ਲੇਖ

ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ - ਇਤਿਹਾਸ

ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ - ਇਤਿਹਾਸ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੂਫਟਵੇਫ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ. ਕੁੱਲ 3,500 ਜਹਾਜ਼ ਉਪਲਬਧ ਸਨ. ਇਸ ਬਲ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ 700 ਜਹਾਜ਼ ਸਨ। ਜਰਮਨ ਹਵਾ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਪਿਟਫਾਇਰ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਜਹਾਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਬੰਬਾਰੀ ਹਲਕੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਨ. ਜੁਲਾਈ ਅਤੇ ਅਕਤੂਬਰ 1940 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਲੁਫਟਵੇਫ ਨੇ 1,733 ਜਹਾਜ਼ ਗੁਆਏ ਅਤੇ ਰਾਇਲ ਏਅਰਫੋਰਸ ਨੇ 915 ਗੁਆਏ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪਾਇਲਟ ਜ਼ਮਾਨਤ ਲੈਣ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ. ਲੰਡਨ ਅਤੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ. ਜਰਮਨੀ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੇ ਦਿਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ. ਵਿੰਸਟਨ ਚੁਰਹਿਲ ਨੇ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ "ਕਦੇ ਇੰਨੇ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇੰਨਾ ਬਕਾਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ".


ਰਾਇਲ ਏਅਰ ਫੋਰਸ

ਜੂਨ 1940 ਵਿੱਚ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਨਾਜ਼ੀ ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਵਧਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਐਕਸਪੀਡੀਸ਼ਨਰੀ ਫੋਰਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਡੰਕਰਕ ਤੋਂ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਬਾਹਰ ਕੱਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਇਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਰੀ ਉਪਕਰਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਅਨੰਦ ਨਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਡੌਲਫ ਹਿਟਲਰ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮੁਕੱਦਮਾ ਕਰੇਗਾ. ਇਹ ਉਮੀਦ ਛੇਤੀ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਿੰਸਟਨ ਚਰਚਿਲ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਲੜਨ ਦੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ.

ਇਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਹਿਟਲਰ ਨੇ 16 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਣ. ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਸੀ ਲਾਇਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਯੋਜਨਾ ਨੇ ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰੇਗਸਮਾਰਾਈਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਮਲੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਸ਼ਰਤ ਰਾਇਲ ਏਅਰ ਫੋਰਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਲੁਫਟਵਾਫੇ ਕੋਲ ਚੈਨਲ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਹੈ. ਇਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਜਰਮਨ ਫੌਜਾਂ ਦੱਖਣੀ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਲੁਫਟਵੇਫ ਸ਼ਾਹੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ.


ਮੁ Primaryਲੇ ਸਰੋਤ

(1) ਅਡੌਲਫ ਹਿਟਲਰ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਨੰਬਰ 16 (16 ਜੁਲਾਈ, 1940)

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੰਗਲੈਂਡ, ਉਸਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਫੌਜੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਜੇ ਵੀ ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਲੈਂਡਿੰਗ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੇ ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ.

ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮਾਤ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਧਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ, ਜੇ ਜਰੂਰੀ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.

(2) ਅਡੌਲਫ ਹਿਟਲਰ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਨੰਬਰ 17 (1 ਅਗਸਤ, 1940)

ਲੂਫਟਵੇਫ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਏਅਰ ਫੋਰਸ ਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਹੋ ਸਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੇਗਾ. 5 ਅਗਸਤ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਹੈ ਜਿਸ ਦਿਨ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਈ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਹੀ ਤਾਰੀਖ ਲੁਫਟਵੇਫ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ' ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਇਸ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ.

(3) ਚਾਰਲਸ ਗਾਰਡਨਰ, ਬੀਬੀਸੀ ਰੇਡੀਓ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ (10 ਜੁਲਾਈ, 1940)

ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੇਠਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ - ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ - ਅਤੇ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ - ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਲੜੀ ਹੈ - ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯੰਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ - ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਲੜੀ - ਆਹ, ਪੈਰਾਸ਼ੂਟ ਦੁਆਰਾ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ - ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਬੇਲਡ ਕੀਤਾ ਪੈਰਾਸ਼ੂਟ ਦੁਆਰਾ - ਉਹ ਇੱਕ ਜੰਕਰਸ 87 ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਸਮੈਸ਼. ਓਏ ਮੁੰਡੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ - ਆਰ.ਏ.ਐਫ. ਲੜਾਕਿਆਂ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਟੇਪ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ.

(4) ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਦੋ ਹਫਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਜੈਫਰੀ ਪੇਜ ਆਰਏਐਫ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ. ਪੇਜ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ 30 ਸਤੰਬਰ, 1940 ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।

ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅਸੀਂ ਡੋਮਿਅਰ ਬੰਬ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰ ਲਿਆ. ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੁਝ ਵੀ ਘਾਤਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮਸ਼ੀਨਾਂ 'ਤੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ' ਤੇ ਆ ਗਿਆ. ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਬੰਦੂਕਧਾਰੀਆਂ ਨੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ. ਬੰਬਾਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੰਜ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਬਾਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਸਖਤ ਫਾਇਰਿੰਗ ਕੀਤੀ. ਪਹਿਲਾ ਧਮਾਕਾ ਸਦਮੇ ਵਜੋਂ ਆਇਆ. ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਦੋ ਹੋਰ ਧਮਾਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਾਦੂ ਦੁਆਰਾ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਸਟਾਰਬੋਰਡ ਵਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੈਪਿੰਗ ਮੋਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ. ਹੈਰਾਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਜਿਉਂ ਹੀ ਸਵੈ-ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਨੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਇੰਜਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੈਸ ਟੈਂਕ ਉੱਡ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਕਾਕਪਿਟ ਇੱਕ ਨਰਕ ਬਣ ਗਿਆ.

ਡਰ ਇੱਕ ਅੰਨ੍ਹੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਨੰਗੀ ਚਮੜੀ ਥ੍ਰੌਟਲ ਅਤੇ ਕੰਟ੍ਰੋਲ ਕਾਲਮ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹੋਏ ਧਮਾਕੇ ਵਾਲੀ ਭੱਠੀ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਪਾਰਕਮੈਂਟ ਵਾਂਗ ਸੁੰਗੜ ਗਈ. ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਧਮਾਕੇ ਦੀ ਭੱਠੀ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ. ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ. ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਰੀਲਿਜ਼ ਪਿੰਨ ਲਈ ਫੜਿਆ ਗਿਆ. ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਬਲਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵਹਿ ਗਈ. ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ. ਅਸਮਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ, ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰਲੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਜਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਉਸ ਦਰਦ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਰਿਪਕਾਰਡ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਪਿਆ, ਦਿਮਾਗ ਨੇ ਕੱਚੀ ਨਸਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਗਾੜੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਫੜਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ. ਇਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ. ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਸਾਫ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੇਸ਼ਮੀ ਛਤਰੀ ਉੱਡ ਗਈ. ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਹਤ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚਮਕਦਾਰ ਸਮਗਰੀ ਸੜ ਗਈ ਸੀ.

