ਲੇਖ

ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼

ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਸਮੇਰਵਿਲ ਹੇਸਟਿੰਗਸ, ਇੱਕ ਸਮੂਹਕ ਮੰਤਰੀ ਹੈਨਰੀ ਜਾਰਜ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ 4 ਮਾਰਚ, 1878 ਨੂੰ ਵਾਰਮਿਨਸਟਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਿਡਲਸੇਕਸ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਵਜੋਂ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਵਿਕਲੀਫ ਕਾਲਜ ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਸਫਲ ਅਕਾਦਮਿਕ ਕਰੀਅਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਐਲਆਰਸੀਪੀ (1902) ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ; ਬੀਐਸ (1903); ਐਫਆਰਸੀਐਸ (1904); ਅਤੇ ਐਮਐਸ (1908). ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਵਜੋਂ ਉਸਨੇ ਕੰਨ, ਨੱਕ ਅਤੇ ਗਲੇ ਦੀ ਦਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ.

ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਫੈਬੀਅਨ ਸੁਸਾਇਟੀ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਸਰਗਰਮ ਮੈਂਬਰ ਸਨ. ਜੌਨ ਸਟੀਵਰਟ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਹੈ: "ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਭਰ ਈਸਾਈ ਸੀ (ਇਹ ਉਸਦੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ) ਅਤੇ ਇੱਕ ਟੀਟੋਟਲਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਕਠੋਰ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ -ਕਦਾਈਂ, ਸ਼ਰਮੀਲੇ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਦਾਰ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿੱਦਤ ਦੇ ਪੇਸ਼ਾਵਰ, ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ. , ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮੱਧ-ਵਰਗ ਈਸਾਈ ਸਮਾਜਵਾਦੀ. "

1912 ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਟੇਟ ਮੈਡੀਕਲ ਸਰਵਿਸ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ (ਐਸਐਮਐਸਏ) ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਮੈਂਬਰ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੋਕਥਾਮ ਦਵਾਈ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕੀਤੀ। ਹੋਰ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਲਫ੍ਰੈਡ ਸਾਲਟਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡਾਕਟਰੀ ਪੇਸ਼ੇ ਦੇ "ਲੋਕਤੰਤਰੀਕਰਨ" ਲਈ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ.

ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਰਾਇਲ ਆਰਮੀ ਮੈਡੀਕਲ ਕੋਰ ਵਿੱਚ ਬਤੌਰ ਕਪਤਾਨ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਮੋਰਚੇ ਉੱਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਵੇਖੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਨੇ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ. ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਪਬਲਿਕ ਹੈਲਥ ਐਡਵਾਈਜ਼ਰੀ ਕਮੇਟੀ (PHAC) ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਬਣ ਗਏ.

ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਇੱਕ ਉੱਘੇ ਲੇਖਕ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਮਿਆਰ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਬਾਰੇ ਲੇਖਾਂ ਅਤੇ ਪੈਂਫਲਿਟਸ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਰਾਸ਼ਟਰੀਕ੍ਰਿਤ ਹਸਪਤਾਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਲਈ ਸੀ। ਜੌਨ ਸਟੀਵਰਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ: "ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਦੀ ਸਮਾਜਕ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ, ਤਨਖਾਹਦਾਰ ਮੈਡੀਕਲ ਕਰਮਚਾਰੀ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਹਸਪਤਾਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀ. ਸਿਹਤ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਮੁਫਤ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਨਾਲ ਸ਼ਿਫਟ ਦੇ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਰੋਕਥਾਮ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਤੱਕ. ਨਿਯੰਤਰਣ ਲੋਕਤੰਤਰੀ electedੰਗ ਨਾਲ ਚੁਣੇ ਗਏ ਸਥਾਨਕ ਅਥਾਰਟੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਕੇਂਦਰੀ ਸਿਹਤ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਕੇਂਦਰੀ ਤਾਲਮੇਲ ਨਾਲ. "

1923 ਦੀਆਂ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੇਸਟਿੰਗਸ ਨੂੰ ਹਾ Houseਸ ਆਫ਼ ਕਾਮਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੀਡਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਨੇ 191 ਸੀਟਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੰਜ਼ਰਵੇਟਿਵਾਂ ਕੋਲ 258 ਸੀਟਾਂ ਸਨ, ਪਰ ਰਾਮਸੇ ਮੈਕਡੋਨਲਡ ਘੱਟਗਿਣਤੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਕਡੋਨਲਡ ਨੂੰ ਲਿਬਰਲ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਸਮਰਥਨ 'ਤੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਪਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਦ ਦੁਆਰਾ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਕੋਈ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ. ਸਿਰਫ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਉਪਾਅ ਵ੍ਹੀਟਲੇ ਹਾousਸਿੰਗ ਐਕਟ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਰਗ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ 500,000 ਘਰਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ.

ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਹੇਸਟਿੰਗਸ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਬੱਚੇ “ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪੂੰਜੀ ਹਨ”. ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ "ਮੌਜੂਦਾ ਸਿਹਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸਿਰਫ ਦੋ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ: ਬਹੁਤ ਅਮੀਰ, ਜੋ ਮਹਿੰਗਾ ਇਲਾਜ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ, ਜੋ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਮੁਫਤ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ." ਉਸਨੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਲੇਬਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ "ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜੋ ਡਾਕਟਰੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਫਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ."

ਅਕਤੂਬਰ 1924 ਵਿੱਚ ਐਮਆਈ 5 ਨੇ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਿਨਟਰਨ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਗ੍ਰੈਗਰੀ ਜ਼ਿਨੋਵੀਏਵ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ. ਜ਼ਿਨੋਵੀਵ ਪੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਮਿistsਨਿਸਟਾਂ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਦੇਸ਼ਧ੍ਰੋਹ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ। ਐਮਆਈ 5 ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਰਨਨ ਕੈਲ ਅਤੇ ਸਪੈਸ਼ਲ ਬ੍ਰਾਂਚ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਰ ਬੇਸਿਲ ਥਾਮਸਨ ਨੇ ਰਾਮਸੇ ਮੈਕਡੋਨਲਡ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਸੱਚੀ ਹੈ।

ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਬਣੀ ਕਿ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਟਾਈਮਜ਼ ਅਤੇ ਨੂੰ ਪੱਤਰ ਦੀ ਖਬਰ ਲੀਕ ਕੀਤੀ ਡੇਲੀ ਮੇਲ. ਇਹ ਪੱਤਰ 1924 ਦੀਆਂ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਕਡੋਨਲਡ ਦੀ ਹਾਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਕੰਜ਼ਰਵੇਟਿਵਾਂ ਨੇ 412 ਸੀਟਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਸਰਕਾਰ ਬਣਾਈ। ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਲੇਬਰ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ.

ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਨੇ 1929 ਦੀਆਂ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਵਾਪਸ ਜਿੱਤ ਲਈ. 1930 ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਚਾਰਲਸ ਬਰੁਕ, ਡੇਰ ਸੋਜ਼ਿਆਲਿਸਟੀਸ਼ੇ ਆਰਜ਼ਟ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਅਤੇ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਵਰਬੈਂਡਸ ਸੋਜ਼ਿਆਲਿਸਟਿਸ਼ਰ ਏਰਜਟੇ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਡਾਕਟਰ ਈਵਾਲਡ ਫੈਬੀਅਨ ਨੂੰ ਮਿਲੇ. ਫੈਬੀਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਸਨ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਕੋਲ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸੰਗਠਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਡਾਕਟਰੀ ਪੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਜਵਾਦੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ. ਬਰੁਕ ਨੇ 21 ਸਤੰਬਰ 1930 ਨੂੰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਲੇਬਰ ਕਲੱਬ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ. ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਬਰੁਕ ਨੂੰ ਐਸਐਮਏ ਦਾ ਸਕੱਤਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਪਹਿਲੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣੇ. ਹੋਰ ਮੁ earlyਲੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਇਸਿੰਥ ਮੌਰਗਨ, ਰੇਜੀਨਾਲਡ ਸੈਕਸਟਨ, ਅਲੈਕਸ ਟਿorਡਰ-ਹਾਰਟ, ਆਰਚੀ ਕੋਚਰੇਨ, ਕ੍ਰਿਸਟੋਫਰ ਐਡੀਸਨ, ਜੌਨ ਬੇਅਰਡ, ਐਲਫ੍ਰੇਡ ਸਾਲਟਰ, ਬਾਰਨੇਟ ਸਟ੍ਰੌਸ, ਐਡੀਥ ਸਮਰਸਕਿਲ, ਰੌਬਰਟ ਫੋਰਗਨ ਅਤੇ ਰਿਚਰਡ ਡੌਲ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ.

ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨਵੰਬਰ 1930 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਵਿਧਾਨ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਈ, "ਇੱਕ ਸਮਾਜਕ ਡਾਕਟਰੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਮੁ aਲੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਮੁਫਤ ਅਤੇ ਖੁੱਲੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਸਿਹਤ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ". ਐਸਐਮਏ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਡਾਕਟਰੀ ਪੇਸ਼ੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਜਵਾਦ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਕੀਤਾ. ਐਸਐਮਏ ਸਾਰੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਪੇਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ, ਨਰਸਾਂ ਅਤੇ ਫਾਰਮਾਸਿਸਟਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਗਾਹਕ ਸਨ. ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਲਿੰਕਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਡਾ: ਈਵਾਲਡ ਫੈਬੀਅਨ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਹੈਰੋਲਡ ਲਾਸਕੀ ਨੇ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਅਤੇ ਐਲਫ੍ਰੇਡ ਸਾਲਟਰ ਨੂੰ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਫੈਬੀਅਨ ਰਿਸਰਚ ਬਿ Bureauਰੋ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ. 1931 ਵਿੱਚ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਅਤੇ ਸਾਲਟਰ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਿਹਤ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ "ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਕਾਰਜਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਕਿਰਤ ਦੀ ਡਾਕਟਰੀ ਵੰਡ, ਅਤੇ ਰੋਕਥਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਪਚਾਰਕ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ." ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਨੇ ਸਵੀਡਨ ਦਾ ਵੀ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ "ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ" ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਸ਼ "ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਤੋਂ ਸਮਾਜਵਾਦ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਹੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ".

1931 ਵਿੱਚ, ਐਸਐਮਏ, ਸੋਮਰਵਿਲ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਅਤੇ ਚਾਰਲਸ ਬਰੁਕ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ. ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਲਾਨਾ ਪਾਰਟੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਲੇਬਰ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਤਰਜੀਹ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਐਸਐਮਏ ਨੇ 1932 ਵਿੱਚ ਦਿ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਡਾਕਟਰ ਜਰਨਲ ਵੀ ਲਾਂਚ ਕੀਤਾ.

ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਸਤੀ ਬਣ ਗਈ. ਉਸਨੇ ਦੋ ਪਰਚੇ ਲਿਖੇ ਜੋ ਐਸਐਮਏ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ: ਪੀਪਲਜ਼ ਹੈਲਥ (1932) ਅਤੇ ਏ ਸੋਸ਼ਲਾਈਜ਼ਡ ਮੈਡੀਕਲ ਸਰਵਿਸ (1933), ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਲਈ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿਉਂਕਿ: "ਪਹਿਲਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਮੂਹਿਕ ਕਾਰਵਾਈ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਦੂਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ... ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਬਿਮਾਰੀ ਲਈ ਜਨਤਕ ਵਿਵਸਥਾ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਆਮ ਚੰਗਾ. "

1929 ਵਿੱਚ ਲੇਬਰ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਚੋਣ ਇੱਕ ਆਰਥਿਕ ਮੰਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰਾਮਸੇ ਮੈਕਡੋਨਲਡ ਨੂੰ ਵਧਦੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ. ਮੈਕਡੋਨਲਡ ਨੇ ਸਰ ਜਾਰਜ ਮੇਅ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ. ਜਦੋਂ ਮਈ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਜੁਲਾਈ, 1931 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਿਪੋਰਟ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਇਸਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ,000 97,000,000 ਘਟਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਲਾਭਾਂ ਵਿੱਚ £ 67,000,000 ਦੀ ਕਟੌਤੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਮੈਕਡੋਨਲਡ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਚੀ ਦੇ ਚਾਂਸਲਰ, ਫਿਲਿਪ ਸਨੋਡੇਨ, ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੈਬਨਿਟ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਮੁੱਦੇ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ -ਵਟਾਂਦਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਮਤ ਨੇ ਸਰ ਜਾਰਜ ਮੇ ਦੁਆਰਾ ਸੁਝਾਏ ਗਏ ਉਪਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੋਟ ਦਿੱਤੀ.

