਕੇ ਰਗੜ ਦਾ ਮਲਟੀ-ਡਿਸਕ ਮੇਨ ਫਰਿਕਸ਼ਨ ਕਲਚ (ਸਟੀਲ ਤੇ ਸਟੀਲ)
  • ਮਕੈਨੀਕਲ ਥ੍ਰੀ-ਵੇ ਚਾਰ-ਸਪੀਡ (4 + 1) ਗਿਅਰਬਾਕਸ
  • ਘੁੰਮਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੇ ਰਗੜ (ਸਟੀਲ ਤੇ ਸਟੀਲ) ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਮਲਟੀ-ਪਲੇਟ ਘੁਟਣ ਦੇ ਪੰਜੇ ਅਤੇ ਸਤਰ ਦੇ ਨਾਲ boardਨਬੋਰਡ ਬੈਲਟ ਬ੍ਰੇਕਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ
  • ਸਿੰਗਲ-ਸਟੇਜ ਫਾਈਨਲ ਡਰਾਈਵ.
  • ਚਾਰ-ਸਪੀਡ ਗੀਅਰਬਾਕਸ ਨੂੰ ਡਰਾਈਵਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਰੀਰਕ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ 1942 ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਟੀ -34 ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪੰਜ-ਸਪੀਡ ਗਿਅਰਬਾਕਸ ਸਥਾਪਤ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਮੁੱਖ ਕਲਚ ਦਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵੀ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਟੀ-34-57


1941 ਦੇ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ, 57-ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਟੈਂਕ ਗਨ ਵਾਲੀ ਟੀ -34 ਸੀਰੀਜ਼ ਦੇ ਇੰਜਣ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਸੀ. ਇੱਕ ਡੀਜ਼ਲ ਇੰਜਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇੱਕ ਐਮ -17 ਕਾਰਬੋਰੇਟਰ ਇੰਜਨ (ਲਾਇਸੈਂਸਸ਼ੁਦਾ BMW VI) ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. & Quotdiesel & quot ਸੋਧਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ.

ਬਿਜਲੀ ਉਪਕਰਣ


ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਨੈਟਵਰਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨੈਟਵਰਕ, ਵੋਲਟੇਜ 12 ਅਤੇ 24 ਵੋਲਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਖਪਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰਕਿੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘੱਟ ਇੰਜਨ ਸਪੀਡ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਲਈ, 6STE-128 ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ 4 ਲੀਡ ਸਟੋਰੇਜ ਬੈਟਰੀਆਂ, ਜੋੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਅਤੇ ਲੜੀਵਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਟੈਂਕ ਦੇ ਸਟਾਰਬੋਰਡ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ 12-ਵੋਲਟ ਦਾ ਨੈਟਵਰਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਮੁੱਖ ਵੋਲਟੇਜ ਸਰੋਤ ਜੀਟੀ -4563 ਏ ਡੀਸੀ ਜਨਰੇਟਰ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਉੱਚ ਸ਼ਕਤੀ 1000 ਵਾਟ ਹੈ. ਨੈਟਵਰਕ ਵਿੱਚ 24 ਵੋਲਟ ਦੀ ਵੋਲਟੇਜ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਰਿਲੇ-ਰੈਗੂਲੇਟਰ ਆਰਆਰਏ -24 ਐਫ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਜੀਟੀ -4563 ਏ ਜਨਰੇਟਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰੀਲੀਜ਼ ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਤੇ, ਰਿਲੇ ਕੰਟਰੋਲਰ РРТ-4576А ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੇਡੀਓ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਫਿਲਟਰ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਬੈਟਰੀ ਚਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਟੈਂਕ ਇੰਜਣ ਦੇ ਕ੍ਰੈਂਕਸ਼ਾਫਟ ਦੇ 600-650 ਆਰਪੀਐਮ ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਨਰੇਟਰ 700-750 ਆਰਪੀਐਮ ਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇੰਜਣ (ਟੈਕੋਮੀਟਰ ਦੁਆਰਾ)

ਟੈਂਕ ਇੰਜਣ ਨੂੰ ST-700 ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਸਟਾਰਟਰ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ.