(5) ਰਿਚਰਡ ਹਿਲੇਰੀ, ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ 603 ਸਕੁਐਡਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਡਿਆ. ਉਸਨੂੰ 3 ਸਤੰਬਰ, 1940 ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਟਰੋਲਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਪੰਜਾਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਲੜਾਕਿਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੌਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ. ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ 500 ਤੋਂ 1000 ਫੁੱਟ ਉੱਚੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਟਿੱਡੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ. ਅਗਲੇ ਪਲ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੀ. ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਉਹ ਬਾਹਰ ਫੈਲ ਗਏ ਅਤੇ ਗੋਤਾਖੋਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਸ ਮਿੰਟ ਮਰੋੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਟਰੇਸਰ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁੰਦ ਸੀ. ਇੱਕ ਮੈਸਰਸਚਿੱਟ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬਲਦੀ ਸ਼ੀਟ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਪਿਟਫਾਇਰ ਇੱਕ ਅੱਧੇ ਰੋਲ ਵਿੱਚ ਬੀਤ ਗਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਚਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਹਤਾਸ਼ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਸ਼ੀਨ ਅਮਲੀ ਤੌਰ ਤੇ ਏਅਰਸਕ੍ਰੂ ਤੇ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ.

ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ - ਇੱਕ ਮੇਸਰਸਚਿੱਟ ਚੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਦੂਰ. ਮੈਂ 200 ਗਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਦੋ-ਸਕਿੰਟ ਫਟਿਆ: ਫੈਬਰਿਕ ਨੇ ਖੰਭ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੰਜਨ ਤੋਂ ਕਾਲਾ ਧੂੰਆਂ ਡੋਲ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ. ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਭੱਜਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਤਿੰਨ-ਸਕਿੰਟ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਸਫੋਟ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ. ਲਾਲ ਲਾਟਾਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ. ਉਸ ਪਲ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਧਮਾਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਕੰਟਰੋਲ ਦੀ ਸੋਟੀ ਖੜਕਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਮਸ਼ੀਨ ਕੰਬਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਗਈ. ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ, ਕਾਕਪਿਟ ਅੱਗ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਸੀ: ਸੁਭਾਵਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਮੈਂ ਹੁੱਡ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚਿਆ. ਇਹ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ. ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਪਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਸੀਟ ਤੇ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਮੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਟੀ ਲਈ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਗਰਮੀ ਇੰਨੀ ਤੀਬਰ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜਾ ਰਿਹਾ. ਮੈਨੂੰ ਤਿੱਖੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਯਾਦ ਹੈ, ਸੋਚਣਾ ਯਾਦ ਰੱਖੋ & quot; ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੈ! & Quot; ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ. ਫਿਰ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ.

(6) ਡਗਲਸ ਬੈਡਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਵੈ -ਜੀਵਨੀ ਵਿੱਚ ਸਪਿਟਫਾਇਰ, ਹਰੀਕੇਨ, ਮੈਸਰਸਚਮਿਟ ਬੀਐਫ 109, ਫੋਕੇ ਵੁਲਫ ਐਫ ਡਬਲਯੂ 190 ਅਤੇ ਮੇਸਰਸਚਿਟ ਮੀ 262 ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਲਈ ਲੜੋ (1974)

ਮੀ 109 ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਪਿਟਫਾਇਰ ਅਤੇ ਤੂਫਾਨ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਜਰਮਨ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਚਾਲ ਨੇ ਸੋਟੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਗੋਤਾ ਵਿੱਚ ਧੱਕਣਾ ਸੀ. , 1940 ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ. ਜੇ ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੇ, ਸਾਡਾ ਬਚਾਅ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੋੜਨਾ ਅਤੇ ਮੋੜਨਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੀ 109 ਦੀ ਵਾਰੀ ਦਾ ਘੇਰਾ ਸਪਿਟਫਾਇਰ ਜਾਂ ਤੂਫਾਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਜੇ ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਸਰਕਟਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਲੜਾਕੂ ਨੂੰ ਲੱਭੇਗਾ.

ਫਿਰ ਵੀ, ਮੀ 109 ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਲੜਾਕੂ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਇਲਟ ਅਤੇ ਪਿਛਲਾ ਬੰਦੂਕਧਾਰੀ ਮਿਲ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ. ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨੀ ਅਸਾਨ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਹਲਕਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਅੱਠ ਮਸ਼ੀਨਗੰਨਾਂ ਦੇ ਫਟਣ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਇਹ ਸਿੰਗਲ-ਇੰਜਣ ਵਾਲੇ, ਸਿੰਗਲ-ਸੀਟਰ ਲੜਾਕੂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇੰਨਾ ਮਨੋਰੰਜਕ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਸੀ.

ਫੋਕ-ਵੁਲਫ 190 ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੂੰ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ. 1941 ਦਾ ਅੰਤ ਮੀ 109 ਨਾਲ ਸਪਿਟਫਾਇਰ (ਦੋ ਤੋਪਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਸ਼ੀਨਗੰਨਾਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਖੁਫੀਆ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਮਾਰਚ 1942 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਪਿਟਫਾਇਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਰਮਨ ਸਾਡੇ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਰਹੇ ਸਨ. ਤੁਰੰਤ ਰੋਲਸ ਅਤੇ ਸੁਪਰਮਾਰਿਨ ਨੇ ਸਪਿਟਫਾਇਰ IXa ਨਾਲ ਜਵਾਬੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ ਜੋ 190 ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1942 ਦੀ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ IXa ਨਾਲ ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਸੀ 190, 1942 ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੇ IXb ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਪਛਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸਪਿਟਫਾਇਰ ਬਾਕੀ ਦੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਮੈਸਰਸਚਿਟ 262 ਜੈੱਟ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ.

(7) ਜੋਇਸ ਸਟੋਰੀ, ਜੋਇਸ ਦੀ ਜੰਗ (1992)

ਉਹ ਦਿਨ ਵੀ ਆਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦੋ ਜਹਾਜ਼ ਇੱਕ ਖੰਭੇ, ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ. ਵਿੰਗ ਟਿਪਸ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ. ਅਸੀਂ ਬੰਦਰਗਾਹ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇਸ ਨਾਟਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ: ਹਮਲਾਵਰ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਦੂਰ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਟੈਕਾਟੋ ਫਟਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਭਟਕਣਾ ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ. ਇੱਕ ਪਲ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਮਨੀ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪਣ. ਉਸ ਪਲ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਖੰਘ ਅਤੇ ਸਪਲਟਰ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਇੰਜਣ ਆਖਰਕਾਰ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਆਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਅੱਧੀ ਘੁਟਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਇਸ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ. ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਖਿੰਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ. ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਠੰਡਾ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ. ਮੈਂ ਇਸ ਸਾਰੇ ਪਾਗਲ ਕਤਲ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰਤਾ ਦਾ ਜਵਾਬ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਮੈਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜਾਗਰੂਕ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੁਰਸ਼ ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ.

(8) ਜੋਨਾਥਨ ਹਿਲਸ 1940 ਵਿੱਚ ਫੌਰੈਸਟ ਰੋ, ਸਸੇਕਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਸੀ.

15 ਸਤੰਬਰ 1940 ਐਤਵਾਰ ਸੀ। ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਰੌਲੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਮ ਐਤਵਾਰ ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਅਸੰਭਵ ਸਨ ਹਰ ਕੋਈ ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਵਾਈ ਹਮਲੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅੰਦਰ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬਾਹਰ ਹੋਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਰਚਯਾਰਡ ਦੇ ਘਾਹ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਉੱਪਰਲੇ ਇੱਕਲੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਮੋੜਾਂ ਅਤੇ ਮੋੜਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰੋਮਾਂਚਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਿਆ.