ਮੈਕਡੋਨਾਲਡ ਨਾਰਾਜ਼ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੈਬਨਿਟ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੋਟ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸਤੀਫਾ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਜਾਰਜ ਪੰਜਵੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਗੱਠਜੋੜ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੰਜ਼ਰਵੇਟਿਵ ਅਤੇ ਲਿਬਰਲ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਿਰਤ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਗੇ. ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੇਬਰ ਕੈਬਨਿਟ ਨੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ, ਫਿਲਿਪ ਸਨੋਡੇਨ, ਜਿੰਮੀ ਥਾਮਸ ਅਤੇ ਜੌਨ ਸੈਂਕੀ ਨਵੀਂ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ. ਮੈਕਡੋਨਾਲਡ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਹ ਉਪਾਅ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਲੇਬਰ ਕੈਬਨਿਟ ਨੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਅਕਤੂਬਰ, 1931 ਵਿੱਚ, ਮੈਕਡੋਨਲਡ ਨੇ ਇੱਕ ਚੋਣ ਬੁਲਾਈ. 1931 ਦੀਆਂ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਲਈ ਇੱਕ ਤਬਾਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ 46 ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਸਨ. ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੇਬਰ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ. ਮੈਕਡੋਨਲਡ ਦੇ ਕੋਲ ਹੁਣ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ 556 ਪੱਖੀ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰ ਜਾਰਜ ਮੇ ਦੁਆਰਾ ਸੁਝਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੁਣ ਸੰਸਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਨੇ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਲਈ ਮੁਹਿੰਮ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ. ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਬਿਮਾਰੀ ਲਈ ਜਨਤਕ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਆਮ ਭਲੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ”

1932 ਵਿੱਚ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਲੰਡਨ ਕਾਉਂਟੀ ਕੌਂਸਲ ਲਈ ਮਾਈਲ ਐਂਡ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣੇ ਗਏ। 1934 ਵਿੱਚ ਲੇਬਰ ਦੇ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਸ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਅਤੇ ਮੈਡੀਕਲ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਰਹੇ। ਦੇ ਲੇਖਕ ਸਿਹਤ ਲਈ ਲੜਾਈ: ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦਾ ਰਾਜਨੀਤਕ ਇਤਿਹਾਸ (1999) ਨੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ: "ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਡਨ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੌਂਸਲ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨੇ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਡਾਕਟਰੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਸਥਾਨਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।"

ਜੁਲਾਈ 1936 ਵਿੱਚ, ਇਜ਼ਾਬੇਲ ਬ੍ਰਾਨ, ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਪੀੜਤਾਂ ਲਈ ਰਾਹਤ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਡਰਿਡ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੋਕੋਰੋ ਰੋਜੋ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਤੋਂ ਇੱਕ ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਮੰਗੀ ਗਈ। ਬ੍ਰਾਉਨ ਨੇ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕਟਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਭੇਜਣ ਬਾਰੇ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ.

ਬ੍ਰਾਨ ਨੇ ਹਾਇਸਿੰਥ ਮੌਰਗਨ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਚਾਰਲਸ ਬਰੁਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ. ਦੇ ਲੇਖਕ ਜਿਮ ਫਾਈਰਥ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਗਨਲ ਸੀ ਸਪੇਨ: ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਏਡ ਮੂਵਮੈਂਟ, 1936-1939 (1986): "ਮੌਰਗਨ ਨੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਨਰਲ ਪ੍ਰੈਕਟੀਸ਼ਨਰ, ਲੰਡਨ ਕਾਉਂਟੀ ਕੌਂਸਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਸਕੱਤਰ, ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਸੰਸਥਾ, ਬ੍ਰੌਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਸੀ. ਇੱਕ ਸੁਹਿਰਦ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੋਰਚੇ ਦੇ ਸਮਰਥਕ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਮਿismਨਿਜ਼ਮ ਪ੍ਰਤੀ ਹਮਦਰਦ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਐਸਐਮਏਸੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਿਰਮਾਤਾ ਸਨ। 31 ਜੁਲਾਈ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਟ੍ਰੇਡ ਯੂਨੀਅਨ ਕਲੱਬ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਆਰਥਰ ਮੋਰ ਨੂੰ 24 ਵਜੇ ਵੇਖਿਆ ਨਿ Ox ਆਕਸਫੋਰਡ ਸਟਰੀਟ. ਮੋਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਗਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਮੀਟਿੰਗ ਲਈ ਕਲੱਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਰਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਲਈ ਦਫਤਰ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ. "