ਟੈਂਕ ਬੁਰਜ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਮੋਟਰ MB-20A ਲਗਾਈ ਗਈ ਹੈ. 1257: 1 ਮੋਟਰ ਸ਼ਾਫਟ ਤੋਂ ਟਾਵਰ ਮੋ shoulderੇ ਦੇ ਸਟ੍ਰੈਪ ਤੱਕ ਗੀਅਰ ਅਨੁਪਾਤ ਹੈ. ਟੈਂਕ ਦੇ ਝੁਕਾਅ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਮੋਟਰ ਵੱਖਰੀ ਐਮਪੀਰੇਜ ਦੀ ਖਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਟੈਂਕ ਨੂੰ ਝੁਕਾਉਣ ਵੇਲੇ 90 ਏ ਤੋਂ ਇੱਕ ਖਿਤਿਜੀ ਸਥਿਤੀ ਤੇ 200 ਏ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੱਕ. ਟੈਂਕ ਦਾ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਣ, ਜਿਸ ਤੇ ਮੋਟਰ ਅਜੇ ਵੀ ਬੁਰਜ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀ ਹੈ, 17-22 ਅਤੇ ਡਿਗਰੀ ਦੀ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੈਟਰੀਆਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਪਾ powderਡਰ ਗੈਸਾਂ ਤੋਂ ਟੈਂਕ ਨੂੰ ਹਵਾਦਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਐਮਵੀ -12 ਮੋਟਰ ਪੱਖੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਬਾਕੀ ਟੈਂਕ ਅਤੇ rsquos ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਟਾਵਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਰਿੰਗ ਕਰੰਟ ਕੁਲੈਕਟਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਇੱਕ VKU -37T ਘੁੰਮਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਪਰਕ ਉਪਕਰਣ. ਸਲਿੱਪ ਰਿੰਗਸ ਅਤੇ ਬੁਰਸ਼ ਅਸੈਂਬਲੀ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਸਿਰਫ 3 ਪਾਵਰ ਅਤੇ 7 ਲੋ-ਕਰੰਟ ਰਿੰਗਸ.

ਵਾਈਬ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕਿਸਮ GF-12 ਦਾ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਸਿਗਨਲ.

ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਿਚਬੋਰਡਸ:

  • ਡਰਾਈਵਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੀ ਾਲ
  • ਬੁਰਜ ieldਾਲ
  • ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਲਾਈਟ ieldਾਲ
  • ਰੇਡੀਓ ਪਾਵਰ ਪੈਨਲ
  • ਬੈਟਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਯੂਨਿਟ

ਡਰਾਈਵ-ਰੇਲ

ਟੀ -34 ਦੇ ਚੈਸੀਸ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮੋਮਬੱਤੀ ਮੁਅੱਤਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸਟੀ ਦੇ ਮੁਅੱਤਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਬੀਟੀ ਸੀਰੀਜ਼ ਦੇ ਟੈਂਕਾਂ ਤੋਂ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਟੀ -34 ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੁਅੱਤਲੀ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਸੰਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਮੂਲੀ ਕੋਣ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਹਰ ਪਾਸੇ, ਅੰਡਰ ਕੈਰੇਜ ਵਿੱਚ 830 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਦੇ ਵਿਆਸ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਡਿ dualਲ-ਟਰੈਕ ਰੋਲਰ, ਇੱਕ ਗਾਈਡ ਵ੍ਹੀਲ (ਸੁਸਤੀ), ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲਾ ਪਹੀਆ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਟਰੈਕ ਰੋਲਰਾਂ ਦਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਸਟੈਂਪਡ ਜਾਂ ਕਾਸਟ ਰੋਲਰ, ਰਬੜਾਈਜ਼ਡ ਜਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ 1942 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਐਸਟੀਜ਼ੈਡ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਮਿਤ - ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕੀਮਤ ਦੇ. Track rollers were mounted on balancers connected to the suspension springs located inside the tank body, in boxes attached to the sides.