(9) ਹਵਾਈ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਬਿਆਨ (15 ਸਤੰਬਰ, 1940)

ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ 6.30 ਵਜੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਦੋ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੋਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੱਟ ਪਾਰ ਕੀਤਾ. ਉਹ ਸਾਡੇ ਲੜਾਕਿਆਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਬਣਤਰ ਦੁਆਰਾ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਵਾਈ ਲੜਾਈ ਹੋਈ. ਇਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਸਰੂਪ ਲੰਡਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਏ। ਬੰਬ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਬਕਿੰਘਮ ਪੈਲੇਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟਸ ਇੱਕ ਬੰਬ ਦੁਆਰਾ ਨੁਕਸਾਨੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਫਟਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਮੁ reportsਲੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ।ਇਸ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਪੰਜਾਹ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਤ 8 ਵਜੇ ਤੱਕ ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ 165 ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਸਾਡੇ ਤੀਹ ਲੜਾਕੂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਦਸ ਪਾਇਲਟ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਲੜਾਕਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ 165 ਜਰਮਨ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਚਾਰ ਹੋਰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁੱਲ 169 ਹੋ ਗਏ।

(10) ਰਿਚਰਡ ਹਿਲੇਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਗੇਟ ਲਾਈਫਬੋਟ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ 3 ਸਤੰਬਰ, 1940 ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਬੀ ਗ੍ਰਿਨਸਟੇਡ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਣੀ ਦੀ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਬਰਨਜ਼ ਯੂਨਿਟ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ।

ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਟੈਨਿਕ ਐਸਿਡ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਂਗਲਾਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਪੰਜੇ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਪੱਟੀਆਂ 'ਤੇ ਲਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਈਸਟ ਗਰਿਨਸਟੇਡ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਏਅਰ ਫੋਰਸ ਦੇ ਪਲਾਸਟਿਕ ਸਰਜਨ, ਏਐਚ ਮੈਕਇੰਡੋ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਸਨ. ਦਰਮਿਆਨੇ ਕੱਦ ਦਾ, ਉਹ ਮੋਟਾ ਸੈੱਟ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜਬਾੜੇ ਦੀ ਰੇਖਾ ਚੌਰਸ ਸੀ. ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ-ਰਿਮਡ ਐਨਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਥੱਕੀਆਂ, ਦੋਸਤਾਨਾ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਮੈਨੂੰ ਅਟਕਲਾਂ ਨਾਲ ਮੰਨਦੀ ਸੀ. & quot, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, & quot; ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਤੋਂ ਇਸਦਾ ਪੂਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ? & quot; ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਡਰੈਸਿੰਗਜ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ - ਧੁੰਦਲਾ, ਬੰਦੀ, ਭੜਕਾ. ਹੁਣ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਟੈਨਿਕ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਕੈਲਪੈਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸੱਜੀ ਅਗਲੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਲਾਲ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਟੈਪ ਕੀਤਾ. ਚਾਰ ਨਵੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋ. ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ. & Quot; ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਡਰੈਸਿੰਗਜ਼ ਨੂੰ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਓਰੰਗ-ਉਤਾਨ ਵਰਗਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ. ਮੈਕਇੰਡੋ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚਮੜੀ ਦੇ ਦੋ ਅਰਧ-ਗੋਲਾਕਾਰ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਨਵੇਂ idsੱਕਣ ਦੇ ਸੁੰਗੜਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕੇ. ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਉਪਰਲਾ ਬੁੱਲ੍ਹ, ਜੋ ਸਮਾਈ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ.

(11) ਜੈਫਰੀ ਪੇਜ ਨੂੰ 30 ਸਤੰਬਰ, 1940 ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਗਰਿਨਸਟੇਡ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਣੀ ਦੀ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਬਰਨਜ਼ ਯੂਨਿਟ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲੜਕੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਡਰੈਸਿੰਗਸ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ. ਉਹ ਮੇਰੇ ਝੁਲਸੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਦਰਜ ਹੋਈ ਦਹਿਸ਼ਤ ਅਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ. ਉਸਦੀ ਹਿਪਨੋਟਾਈਜ਼ਡ ਨਿਗਾਹ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ. ਕੂਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗੁੱਟਾਂ ਤੱਕ ਨੰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਪੀਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਫੋੜਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੰਜ ਸੀ. ਗੁੱਟ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੱਕ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੀਗਰੋ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੇਖੀ ਸੀ. ਲੰਮੇ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੰਮੇ, looseਿੱਲੇ-tingੁਕਵੇਂ ਡਰੈਸਿੰਗ ਗਾownਨ ਵਿੱਚ ਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜੋ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਸਿਰ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਮਾਲਕ ਉਸਦੇ ਨੱਕ ਦੀ ਰੇਖਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ. ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਕੱਚੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਖੂਨੀ ਲਾਲ ਚੱਕਰ ਸਨ. ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਖਿਤਿਜੀ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਨ. ਵੱਡੇ ਲਿਨਟ ਕਵਰਸ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ. ਸਿਗਰਟ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਭੂਤ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੰਮੇ ਧਾਰਕ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ. ਮਾਸਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਸੀ. ਇਹ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰਤਾ ਭਰਿਆ ਸੀ. & quot; ਖੂਨੀ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਦਸਤਾਨੇ ਪਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ। & quot; ਹਿਲੇਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਬਰਾਬਰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਾਰਨ - ਕੋਈ ਦਸਤਾਨੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।

(12) ਜੌਨੀ ਜਾਨਸਨ, ਵਿੰਗ ਦੇ ਆਗੂ (1956)

ਵੱਖ ਵੱਖ ਪਾਇਲਟਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ. ਉਹ ਦੋ ਵਿਆਪਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਸਖਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ. ਬਹੁਤੇ ਪਾਇਲਟ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਰਡ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਫਲਾਈਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਪਿਟਫਾਇਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ. ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੇਅ-ਵੈਸਟਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੌਸਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਜਾਂ ਵਿੰਗਮੈਨ ਨਾਲ ਆਖਰੀ ਮਿੰਟ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹਨ.

ਸ਼ਿਕਾਰ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਘੱਟਗਿਣਤੀ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਰ ਸਕੁਐਡਰਨ ਕੋਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ), ਆਪਣੀ ਬਚਣ ਦੀਆਂ ਕਿੱਟਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਨਕਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਲੁਕਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਸਿਲਾਈ ਹੋਈ ਟਿicਨਿਕ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇੱਕ ਸੀ. ਫ੍ਰੈਂਚ ਫ੍ਰੈਂਕ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ coveredੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪੈਕੇਟ, ਅਤੇ ਦੋ ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਕੰਪਾਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਿਵਾਲਵਰ ਸੀ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖਦਾਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੇਸੀ ofਰਤਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਬਾਜ਼ਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਲਈ ਬੱਸ ਫੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਦੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਦੀ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ.

(13) ਈ ਬੀ ਹਸਲਮ, ਜਰਨਲ ਆਫ਼ ਰਣਨੀਤਕ ਅਧਿਐਨ (ਜੂਨ, 1981)

ਲੜਾਈ ਦੀ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹਰਕਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਪਾਇਲਟ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਫਾਲਤੂ ਸੀ, ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸਨੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ. ਉਡਾਣ ਦੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਲਿਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਲੜਾਕੂ ਪਾਇਲਟ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸੰਭਾਵਨਾ ਸੱਤਰ-ਸੱਤਰ ਮਾਪੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ.