Tracks for T-34 - steel, crest gearing, consisting of alternating crest and "flat" tracks. On early-release vehicles, the caterpillar had a width of 550 mm and consisted of 74 tracks, on later-release vehicles, the track had a width of 500 mm, and the number of tracks in it was reduced to 72. To improve cross-country ability, lugs of various designs could be mounted on the tracks, bolted to every fourth or sixth track.

Depending on the manufacturer and the year of manufacture, different types of trucks were installed on the T-34. On machines of the early production of the KhPZ, tracks with a width of 550 mm, with a low profile, were used, consisting of a stamped truck and a ridge attached to it. Each caterpillar of the tank consisted of 74 tracks, 37 ridge, and 37 "flat". The tracks were interconnected by two fingers, which were first fixed with screws, on machines of later releases - with cotter pins or wedges. By the fall of 1940, production of all-stamped or cast tracks began. During the war, in the fall of 1941, the production of all-stamped trucks with a width of 500 mm began, which was distinguished by a reinforced structure, a more developed profile of the outer side, which improved adhesion to the ground, and a smoothed inner side, due to the use of non-rubber rollers. The number of tracks in this type of track was reduced to 72. In parallel, the production of cast tracks of the same width and with a reduced number of tracks in the track went on. Since 1943 they switched to the tracks of the so-called &ldquowaffle&rdquo type, assembled from two stamped halves each. Among these types of tracks, there could also be slight differences, mainly in the profile of the bearing surface.

Modifications of the T-34 tank

T-34-57 - a tank armed with a 57-mm cannon ZIS-4. Work on it began in the summer of 1940. By December of that year, a prototype gun was created, and in April 1941 the gun was mounted on a tank and shot at a firing range. The tests were unsuccessful, the gun required serious refinement, which was carried out in a short time. Already in July, the new gun was again installed in the tank, successfully passed the tests and was put into service serial production of guns was conducted from August to November 1941. In the second half of September, at the factory No. 183, they armed 10 tanks (4 of them were radio-fired), and in early October they were sent to Vladimir to equip the 21st tank brigade. Lost from October 16 to October 30, 1941. In July - August 1943, another 4 cars were assembled. In August, field tests took place. They did not participate in the hostilities. Its further fate is unknown.


OT-34 (TO-34) - a flamethrower tank based on the T-34. Unlike the linear tank, it was armed with an ATO-41 automatic powder piston flamethrower at the site of the course machine gun, and its crew was reduced to three people, due to the radio operator gunner. The OT-34 was developed in 1941, and its mass production began in 1942 and continued until 1944, when it was replaced on assembly lines by the OT-34-85 tank, created on the basis of the T-34-85. In total, 1170 OT-34s were produced, not counting OT-34-85, or about 3.3% of the total number of T-34-76s issued.


Flamer Tactics

  • Flamers are effective in breaking the cycle of Ork infestation of a world by destroying the fungal spores exuded by Orkoid corpses.
  • Flamers are an invaluable tactical choice in conditions where spotting the enemy is difficult due to dense terrain (such as jungles), during urban fights and bunker assaults.
  • Field commanders must always remember the devastating impression made by a well-used Flamer -- a single shot has the potential of destroying an entire enemy squad along with the morale of the whole enemy force.

Flamethrower Tanks of WW2

  • This topic is locked

Purgerage40 #1 Posted Sep 24 2011 - 07:53

In WW2 both the allies and the axis powers used tanks equipped with flamethrowers. They were an antipersonel weoponith a short range. I believe they should be incorporated into the game as a weopon choice for the tanks they were actually used on. They should affect the crew inside the tank rather than the tank itself by overloading the cooling systems, decreasing effectiveness of personel, and if exposure is sustained even lead to crew being killed by the heat.

Some tanks that had the flamethrower were:

German Army (Wehrmacht Heer)

- Panzer II Flamm, a variant of the German Panzer II Ausf D/E.
- Flammpanzer 38, a variant of the Jagdpanzer 38(t) tank destroyer.
- Panzerkampfwagen B2 (F), a variant produced by the Germans based on captured French Char B1 tank chassis.
- Flammpanzer III Ausf M/Panzer III (F1), a variant of the German Panzer III Ausf M.
- Sdkfz 251/16 Flammpanzerwagen, a variant based on the Sdkfz 251 series of half-tracks.
- StuG III (FLAMM), a variant based on a variety of pre-Ausf F StuG III assault gun chassis.

- Light Tank M3 (General Stuart, M3 Satan: Improvised conversion of M3 light tank with Canadian Ronson [4]
- Medium Tank M4 (General Sherman),
- M4A3R3 Zippo: Sherman tank used during the Battle of Iwo Jima (1945)
- M4 Crocodile: four M4 tanks converted by British for US 2nd Armored Division in NW Europe with the same armored fuel trailer as used on Churchill but the fuel line went over the hull.
- Sherman Badger: Canada's replacement of its Ram Badger, the Sherman Badger was a turretless M4A2 HVSS Sherman with Wasp IIC flamethrower in place of hull machine gun, developed sometime from 1945 to 1949. The 150 gallons at 250 psi was effective to 125 yards, with elevation of +30 to -10 degrees and traverse of 30 degrees left and 23 degrees right. This inspired the US T68.[5]

- Churchill Crocodile flame tank
- Tank, Infantry, Mk IV (A22) "Churchill"
- Churchill OKE: Churchill II with "Ronson" flamethrower. 3 used at Dieppe in 1942.
- Churchill Crocodile: Churchill VII with an armored fuel trailer using compressed nitrogen. The flamethrower replaced the hull machine gun leaving the main armament unaffected. Used after the Normandy landings (1944)

- Tank, Infantry, Mk II, Matilda II (A12)
- Matilda Frog (25): 25 Matilda II tanks converted to flame tanks by the Australians in late 1944.
- Matilda Murray: Australian improvement over the Frog, produced in 1945.

- Medium Tank T-34
- ОТ-34 (OT-34-76): created from various models of the T-34-76, had an internally mounted flame-thrower ATO-41 (ATO-42 later) replacing the hull machine gun.
- OT-34-85: created from the T-34-85, had an internally mounted flame-thrower ATO-42 replacing the hull machine gun.

- Heavy Breakthrough Tank KV (Klim Voroshilov),KV-8: KV-1 fitted with the ATO-41 flame-thrower in the turret, beside a machine gun. In order to accommodate the new weapon, the 76.2mm gun was replaced with a smaller 45 mm Gun M1932, though it was disguised to look like the standard 76 mm.

Light Tank T-26
- KhT-26 (OT-26): developed in 1933. Based on the twin-turreted T-26 mod. 1931 tank but using a single turret armed with a flamethrower, the second turret was removed.
- KhT-130 (OT-130): Flamethrower variant of model 1933, using a larger 45 mm gun turret (a gun was replaced with a flamethrower).
- KhT-133 (OT-133): Flamethrower variant of model 1939 (a gun was replaced with a flamethrower).
- KhT-134 (OT-134): Flamethrower variant of model 1939, with 45 mm gun.

- Ram Badger: Canadian Ram tank adapted with flamethrower.
- LVT(A)-4 Ronson: (1944) With full tracks, armor, and a turret, arguably the LVT was a swimming light tank this was a fire support version with M8 Howitzer Motor Carriage turret but the 75 mm howitzer replaced with the Canadian Ronson flamethrower.
- LVT-4(F) Sea Serpent: British version armed with flamethrowers, but unarmored.


Afghanistan Blueprints

Blueprint: UN-ARC

This blueprint is found in the Wakh Sind Barracks, the site of Mission 5 Over the Fence. You can get the location of this blueprint by interrogating guards, and it can be found among the six small buildings on the East side of the base, in a shack on the far top left side.