(14) ਜਰਮਨ ਫਲਾਇੰਗ ਏਸ ਅਡੌਲਫ ਗੈਲੈਂਡ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ (1970)

ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦਾ ਕੋਲੋਸਸ ਪਿਰਾਮਿਡ ਵਾਂਗ ਉਲਟਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਲਹਾਲ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਾਰਾ ਬੋਝ ਚੈਨਲ ਤੱਟ 'ਤੇ ਕੁਝ ਸੌ ਜਰਮਨ ਲੜਾਕੂ ਪਾਇਲਟਾਂ' ਤੇ ਆ ਗਿਆ.

(15) ਫਲਾਈਟ ਕਮਾਂਡ ਦੇ ਸੈਕਟਰ ਕਮਾਂਡਰ ਬੇਸਿਲ ਐਂਬਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਵੈ -ਜੀਵਨੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ, ਮਿਸ਼ਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ (1956).

ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਸਰਗਰਮ ਹਵਾਈ ਰੱਖਿਆ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ, ਉਸ ਦੇ ਉਡਾਣ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੈ. ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੱਟ ਤੱਕ ਰਾਡਾਰ ਦੁਆਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਟਰੈਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਇਲ ਆਬਜ਼ਰਵਰ ਕੋਰ ਦੀਆਂ ਵਿਜ਼ੁਅਲ ਨਿਰੀਖਣ ਰਿਪੋਰਟਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ. ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਟ੍ਰੈਕ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਸਹੀ ਸਨ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਖਰਾਬ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਨਿਰੀਖਣ, ਟਰੈਕਿੰਗ ਅਤੇ ਉਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਨੂੰ ਗਲਤ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ. ਬੰਦੂਕਾਂ ਅਤੇ ਸਰਚ ਲਾਈਟਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਉਚਾਈ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ. ਮੱਧਮ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਡਾਣ ਭਰਨ ਵਾਲੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੇ ਵਾਜਬ wellੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਪਰ 1939-40 ਦੇ ਉੱਚ-ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ 20,000 ਫੁੱਟ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਦੀ ਉਚਾਈ' ਤੇ ਤੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਰੁਝੇਵੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ.

(16) ਲੂਫਟਵੇਫ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਜਨਰਲ ਵਰਨਰ ਕ੍ਰਿਪ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਘਾਤਕ ਫੈਸਲੇ (1956)

ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਹਵਾਈ ਲੜਾਈਆਂ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਜਰਮਨ ਹਵਾਈ ਫੌਜ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਸੀ, ਰਣਨੀਤਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਸਫਲਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਆਖਰੀ ਹਾਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ. ਇਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮੋੜ ਹੈ. ਜਰਮਨ ਏਅਰ ਫੋਰਸ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰਨਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਝੱਲਣਾ ਪਿਆ ਜੋ ਕਿ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ.

(17) ਜਾਰਜ Orਰਵੈਲ, ਬੀਬੀਸੀ ਰੇਡੀਓ ਪ੍ਰਸਾਰਣ (19 ਸਤੰਬਰ 1942)

ਚਾਰ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, 15 ਸਤੰਬਰ, ਇਸ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਦੂਜੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰ as ਵਜੋਂ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਅਕਤੂਬਰ 1940 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਹਫਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣਗੇ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਸਤੰਬਰ ਵਿੱਚ ਰਾਇਲ ਏਅਰ ਫੋਰਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਦਿਨ ਦੇ ਛਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਲੰਡਨ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਸਿਰੇ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਰਗ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਰਾਤ ਦੇ ਛਾਪਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦੇਣਾ ਸੀ। ਆਬਾਦੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਰੀ ਚਾਲ ਚਾਲ ਅਸਫਲ ਰਹੀ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਹਵਾਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਦਲਾਅਯੋਗ ਏਅਰਮੈਨ ਸਨ.

15 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਵਰ੍ਹੇਗੰ as ਵਜੋਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਿਨ ਰਾਇਲ ਏਅਰ ਫੋਰਸ ਨੇ 185 ਤੋਂ ਘੱਟ ਜਰਮਨ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਬੰਬਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਜਰਮਨਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ. ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਟ੍ਰੈਫਲਗਰ, ਸਲਾਮੀ, ਸਪੈਨਿਸ਼ ਆਰਮਾਡਾ ਦੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਅਤੀਤ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਲੜਾਈਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾਵਰ ਤਾਕਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਅਜਿੱਤ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਨੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋੜ ਲਿਆ ਹੈ.

(18) ਐਡਵਰਡ ਹੀਥ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੋਰਸ (1988)

ਜਦੋਂ ਅਗਸਤ 1940 ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਅਸੀਂ ਮੋਹਰੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ. ਅਸੀਂ ਦਿਨ -ਬ -ਦਿਨ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ ਜਦੋਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਲੜਿਆ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਾਦਸਾਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਗਏ, ਅਤੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਜਾਂ ਜਰਮਨ ਸਨ. ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕੈਂਪ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਸਰਚਲਾਈਟ ਬੈਟਰੀਆਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਅਕਸਰ ਉਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਅਕਸਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ.

(19) ਕਲਾਈਵ ਪੌਂਟਿੰਗ, 1940: ਮਿੱਥ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ (1990)

31 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਗੋਇਰਿੰਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁਫਟਵੇਫ ਦੇ ਡਿਪਟੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਾਨਫਰੰਸ ਕੀਤੀ. ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜੇ ਹਵਾਈ ਸਰਬੋਤਮਤਾ ਸਥਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਨੁਕਸਦਾਰ ਬੁੱਧੀ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਰਏਐਫ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ. ਜਰਮਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਫਾਈਟਰ ਕਮਾਂਡ ਕੋਲ ਸਿਰਫ 420 ਜਹਾਜ਼ ਬਚੇ ਸਨ (ਅਸਲ ਅੰਕੜਾ ਲਗਭਗ 750 ਸੀ) ਅਤੇ ਇਹ ਭੰਡਾਰ 100 ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਤੱਕ ਸੀ (ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਰਮਨ ਅਨੁਮਾਨ ਨਾਲੋਂ ਦੁੱਗਣੇ ਸਨ). ਗੋਇਰਿੰਗ ਨੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਆਰਏਐਫ ਬੇਸਾਂ ਤੋਂ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ. (ਹਿਟਲਰ ਨੇ ਬਰਤਾਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬਰਲਿਨ ਉੱਤੇ ਬੰਬ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡੌਕਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।) ਗੋਇਰਿੰਗ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਰਣਨੀਤੀ ਦੀ ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਖਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਰਏਐਫ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰੇਗੀ. ਦਰਅਸਲ ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗਲਤ ਗਣਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਭਾਵਤ ਕਾਰਵਾਈਆਂ - ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਬੰਬ ਧਮਾਕੇ - ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਗਠਿਤ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ.

ਲੁਫਟਵੇਫ ਨੇ 7 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੰਡਨ ਡੌਕਸ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ' ਤੇ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ. ਆਰਏਐਫ ਨੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹਮਲਾ ਅਜੇ ਵੀ ਆਰਏਐਫ ਦੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ 'ਤੇ ਸੀ. ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਾਕਿਆਂ ਨੇ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੰਡਨ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ. ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਹਾਜ਼ ਗੁਆਇਆ ਅਤੇ ਜਦੋਂ 11 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਦੁਹਰਾਈ ਗਈ ਤਾਂ ਆਰਏਐਫ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ. ਸਤਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਰਮਨ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਤਬਦੀਲੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਪੜਾਅ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਆਰਏਐਫ ਬੇਸ ਪਿਛਲੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਉਭਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਰਹੇ. ਇਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਸੀ ਕਿ ਹਿਟਲਰ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣਾ ਪਿਆ ਕਿ ਹਮਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ.

ਹਿਟਲਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਮਲੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਘਾਟ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲੀ ਸੀ. ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਉਹ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਹ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਲੁਫਟਵੇਫ ਆਰਏਐਫ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੱਕੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ. ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਹਮਲਾਵਰ ਫੌਜ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੈਨਲ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ' ਤੇ ਆਰਏਐਫ ਬੰਬਾਰ ਕਮਾਂਡ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਤਿਆਰੀਆਂ ਅਜੇ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ. ਜਰਮਨ ਫੌਜ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੌਸਮ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਹਮਲੇ ਦੀ ਆਖਰੀ ਸੰਭਾਵਤ ਮਿਤੀ 27 ਸਤੰਬਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ 17 ਸਤੰਬਰ ਤੱਕ ਅੰਤਿਮ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। 13 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਹਿਟਲਰ ਅਜੇ ਵੀ ਆਸਵੰਦ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏਗੀ ਅਤੇ ਲੁਫਟਵੇਫ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ. 14 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸੰਭਾਵਤ ਪਲ ਤੱਕ, ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅੰਤਮ ਫੈਸਲਾ ਟਾਲ ਦਿੱਤਾ. ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਲੁਫਟਵੇਫ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਂਚ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਉਸਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਉਹ ਲੰਡਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਸਦਾ ਫੈਸਲਾਕੁੰਨ ਹਮਲਾ ਹੋਵੇਗਾ. ਇਸ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਬੰਬਾਰੀ ਬਹੁਤ ਸਮਰੱਥ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲੜਾਕੂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਮਰੱਥ ਬਚਾਅ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ. ਲੜਾਕਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਭਾਰੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਬੰਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਲੰਡਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ. ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਡਾਇਵਰਸਨਰੀ ਛਾਪੇ ਨਾ ਮਾਰਨ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਆਰਏਐਫ ਹਮਲੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੋਤਾਂ (ਸਵੇਰ ਦੇ ਤੇਤੀ ਸਕੁਐਡਰਨ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਤੀਹ) ਨੂੰ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ. ਨਤੀਜਾ ਲੁਫਟਵੇਫ ਦੀ ਭਾਰੀ ਹਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਰਏਐਫ ਦੇ ਵੀਹ-ਛੇ ਦੇ ਕਰੀਬ ਸੱਠ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ.

17 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਦਿਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਅੰਤਮ ਫੈਸਲੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਿਟਲਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜੀ ਯੋਜਨਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਕੀਤੀ. 15 ਸਤੰਬਰ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਤੋਂ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਆਰਏਐਫ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਿਟਲਰ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਹਮਲੇ ਬਾਰੇ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਕਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਇਜ਼ ਸੀ, ਨੇ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਅਣਮਿੱਥੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੁਲਤਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਅਖੀਰਲੇ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲਈ ਸੁਤੰਤਰ ਸੀ: ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼. ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖਿੰਡਾਉਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੂੰ ਉਲਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ (ਸਫਲਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ). ਲੁਫਟਵੇਫ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਮਲੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ, ਪਰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਫੈਕਟਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਖਰੇ ਛਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਲੰਡਨ' ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਛਾਪਿਆਂ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤਾ. ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹਮਲਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦੂਰ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਸੀ, ਕਿ ਦਿਨ ਦੇ ਛਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਰਏਐਫ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਹੁਣ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਗਾਤਾਰ ਬੰਬਾਰੀ ਦੀ ਲੰਮੀ ਸਰਦੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਬਚਾਅ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ 'ਦਿ ਫਿw' ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਫਾਈਟਰ ਕਮਾਂਡ ਦੇ ਪਾਇਲਟ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਦਲੇਰੀ, ਜੋ ਕਿ ਲੰਮੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਲੁਫਟਵੇਫ ਦੀ ਹਾਰ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ. ਪਰ ਜਰਮਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੁਨਰਮੰਦ ਅਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਪਾਇਲਟ ਸਨ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਲੜਾਈਆਂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਡਨਕਰਕ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਦੀ ਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਬਚ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਮਿੱਥ ਵੀ ਬਣਾਈ ਸੀ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਹਾਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖੇਗੀ. 1940 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਥ-ਸਿਰਜਣਾ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜ਼ੋਰਦਾਰ workੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਫਲਤਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਤਿਕਥਨੀਪੂਰਨ ਸੀ ਅਤੇ 1940 ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁੰਮਰਾਹਕੁੰਨ ਅੰਕੜੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਤੱਥ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, 15 ਸਤੰਬਰ ਦੀ ਤਾਰੀਖ, ਅਜੇ ਵੀ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦਿਨ ਵਜੋਂ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ 185 ਜਰਮਨ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਸੱਚੀ ਸ਼ਕਲ ਸੱਠ ਸੀ। ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪੜਾਅ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, 16 ਅਗਸਤ ਤੋਂ 6 ਸਤੰਬਰ ਤੱਕ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਇੱਕ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਤਸਵੀਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ. ਬੀਬੀਸੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੂੰ 292 ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ 343 ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਪੰਦਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਦਾ ਘੱਟ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ. ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ, ਇਸ ਮਿਆਦ ਦੇ ਲਈ ਜਰਮਨ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਅੰਕੜੇ (527 ਦੀ ਬਜਾਏ 855) ਨਾਲੋਂ ਸੱਠਵੰਜਾ ਫੀਸਦੀ ਵੱਧ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਲੜਾਈ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੇਂਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤਸਵੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀ ਸੀ. ਸਿਰਫ ਅੱਧੇ ਸਪਿਟਫਾਇਰਜ਼ ਅਤੇ ਹਰੀਕੇਨਜ਼ ਜਰਮਨ ਬੰਬ ਧਮਾਕਿਆਂ ਅਤੇ ਲੜਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਪੰਦਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੁਫਟਵੇਫ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਅਸਲ ਅਤੇ ਕੋਟੇਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਸਨ: ਆਰਏਐਫ ਦੇ ਸਿਰਫ ਸਤਾਰਾਂ ਪਾਇਲਟਾਂ ਨੇ ਹੀ ਦਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਈ. ਸਭ ਤੋਂ ਸਫਲ ਸਕੁਐਡਰਨ (ਨੰਬਰ 303) ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਪੋਲਿਸ਼ ਪਾਇਲਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸਫਲ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪਾਇਲਟ ਇੱਕ ਚੈੱਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੋਲ ਸਨ.

1940 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੇ ਬਚਣ ਦੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪਾਇਲਟਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਡੂੰਘੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੀ. ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਕ ਭੂਗੋਲ ਸੀ. ਜਰਮਨ ਫੌਜ ਸ਼ਾਇਦ ਮਹਾਂਦੀਪ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ. ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਬਹੁਤ ਜੋਖਮ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀਪੂਰਵਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਹਿਯੋਗੀ ਨੇ 1944 ਵਿੱਚ ਨੌਰਮੈਂਡੀ ਦੇ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਹਾਰ ਦੇ ਬਗੈਰ ਚੈਨਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹਿਟਲਰ ਬਹੁਤ ਸੁਚੇਤ ਸੀ. ਜਰਮਨ ਜਲ ਸੈਨਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਲੂ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਲੁਫਟਵੇਫ ਆਰਏਐਫ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਹਵਾਈ ਸਰਬੋਤਮਤਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਹਮਲਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਰਾਇਲ ਨੇਵੀ ਨੂੰ ਜਰਮਨ ਹਵਾਈ ਹਮਲੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਚੈਨਲ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੇ ਜਰਮਨ ਫ਼ੌਜ ਉਤਰ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਮਾੜੀ ਲੈਸ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜ ਆਪਣੀ ਪੇਸ਼ਗੀ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਟਾਫ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਮਈ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਕੈਬਨਿਟ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ: & quot; ਕੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰ aੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਵਿੱਚ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਘਾਟ ਹੈ, ਨੂੰ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਹਮਲਾਵਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱ .ੋ. & quot; ਆਰਏਐਫ ਉੱਤੇ ਲੁਫਟਵੇਫ ਹਮਲੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਇਸ ਲਈ ਬਚਾਅ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਸੀ. ਆਰਏਐਫ ਸਰਵਉੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਲੁਕਵੀਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੱਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦੁਆਰਾ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ. ਵਧੇਰੇ ਲਚਕਦਾਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਅਧੀਨ 'ਦ ਫਿ' 'ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੋ ਕਾਰਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਲਾਭ ਦਿੱਤਾ. ਪਹਿਲਾ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਜਰਮਨੀ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਸੀ. ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੰਕਟ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੈਰ -ਪ੍ਰੰਪਰਾਗਤ ਅਤੇ ਅਸਥਾਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਫਾਇਦੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸਨ. ਦੂਸਰਾ ਜਰਮਨ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ: ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਲੁਫਟਵੇਫ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਉੱਤੇ ਆਰਏਐਫ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਗਲਤ ਦਿਸ਼ਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਲਈ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਤੀ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸਹੀ ਫੈਸਲੇ ਲਏ ਸਨ.

ਫਰਾਂਸ ਦਾ ਪਤਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਮਲੇ ਦੀ ਧਮਕੀ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਤੇ 1940 ਦੀ ਪਤਝੜ ਅਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਲਿਟਜ਼, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਨਾਗਰਿਕ ਆਬਾਦੀ 'ਤੇ ਸਹਿਣ ਕਰਨ ਲਈ ਲੈ ਆਇਆ. ਯੁੱਧ ਨੇ ਪੂਰਵ -ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਮਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਆਬਾਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਵੇਂ ਤਣਾਅ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿੰਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ? ਜਿੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ, ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ?


15 ਟਿੱਪਣੀਆਂ

ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੰਖੇਪ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ.

ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਸਰਲ ਅਤੇ ਅਸਾਨ ਗਾਈਡ

ਸ਼ਾਨਦਾਰ * ਸਾਲ 12 ਨਿਬੰਧ * writes ਲਿਖਦਾ ਹੈ

ਕਮਾਲ! *11 ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੇਪਰ ਲਿਖਦਾ ਹੈ*

ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ! *10 ਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਸਾਈਨਮੈਂਟ ਲਿਖਦਾ ਹੈ*

ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ! *9 ਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲੇਖ ਲਿਖਦਾ ਹੈ*

ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਰਲ ਹੈ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੇਪਰ ਲਿਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ

ਸੁਪ ਯਾਰੋ! ਇੱਕ ਸਾਲ 10 ਅਸਾਈਨਮੈਂਟ ਲਿਖਦਾ ਹੈ !!

ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂ 2 ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ

ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂ 2 ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਵਧੀਆ ਹੈ

ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਹੈ

ਏਅਰ ਚੀਫ ਮਾਰਸ਼ਲ ਹਿghਗ ਡਾਉਡਿੰਗ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਲੇਖ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਦਿਲਚਸਪ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੀਓਬੀ ਦੌਰਾਨ ਫਾਈਟਰ ਕਮਾਂਡ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਡਾਉਡਿੰਗ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਲੁਫਟਵੇਫ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ#8211 ਇਹ ਸਿਰਫ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ‘ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ#8217 ਸੀ ਅਤੇ ਚੈਨਲ ਉੱਤੇ ਮੌਸਮੀ ਮੌਸਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਸੀ. 1940 ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਹਮਲਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਡਾਉਡਿੰਗ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਸਟਰੈਂਡ, ਲੰਡਨ ਦੇ ਸੇਂਟ ਕਲੇਮੈਂਟ ਡੇਨਸ ਚਰਚ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ. ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ: “ ਉਹ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸੰਚਾਲਨ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ. ਕਮਾਲ ਦੀ ਦੂਰਦਰਸ਼ਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਮੋਨੋਪਲੇਨ ਲੜਾਕਿਆਂ, ਹਰੀਕੇਨ ਅਤੇ ਸਪਿਟਫਾਇਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਮਾਂਡ ਦੇ ਉਪਕਰਣਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ. He was among the first to appreciate the vital importance of R.D.F. (radar) and an effective command and control system for his squadrons. They were ready when war came. In the preliminary stages of that war, he thoroughly trained his minimal forces and conserved them against strong political pressure to disperse and misuse them. His wise and prudent judgement and leadership helped to ensure victory against overwhelming odds and thus prevented the loss of the Battle of Britain and probably the whole war. To him, the people of Britain and of the Free World owe largely the way of life and the liberties they enjoy today.”

Too bold a statement? Consider that had Germany won the BoB and gained air superiority early enough in 1940 to mount a successful seaborne invasion while good weather prevailed, Britain would probably have fallen. After all, much of the British Army’s equipment was left on the beaches of Dunkirk during the evacuation of the British Expeditionary Force at the end of the “Battle of France”.

Without Britain in the picture, the US would not have had a ready platform from which to stage the June 1944 D-Day invasion of Normandy. Also remember that Hitler only turned east towards the Soviet Union after cancelling the invasion of Britain due to losing the BoB.

Both factors might have given Germany enough time to complete their heavy water experiments, create an atomic device, and place it on top of their V2 rocket (rapidly evolving from a theater-capable missile to an intercontinental ballistic missile capable of reaching both the US and Moscow). Bottom line, without Britain in the picture, the Germans could have won. So we would do well to remember Dowding – he may have saved us all.

Your comment is longer than the actual article you are commenting on……….


Battle of Britain: A German Perspective

Much has been written about the Battle of Britain from the perspective of the victorious British but this is obviously not the only side to the story. The experiences and views of the Germans differed greatly, even to the extent that their Battle of Britain veterans are not celebrated. In contrast Britain pays homage to its veterans on September 15 at the Battle of Britain day.

In the decades since the duel in the skies, German veterans of the Battle of Britain say that its importance is exaggerated and that it is ‘insignificant’ to the war in general. Julius Meimberg, Battle of Britain veteran said, ‘It’s all exaggerated, Churchill succeeded in creating this myth that so few did so much for so many. When you look at how we fought against the Americans later, the Battle of Britain was very little in comparison.’ Reports support recent suggestions by some historians that the Battle was in fact a British Naval victory, rather than an aerial one. It is argued that the German armed forces, which had only been fully reconstituted in 1935, could never have secured a bridgehead or defeated the Royal Navy.

Evidence suggests that German Luftwaffe were massively underprepared for battle. Pilots had little time to engage with the enemy as a Messerschmitt Bf.109 had only enough fuel to remain over England for 20 minutes. Fear of ditching in the Channel haunted the pilots. By the first week of September they had an even more serious problem: a severe shortage of aircraft. Each fighter staffel – or squadron – was supposed to have 12 aircraft, but according to the extracts from the diary of Bethke, a German fighter pilot, he had just five left in his. His 1st Gruppe, with just 18 aircraft in all, was now half-strength the 2nd and 3rd Gruppen had only 12 aircraft each instead of 36 – in other words, they were operating at between a third and half strength. It was the same for those fighter units in the Pas de Calais. In complete contrast, RAF Fighter Command’s numbers were steadily rising, despite the heavy air battles of recent weeks.