Alternatively, it can be picked up in Yakho Supply Outpost later in the game.

Blueprint: Riot-SMG

This blueprint is only found during the Side Op of its namesake, 5. Secure the RIOT SMG Blueprint, and is located in the Da Wialo Kallai settlement. Once you've interrogated a guard for the location, you can find it in a small building at the Southern end of the settlement, hidden on a shelf.

Blueprint: Bambetov SV

This is found in Lamar Khaate Palace while free roaming after Mission 6 Where Do the Bees Sleep.

It can also be found in the Afghanistan Central Base Camp while you are doing Mission 12 Hellbound.

Blueprint: PB Shield

This one can be obtained in a few ways. It can be grabbed during Mission 7 Red Brass at Ghwandai Town or Wialo Village.

Blueprint: Stun Arm

This one has its own side op, 6. Secure the Stun Arm Blueprint. You will find the blueprint in the building shown above. It's the northmost building out of the group at the Serak Power Plant.

Blueprint: IR-Sensor

This blueprint is tied to a Side Op, 7. Secure the IR-Sensor Blueprint. You will find the blueprint in a building near the south end of town.

Blueprint: UA-Drone

This blueprint is again tied to a Side Op, 10. Secure the UA-Drone Blueprint. You can find this one inside a small building in the middle of the base, on the north side.


ਸਮਗਰੀ

The Standard Template Construct (STC) design for the construction of the Immolator were discovered in the 35th Millennium by the Frateris Templars, the original armed forces of the Ecclesiarchy. The Templars, after fighting and exploring for nearly 30 Terran years during the Icaria Crusade in the Ultima Segmentum, found an abandoned manufactorum complex on the world of Fornost.

The Adeptus Ministorum, knowing that the manufactorum complex, and the large data stacks from the Dark Age of Technology that were found deep within, would be of great worth to the Adeptus Mechanicus, planned to use the manufactorum's location as a bargaining chip. After many years of negotiation with the Mechanicus, an agreement was struck, known as the Fornosian Accords.

The Fornosian Accords state that the Adeptus Mechanicus would be allowed to have access to the manufactorum and its precious databanks of ancient knowledge in exchange for providing the Ministorum and any of its agents an exclusive claim to any new technologies rediscovered.

After the Mechanicus combed through the databanks, the only new design to be found were partial fragments for a flame-thrower tank. The designs were sent to Mars, where the data fragments were combined with the STC data for the Rhino and the newly christened Immolator flame-thrower tank began to be exclusively produced for the Ministorum.

It is unknown if the original data for the Immolator required the use of a Rhino chassis or another, unknown pattern of tank chassis, but due to the data being incomplete the true form of the Immolator may never be known.

The Fornosian Accords still stand today, and the design for the Immolator tank are jealously guarded by the Ministorum. It is unknown if the Ecclesiarchy allows the Ordo Hereticus and those taken into its service to build and use Immolators, as is the case with the Exorcist Missile Tank, or if it can only be used by the Sisters of Battle.


OT-134 Flamethrower Tank - History

Armoured Fighting Vehicles (AFV)
Armoured Cars

The Wasp was a Universal Carrier fitted with a flamethrower.

Like Britain, Canada only began serious research into flamethrowers after the start of the Second World War.

Flame throwers had been used by the British on an experimental scale since 1940, but the development of these weapons as standard equipment depended largely on Canadian interest. Various experiments had been carried out by the Canadian Army in the United Kingdom and the first production on a large scale was in Canada. 1

"Ronson" flame equipment was produced in large numbers, for mounting on Universal Carriers. By the end of 1942, the first deliveries of a production order of 1,000 had been completed. British requests to use 50 vehicles so-equipped in North Africa were rejected by the Canadian Army overseas, fearing a loss of surprise should the weapons be utilized in small numbers only. By the end of July 1943, 818 Ronson-equipped carriers were in Europe (with the remainder of the order having been lost at sea). 2

A comparable British device, the Wasp Mark I, was considered by the Canadians to be inferior to the Ronson, despite maintenance problems with the latter weapon. The introduction of the Mark II Wasp, however, led to an order by the Canadians of 500 Wasp kits from the British War Office. Like the Ronson, the Wasp was fitted to a universal carrier, with a flame nozzle in the front of the vehicle, and fuel tanks inside. Canadian Wasp kits were done with a single external fuel tank rather than dual internal tanks. This variant was known as the Mark IIC (for Canada). The Ronsons in Canadian stores were used solely for training.