German military intelligence also left a lot to be desired. Its sources said radar stations were unimportant and should not be targets. It also misreported strength, weapons, and losses. The faulty intelligence resulted in poor strategy. ਦੇ Luftwaffe consistently varied its tactics in its attempts to break through the RAF defences, but according to a German fighter pilot ‘we can almost never surprise them’. Clearly there were tactical errors.

There are a few organizations in Germany, for example the German Fighter Pilots’ Association, who attempt to keep the traditions of the Battle of Britain pilots alive and take care of veterans who find themselves in difficult circumstances. In general, however, it seems that the German public has little interest in the defeated soldiers of this battle. From their perspective the Battle of Britain highlights flaws in the Luftwaffe’s organization and tactics. In addition it does not seem to them to be a turning point in World War II, but rather just an embarrassing defeat not down to the great skill of the celebrated British RAF, but rather the mistakes of the German Luftwaffe and Britain’s control of an impressive Royal Navy.

This is an article from Military History Matters. To find out more about the magazine and how to subscribe, click here.


6 Battle of Britain myths

The Battle of Britain, which took place between July and October 1940, was a major air campaign in which Britain’s Royal Air Force defended the British Isles against Nazi Germany’s air force, the Luftwaffe

ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੁਣ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ

Published: July 8, 2020 at 12:00 pm

Swedish historian Christer Bergström dispels six myths that still surround the epic Battle of Britain – from the role of Bomber Command and the competence of the Luftwaffe’s commander Hermann Göring, to the flying skills of the German and British fighter pilots who fought the battle for the skie s. Writing for History Extra, the author of The Battle of Britain – an Epic Conflict Revisited separates facts from fiction…

Myth: The Luftwaffe commander Hermann Göring was incompetent

According to popular perception, the commander of the Luftwaffe, Hermann Göring (aka Goering), was a totally incompetent commander, whose unfortunate decisions placed the Luftwaffe in an unnecessarily difficult position. Certainly, he was a ruthless Nazi who eventually amassed a huge list of crimes against humanity. However, the widespread image of him as a thoroughly incompetent air force commander needs to be corrected.

At the beginning of the Second World War, the Luftwaffe, the most effective air force in the world, was, after all, Göring’s very personal creation. Admittedly, not everything about the Luftwaffe was a result to Göring’s accomplishments, but he had the ability to put the right man in the right place, and he was more open to new, revolutionary ideas than many of his younger subordinates.

Göring realised early the benefits of new types of combat aviation, such as dive-bombers and long-range fighter escort. As one of the first air force commanders in the world he also took the initiative to create a specialised night-fighter force: early in the war, he ordered a couple of fighter units to begin night-fighter experiments. The twin-engined Messerschmitt Bf 110 proved to be the aircraft best suited for this task, and in June 1940 Göring decided to redesign the fighter wing I./ZG 1 under Hauptmann Wolfgang Falck to become the first regular night-fighter unit, NJG 1.

Hermann Göring also had an inspiring effect on his subordinates. Hans-Jürgen Stumpff, who commanded Luftflotte 5 during the Battle of Britain, described Göring as a man “with a tremendous strength he was full of bright ideas. After each meeting with him you felt strongly inspired and filled with energy”.

What happened during the Battle of Britain?

Described by prime minister Winston Churchill as the RAF’s finest hour, the Battle of Britain (10 July – 31 October 1940) was the first major military campaign in history to be fought entirely in the air. Historian Julian Humphrys takes us through some of the biggest questions and facts surrounding this pivotal aerial campaign…

Myth: Hermann Göring ruined the German possibilities to win the battle by turning the attention against London

It is a fact that just when RAF Fighter Command was on the brink of destruction as a result of German air raids against its ground organisation, the Germans shifted focus and started to bomb London instead. This took place on 7 September 1940, and it gave the RAF a ‘breather’, which was used to repair the destroyed installations. When Fighter Command met the Luftwaffe in force again, on 15 September, the result was the decisive victory that compelled Hitler to cancel the planned invasion of Great Britain.

Hermann Göring has often received the blame for this change in tactic. But a study of first-hand sources show that no one was more staunchly opposed than him to shifting the air offensive towards London.

The dangers of the Blitz spirit

The stoicism of the British people in response to the Luftwaffe raids of 1940–41 is seen as heroic, but their defiance resulted in needless deaths, says Richard Overy

Myth: Bomber Command played a minor role in the Battle of Britain

Winston Churchill’s speech in the British parliament on 20 August 1940 is well known: “Never in the field of human conflict was so much owed by so many to so few. All hearts go out to the fighter pilots, whose brilliant actions we see with our own eyes day after day.”

However, precisely what Churchill immediately afterwards asked us not to forget has been largely omitted in historiography on the Battle of Britain: “But we must never forget that all the time, night after night, month after month, our bomber squadrons travel far into Germany, find their targets in the darkness by the highest navigational skill, aim their attacks, often under the heaviest fire, often with serious loss, with deliberate careful discrimination, and inflict shattering blows upon the whole of the technical and war-making structure of the Nazi power.”

In fact, had it not been for the British bombings of Berlin from late August 1940 and onward, the Battle of Britain might have ended quite differently. The small-scale Berlin raids in 1940, carried out by a handful of bombers with totally inadequate navigational equipment, have been regarded as more or less meaningless pinpricks. But this disregards the main object of warfare: to destroy the enemy’s fighting spirit.

On 1 September 1940, American correspondent William Shirer (the US was, at that time, still a neutral country) wrote in his diary in Berlin: “The main effect of a week of constant British night bombings has been to spread great disillusionment among the people here and sow doubt in their minds. One said to me today: ‘I’ll never believe another thing they say. If they’ve lied about the raids in the rest of Germany as they have about the ones on Berlin, then it must have been pretty bad there.’”

The direct effect of these ‘pinprick’ raids was that Hitler ordered the Luftwaffe to stop attacking RAF Fighter Command’s ground organisation and instead start bombing London. It is commonly accepted that this was what saved Fighter Command from annihilation.

But RAF Bomber Command contributed to the victory in several other ways too. Through incessant nocturnal harassment raids, the RAF bombers disturbed the sleep of the German airmen, which – according to German reports – had serious consequences. The RAF bombers also wrought a great deal of havoc among the barges that made up the German invasion fleet, and, not least, helped to raise spirits among the hard-pressed British population.

Myth: The twin-engined Messerschmitt Bf 110 was worthless as a fighter

Beginning in early September 1940, some German air units equipped with the twin-engined fighter plane Messerschmitt Bf 110 were withdrawn from the English Channel to be used as night fighters. Sometimes this has been regarded as a ‘degradation’ of the Bf 110.

In fact, under heavy pressure from Hitler and the German population to put an end to the night raids against Berlin and other German cities, Göring chose to use his very best fighter plane, the Bf 110.

This should come as a surprise to many, because a fairly common notion is that the Bf 110 didn’t suffice as a day fighter that it performed poorly in combat and because of this had to be assigned with fighter escorts of single-engined Bf 109s. However, none of this stands up to closer scrutiny.

The twin-engined, long-range fighter Bf 110 was the result of the war games conducted under Göring’s supervision in the winter of 1933/34. These showed that the prevailing view by then that “the bombers will always get through” – the notion that regardless of intercepting fighters and air defence a sufficient number of bombers always would get through to their assigned targets, where they were expected to cause enormous damage – was incorrect.

In the summer of 1934, the leadership of the still secret Luftwaffe presented a study that suggested what at that time was quite revolutionary: a twin-engined fighter, heavily armed with automatic cannons as well as machine guns, to protect the bombers against enemy fighter interception. The idea was to dispatch these twin-engined fighter aircraft in advance, at a high altitude over the intended bombing target area, to clear the air of enemy fighters before the bombers arrived.