The Wasps were eventually used in infantry Carrier Platoons, and the first vehicles were ready for action in June 1944. The initial scale of issue was:

By the end of November 1944, 134 Wasp Mk II and 73 Wasp Mk IIC had been delivered (or 207 total of an established strength throughout Canadian formations of First Canadian Army serving in Northwest Europe of 192, and in keeping with the established policy of First Canadian Army being equipped solely with the Canadian model.) 3


Canadian Ronson Carrier with external fuel tanks. This type was only used for training purposes. (LAC photo)

The lightweight armour, open-topped design, and relatively low range of the flame equipment on the Wasp (particularly vulnerability to mines and anti-tank weapons) led to the development of the Badger.


Rifleman W.T. Orton and Rifleman H.H. Pennell of The Queen's Own Rifles of Canada in a Wasp flamethrower carrier near Vaucelles, France, 29 July 1944. Despite the summer heat, goggles. leather gauntlets and wool balaclavas are worn as protection against dust as well as subsidiary effects of the flame gun, visible at right of the photo. The tactical sign (T10 in a diamond) suggests the vehicle belongs to the No. 4 (Carrier) Platoon. (LAC photo)


The Flame Tank

By HUGO GERNSBACK

LAYMEN still labor under the erroneous conception that war is far more frightful in modern times, and that it kills more of the combatants than formerly. Quite the contrary is true. In ancient war, when hand-to-hand fighting was the order of the day, as, for instance, in the old Roman times, casualties were far and away greater than they are in modern warfare. Close fighting with swords and other hand operated weapons wrought terrific havoc. Not only that, but, even if a soldier were only slightly wounded, he often died of infection. In other words, even if you weren’t killed outright, and were only slightly wounded, the chances were all against your recovery. The reason for this is that, in the old days, there was no such thing as an organized Red Cross movement or even intelligent medical care of the wounded.

In modern war, where armies fight further and further apart, war becomes less brutal, and the wounded have a better chance of recovery. Of course, there is still close fighting at times but, in general, it happens only occasionally and is not the general order of the day. Modern war tactics demand mobility of the opposing factions, and they often do not get within miles of each other. Only when the enemy digs itself in, with earthworks and trenches, does close fighting again become necessary. If means are found to threaten the extermination of the men in the trenches, it will be found that they quickly abandon the trenches as untenable. This means that much less slaughter will be required because the enemy will retire when he knows the odds are overwhelmingly against his holding his position.

The flame tank, which I present herewith as a new idea in warfare, is not—as it would appear on first thinking—a frightful war implement to burn the enemy to a crisp. It is merely the threat of this new weapon which makes it important. The flame tank is the outgrowth of the German flammenwerfers (flame-thrower) which were used in the World War. These flame-throwers were, usually, small portable reservoirs attached to the backs of the soldiers, and containing gasoline or other fuel by providing pressure in the reservoir, and connecting a hose to it, a flame could be directed about 20 to 30 feet ahead of the soldier. It constituted an excellent threat and would make any soldier at whom it was directed turn tail unless, of course, his comrades shot down the men carrying the flame-throwers.

The flame tank proposed is built as a huge army tank, of almost any dimensions you wish but, instead of carrying cannon or machine guns, the equipment in its interior comprises, first of all, its propelling machinery second, the usual turrets from which the observing officers peep through slots third, and occupying most of the available space in the interior, of the tank, we find huge tanks of fuel which may be gasoline, crude oil, or any suitable substance which is to feed the flames. Fourth, air compressing machinery, which keeps the fuel under high pressure, in order to shoot the flames at great speed over a good distance. Fifth, on the top of the tank we have a battery of revolving mounts which, however, carry not guns but nozzles. These nozzle-mounts are so arranged that they can be rotated to send the stream towards any direction while, at the same time, each nozzle can be elevated to any suitable angle. All this is done mechanically from within by the crew.

For close work, such as trench warfare, where the enemy is to be cleaned out of the trenches, the flame tank can do wonders because no enemy would cherish the idea of having his dugout drenched with burning gasoline, as our cover illustration shows. The flame tank is throwing a number of streams of burning fluid towards the enemy and, under high compression, we probably can get the stream to go 100 yards, and perhaps further.

The flame tank, being well armored, withstands the fire of the enemy and, unless a direct hit is effected by a large shell, it will continue unmolested until it gets astride the enemy’s trenches. The tank is, of course, supported by its own attacking airplanes, which are busy dropping bombs on any artillery that would tend to damage the flame tanks. Following these tanks are a battalion of men, encased in asbestos suits and helmets to protect themselves against the heat and occasional drops of burning liquid which are swerved from the stream by gusts of wind, etc. These soldiers, by the way, are not imaginary, as our photograph shows. Mussolini has been experimenting with flame-throwers carried individually by his soldiers the illustration shows the asbestos-covered Italians troops graphically.

When the flame tank reaches the trenches, it will find no difficulty in cleaning them out of the enemy, and a dozen tanks of this type will make any line of trenches untenable.

The flame tank, however, would find other uses. Very often the enemy, in outpost fighting, uses isolated houses, which the usual gunfire cannot demolish. The flame tank will burn down such strategical obstacles in short order.

In addition to this, one of the most formidable barriers in any war is the all-important presence of thick woods. Such an area of wooded land becomes often dangerous, because the enemy not only hides in it but places artillery, machine guns and what not to harass the other side. One or two flame tanks could fire such a piece of woods in short order and burn it to the ground, thus doing away with the obstacle.

The flame tank may also find peacetime uses, where roads have to be built through woods or jungles. A few such tanks, by burning down trees and vegetation, will probably be able to clear a path quickly and economically other tanks following will throw not gasoline but water, under high pressure to keep the fire from spreading when and where it is not wanted. A path can thus be cut quicker through woods, and particularly thick jungle, more easily than by present methods.

I have purposely not mentioned what types of fuel will be used in these flame tanks this is a matter for future development. Gasoline itself, while efficient, is perhaps not the best to use. In the first place, it is a light-weight fluid and cannot be shot over great distances, because of its low weight. Crude oil, kerosene or, perhaps, a mixture of these with other chemicals of greater density, will no doubt be found more suitable for flame tank uses. Experiments in this direction will probably secure the best answer to the problem.

I see Mr. Gernsback was really concerned about the best combustible to be used in frying the enemy (gasoline, no, too light Maybe tar). And what about the free booklet “Learn to MOUNT BIRDS” ? Very entertaining, both.

Incredibly naive about the future of war when you consider that the Rape of Nanking was only a year away, that the saturation bombing of London and Hamburg were only 5 years away, and the brutality of places like Okinawa, Iwo Jima, Bataan, Auschwitz, Hiroshima, and Stalingrad were just a year or two after that.

At least the author seems to mean well. He does have the Gatling mentality though… Build more horrific weapons so that people will fight less. God help the men manning these things.

I believe the author was a very prolific science fiction writer and editor.

Flame tanks were used with great effect in WW2, and were in limited use through the Cold War. The tank shown in the drawing is creative to say the least. Actual flame tanks were much smaller and had a single flamethrower. See http://en.wikipedia.org… for more information.

Flame tanks are scary as hell. I can’t even look at the artist conception for long.

HUGO GERNSBACK is credited with inventing the term ‘science fiction’, creating and publishing several, not just one, sf anthology magazines and the award “Hugo” for science fiction given out at the World Science Fiction convention each year is named for him. http://en.wikipedia.org…

I’m amused at the design as it’s typical of his over the top ideas.