In fact, when used in that way, the Messerschmitt Bf 110 was quite successful. Actually, the Bf 110 appears to have had a better ratio of shot down enemy aircraft to own combat losses than any other fighter type during the Battle of Britain. Yet in most accounts of the Battle of Britain, the accomplishments of the Bf 110 have been nearly totally neglected (although admittedly this is largely a result of the inaccessibility of sources on this aircraft). Investigations of the available material have enabled a completely different picture to be drawn of the Bf 110 during the Battle of Britain.

Bf 110 fighter units sustained some very heavy losses on various occasions. In most cases, however, this was when the Bf 110 fighters were ordered to fly slow, close-escort missions to German bombers. In those cases, there was no difference between what the Bf 110 suffered and what the Bf 109 suffered. There are numerous cases where Bf 109 units were absolutely thrashed by RAF fighters because they had to fly on foolishly slow close-escort missions. In this way, Bf 110-equipped I./ZG 26 lost six aircraft over the North Sea on 15 August 1940, just as Bf 109-equipped I./JG 77 lost five aircraft on 31 August 1940, to pick just two examples.

Listen: historian James Holland describes how the Luftwaffe and RAF fought to control the skies over Britain in 1940

Myth: Göring despised the German fighters

Göring has been accused of advocating these slow-flying, close escort missions. In reality, as protocols from Luftwaffe conferences show, things were exactly the opposite. No one advocated the German fighters to be unleashed on free hunting – where they were most effective – more strongly than Hermann Göring. The people who ordered the fighters to fly these close-escort missions were the commanders at the English Channel.

Göring, in fact, favoured the fighter pilots, quite contrary to what many of them have stated after the war, and he heaped medals and awards on them as with no other pilots.

Myth: The German Bf 109 pilots were absolutely superior to the RAF’s fighter pilots

In recent years, it has been popular to revise the Battle of Britain in a way that gives the impression that the German Bf 109 pilots were absolutely superior to the RAF’s fighter pilots. Of course, some of the most experienced Luftwaffe pilots – such as Adolf Galland and Werner Mölders – had accumulated a far greater experience than most RAF pilots. But a comparison between British and German pilot training shows that they were of about equal standard.

What, however, is fairly clear when one compares RAF fighter pilots with German airmen during the Battle of Britain is that the RAF pilots generally fought with a greater stamina than many of their opponents. While it was not uncommon to see a dozen RAF pilots climb to intercept a many times larger German formation in their relatively obsolete Hurricanes, whole German bomber formations could jettison their bombs when RAF fighters appeared, or German fighter pilots would be satisfied with one gunnery run at a British formation. There also were several cases when RAF pilots deliberately rammed an enemy aircraft.

Beyond the Battle of Britain: 9 podcasts about war and military history

Guts, glory, tragedy, waste – they can all be found in the annals of military history. Explore beyond the Battle of Britain in these nine podcasts from the HistoryExtra archives, incluiding episodes on the Battle of Trafalgar, war trauma and the role of Indian soldiers in World War One

By comparing RAF fighter losses with the number of lost Bf 109s, some writers have in recent times drawn the erroneous conclusion that the Bf 109 units on average shot down two RAF planes for each own loss. By revealing the number of RAF aircraft that were shot down by Bf 110s, this conclusion proves to be utterly false.

The ‘revisionist’ version of the Battle of Britain, according to which the courage and efforts made by the RAF airmen is ‘exaggerated’, also does not stand up to scrutiny. It is beyond any doubt that without the unparalleled courage and efforts by ‘The Few’, and the contribution made by the RAF bomber crews, the Battle of Britain would not have been won.

Christer Bergström is the author of several highly acclaimed Second World War and aviation books, such as The Battle of Britain – an Epic Conflict Revisited(Casemate UK, 2015) andBlack Cross/Red Star: Operation Barbarossa 1941 v. 1: The Air War Over the Eastern Front (Pacific Military History, 2000).

This article was first published by History Extra in October 2015


6. Britain’s use of radar

Britain also made use of a highly innovative early warning system, The Dowding System, and it’s pioneering use of radar (which the British named ‘RDF’ at the time, radio direction finding), a new invention. This system enabled fighter planes to quickly respond to enemy attacks. The German Navy made limited use of radar, but it was largely rejected for the Luftwaffe in 1938 as it did not fit with Ernst Udet’s (technical chief of the Luftwaffe) notions of air combat.

Britain had a chain of 29 RDF stations along its southern and eastern coastlines, effective for more than 100 miles

The Chain Home radar installation at Poling, Sussex in World War Two. (Image Credit: Imperial War Museum collections, photograph CH 15173, Royal Air Force official photographer / Public Domain).

The Royal Observer Corps could track Luftwaffe formations when they crossed the England’s coastline, enabling the RAF to know when and where to respond, and delay deploying its fighters until the last moment.

Once the Luftwaffe recognised the value of the radar sites, it tried to destroy them, but did so by aiming bombs at the radar towers. However, these were nearly impossible to hit, and also easy for the British to replace.

German Messerschmitt Me 109E fighters passing a British “Chain Home” radar station near Dover, Kent, 1940. (Image Credit: Royal Air Force Battle of Britain campaign diaries / Public Domain).


Timeline of key events: details and archive clips

Germany advances through Europe

Churchill becomes Prime Minister

Britain retreats from France

Churchill decides to fight on

Hitler plans the invasion of Britain

Germany bombs British towns and cities

Germany bombs British coastal airfields

Germany attacks RAF Fighter Command

Britain bombs Berlin

Germany bombs London

Battle of Britain Day

Hitler postpones the invasion of Britain


Battle of Britain

The Battle of Britain was the intense air battle between the Germans and the British over Great Britain's airspace from July 1940 to May 1941, with the heaviest fighting from July to October 1940.

After the fall of France at the end of June 1940, Nazi Germany had one major enemy left in Western Europe -- Great Britain. Overconfident and with little planning, Germany expected to quickly conquer Great Britain by first gaining domination over airspace and then later sending in ground troops across the English Channel (Operation Sealion).

The Germans began their attack on Great Britain in July 1940. At first, they targeted airfields but soon switched to bombing general strategic targets, hoping to crush British morale. Unfortunately for the Germans, British morale stayed high and the reprieve given to British airfields gave the British Air Force (the RAF) the break it needed.

Although the Germans continued to bomb Great Britain for months, by October 1940 it was clear that the British had won and that the Germans were forced to indefinitely postpone their sea invasion. The Battle of Britain was a decisive victory for the British, which was the first time the Germans had faced defeat in World War II.


11. Junkers Ju 87

Ju 87 Bs over Poland, September/October 1939. (Image credit: Bundesarchiv, Bild 183-1987-1210-502 / Hoffmann, Heinrich, CC).

More famously known as the ‘Stuka’, the Ju 87 is perhaps the most recognisable dive bomber of the Second World War, made famous by its infamous Jericho trumpet.

During the Battle of Britain, squadrons of Stukas gained some success destroying ground targets. On 13 August 1940 – Eagle Day – Stukas attacked RAF Detling and inflicted a high level of damage on the airfield.

The Junkers Ju 87s were highly-susceptible to heavy losses if opposed by enemy fighter aircraft. If the Luftwaffe had won the Battle of Britain, these dive bombers would have played a vital role in disabling the British fleet as the German invasion force attempted to cross the Channel.


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: ਕਣ ਸ ਹਰ ਸਘ ਨਲਵ? ਨਲਵ ਦ ਅਤਮ ਲੜਈ ਵਚ ਕ ਹਇਆ? ਅਫਗਨ ਨ ਕਉ ਲਗਦ ਸ ਡਰ? (ਮਈ 2022).