ਐਸਐਮਏ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼, ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਦੇ ਇੱਛੁਕ ਸਨ ਅਤੇ 8 ਅਗਸਤ 1936 ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਮੈਡੀਕਲ ਏਡ ਕਮੇਟੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਡਾ. ਹੋਰ ਸਮਰਥਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਆ ਮੈਨਿੰਗ, ਜਾਰਜ ਜੇਗਰ, ਫਿਲਿਪ ਡੀ'ਆਰਸੀ ਹਾਰਟ, ਫਰੈਡਰਿਕ ਲੇ ਗ੍ਰੋਸ ਕਲਾਰਕ, ਲਾਰਡ ਫਰਿੰਗਡਨ, ਆਰਥਰ ਗ੍ਰੀਨਵੁੱਡ, ਜੌਰਜ ਲੈਂਸਬਰੀ, ਵਿਕਟਰ ਗੋਲੈਂਕਜ਼, ਡੀ ਐਨ ਪ੍ਰਿਟ, ਆਰਚੀਬਾਲਡ ਸਿੰਕਲੇਅਰ, ਰੇਬੇਕਾ ਵੈਸਟ, ਵਿਲੀਅਮ ਟੈਂਪਲ, ਟੌਮ ਮੈਨ, ਬੇਨ ਟਿਲਟ, ਏਲੀਨੋਰ ਰਥਬੋਨ, ਜੂਲੀਅਨ ਹਕਸਲੇ, ਹੈਰੀ ਪੋਲਿਟ ਅਤੇ ਮੈਰੀ ਰੈਡਫਰਨ ਡੇਵਿਸ.

ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਅਤੇ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧਿਆ. ਉਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਮੈਡੀਕਲ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੂਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਲੇਬਰ ਦੀ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਸਲਾਹਕਾਰ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਸਨ, ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ.

1945 ਦੀਆਂ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਨੂੰ ਬਾਰਕਿੰਗ ਲਈ ਐਮਪੀ ਵਜੋਂ ਹਾਸ ਆਫ਼ ਕਾਮਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਹ ਚੁਣੇ ਗਏ ਬਾਰਾਂ ਐਸਐਮਏ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ। ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਨੂੰ ਸਿਹਤ ਮੰਤਰੀ ਬਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਲੇਮੈਂਟ ਐਟਲੀ ਐਡੀਥ ਸਮਰਸਕਿਲ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਐਸਐਮਏ ਮੈਂਬਰ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਕਰਨਗੇ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਐਟਲੀ ਨੇ ਇਸ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਐਨੁਰਿਨ ਬੇਵਨ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ.

ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਨੇ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਲੇਬਰ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੌਨ ਸਟੀਵਰਟ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਜੀਵਨੀ ਦਾ ਆਕਸਫੋਰਡ ਡਿਕਸ਼ਨਰੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ. "ਸਿਹਤ ਮੰਤਰੀ, ਐਨੁਰਿਨ ਬੇਵਨ ਦਾ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਜਾਂ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬੇਵਨ ਨੇ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਮੈਡੀਕਲ ਪੇਸ਼ੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਵਰਗੇ ਮੁੱਦਿਆਂ 'ਤੇ ਰਿਆਇਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਿਹਤ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ ਹੇਸਟਿੰਗਸ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕੀਤਾ, ਪਰੰਤੂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ, ਮੈਡੀਕਲ ਸੇਵਾ ਵੱਲ ਇੱਕ ਪਹਿਲਾ, ਅਪੂਰਣ ਕਦਮ ਵਜੋਂ। "

1959 ਦੀਆਂ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਤਕ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਸੀਟ. ਉਸਦੀ 7 ਜੁਲਾਈ 1967 ਨੂੰ ਰਾਇਲ ਬਰਕਸ਼ਾਇਰ ਹਸਪਤਾਲ, ਰੀਡਿੰਗ ਵਿਖੇ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।

ਰਾਜ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬੀਮਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਆਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਭੇਜਣਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਦਵਾਈ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ.

ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਲਈ, ਖਰਾਬ ਸਿਹਤ ਸਰਮਾਏਦਾਰੀ ਦੀ ਵਿਆਪਕ uralਾਂਚਾਗਤ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ. ਗਰੀਬੀ, ਉਸਨੇ 1926 ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ, ਨਾ ਸਿਰਫ "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀ ਗਰੀਬੀ" ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਇਸ ਵਿੱਚ "ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ... ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੀ ... ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ... ਅਵਸਰ ਦੀ, ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਦੀ ਗਰੀਬੀ" ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਗਰੀਬੀ "ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੀ" ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਬਾਲ ਮੌਤ ਦਰ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਫੌਜ ਦੀ ਸੰਭਾਵਤ ਭਰਤੀ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨਾ. ਇਕੱਲਾ ਸਮਾਜਵਾਦ ਹੀ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ. ਇਸ ਲਈ, ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਹ ਸਮੁੱਚੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸੀ: ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਪੁਨਰਗਠਨ.

ਸਤੰਬਰ 1930 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 20 ਦੇ ਕਰੀਬ ਖੱਬੇ-ਪੱਖੀ ਮੈਡੀਕਲ ਕਰਮਚਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਐਸਟਰ ਰਿਕਰਡਸ, ਲੇਬਰ ਐਲਸੀਸੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਰੁਕ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਆਪਣੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਲੰਡਨ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਜੀਕਲ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ". ਸੰਵਿਧਾਨ ਦਾ ਖਰੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸਬ-ਕਮੇਟੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਸਕੱਤਰ ਜੇਮਜ਼ ਮਿਡਲਟਨ ਦੁਆਰਾ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ. ਨਵੀਂ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ (ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕੁਝ ਬਹਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਰਿਹਾ ਸੀ) ਇੱਕ ਸਮਾਜਕ ਡਾਕਟਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਰੋਕਥਾਮ ਅਤੇ ਉਪਚਾਰਕ, ਮੁਫਤ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਿਹਤ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਸੰਭਵ ਮਿਆਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ; ਅਤੇ ਮੈਡੀਕਲ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਜਵਾਦ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਾ. ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨੂੰ ਨਵੰਬਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੀਟਿੰਗ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤੀਆਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋਈਆਂ ਸਨ. ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ (ਪ੍ਰਧਾਨ) ਸਨ; ਐਲਫ੍ਰੇਡ ਵੈਲਪਲੀ, ਐਮਪੀਯੂ (ਖਜ਼ਾਨਚੀ) ਦੇ; ਅਤੇ ਬਰੂਕ (ਸਕੱਤਰ). ਬਰੁਕ, ਜੋ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਗਰਮ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਫਤਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵੀ ਦਿੱਤੀ. ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਕਮੇਟੀ (ਈਸੀ) ਦੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੈਂਟੋ ਜੇਗਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਛੇਤੀ ਹੀ ਐਲਸੀਸੀ ਮੈਂਬਰ ਬਣਨਗੇ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਪੱਛਮੀ ਸੇਂਟ ਪੈਨਕਰਸ ਲਈ ਐਮਪੀ; ਅਤੇ ਅਲਫ੍ਰੈਡ ਸਾਲਟਰ ਅਤੇ ਰਾਬਰਟ ਫੋਰਗਨ - ਇਸ ਸਮੇਂ ਫਿਏਸਟਿੰਗਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਮ.ਪੀ. ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਬਰੁਕ ਨੇ ਫੈਬੀਅਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ: "ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪ੍ਰੈਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਨਵੀਂ ਸੰਸਥਾ ਦਾ ਬਹੁਤ ਨੋਟਿਸ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ". ਕੋਈ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਬਰੂਕ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ "ਆਖਰਕਾਰ ਅਸੀਂ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਹੋਵਾਂਗੇ".

1930 ਵਿੱਚ ਐਸਐਮਏ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਸਾਲਾਨਾ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਲਗਾਤਾਰ 240 ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ 1940 ਦੇ ਅਰੰਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਵੇਗ ਦਰਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਨਜਿੱਠਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਸ਼ੱਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹੀ ਅੰਕੜਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ' ਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਦੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਪੱਧਰਾਂ ਲਈ ਲੇਬਰ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸੰਗਠਨ ਨੂੰ ਪਾਰਟੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਡੈਲੀਗੇਟ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕੇ. ਫਿਰ ਵੀ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਵਿਸਤਾਰ ਕੀਤਾ. ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, 1937-38 ਦੀ ਚੋਣ ਰਿਪੋਰਟ ਨੇ 33 ਨਵੇਂ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁੱਲ ਗਿਣਤੀ 190 ਹੋ ਗਈ। ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ (ਲੰਡਨ, ਗਲਾਸਗੋ, ਬ੍ਰਿਜੈਂਡ, ਬਰਮਿੰਘਮ, ਅਤੇ ਰੋਦਰਹੈਮ) ਅਤੇ ਕੁੱਲ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 242. ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਕੜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੁਕਤਾ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ 1937-38 ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, 190 ਦੀ ਕੁੱਲ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚੋਂ, ਲਗਭਗ 150 ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਵਧੇਰੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਲੰਡਨ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਐਸਐਮਏ ਵਰਗੇ ਦਬਾਅ ਸਮੂਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਫਿਰ ਵੀ, ਸੂਬਾਈ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਦਾ ਨੀਵਾਂ ਪੱਧਰ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ.

ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ... ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਜ ਮੈਡੀਕਲ ਸੇਵਾ ਹੈ ਜੋ ਦਰਾਂ ਅਤੇ ਟੈਕਸਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋ ਡਾਕਟਰੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਅਮੀਰਾਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਅਜਿਹੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਅਸਧਾਰਨ ਜਾਂ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਵੀਡਨ ਵਿੱਚ ਹੈ. ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ.

ਹੋਰ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ. ਹੋਨੀਗਸਬਾਉਮ 1940 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਐਸਐਮਏ ਨੀਤੀਆਂ ਦੀ "ਹਾਰ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਉਸਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਕੇਨੇਥ ਮੌਰਗਨ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੇਵਨ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਤੋਂ "ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੂ" ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ. ਉਹ ਇਹ ਵੀ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸਐਮਏ ਨੇ 1934 ਵਿੱਚ ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ "ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ" ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੇਵਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ "ਮੱਧ-ਵਰਗ ਦੇ ਦਬਾਅ ਸਮੂਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਡੀਕਲ ਪੇਸ਼ੇ ਦੇ ਸਵਾਰਥੀ ਹਿੱਤਾਂ" ਬਾਰੇ ਡੂੰਘਾ ਸ਼ੰਕਾਵਾਦੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਬੀਐਮਏ ਮੌਰਗਨ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ -ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਬੇਵਨ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ - ਅਕਸਰ ਅਣਚਾਹੇ - ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਮੱਧ -ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਐਸਐਮਏ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਬੇਵਨ ਦੇ ਜੀਵਨੀ ਲੇਖਕ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਜੈਨੀ ਲੀ, ਵੀ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ 'ਤੇ ਚਾਨਣਾ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਲੀ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੰਸਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੇਬਰ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ. ਉਸਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ, "ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ" ਗਰਮ-ਸਿਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਨਤਕ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਨ. ਬੇਵਨ ਦਾ ਨਿਜੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ "ਡਾ. ਸਟਾਰਕ ਮਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ" ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ "ਸ਼ੁੱਧ ਪਰ ਨਪੁੰਸਕ" ਵਜੋਂ ਵੇਖਣਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਿਧਾਂਤਕ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਹਾਰਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਾਲੀ ਟਿੱਪਣੀ. ਜੌਨ ਕੈਂਪਬੈਲ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਰੇ ਨੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਰਤ ਸਿਹਤ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਮੰਗ, ਸਿਹਤ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਲਈ "ਕਦੇ ਮੁਆਫ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ". ਮਾਈਕਲ ਫੁੱਟ, ਬੇਵਨ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ, ਨੇ ਐਸਐਮਏ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਸਿੱਧਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ 1945 ਦੇ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੇ ਮਤੇ ਨੂੰ ਕੰਜ਼ਰਵੇਟਿਵ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਧੇਰੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ "ਸੇਵਾ ਦੀ ਕਿਸਮ" ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ. ਜਿਸ 'ਤੇ ਲੇਬਰ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। " ਇਹ, ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਫੁੱਟ ਦੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਿਰਤ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬੇਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਸਐਮਏ ਬਾਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪੈਟਰੀਸੀਆ ਹੋਲਿਸ, ਲੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨੀ ਵਿੱਚ, ਬੇਵਾਨ ਨੂੰ ਐਸਐਮਏ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, "ਜਿਸਨੇ ਲੇਬਰ ਦੀਆਂ ਸਿਹਤ ਨੀਤੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ"; ਅਤੇ ਬੀਐਮਏ ਦੇ. ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਬੇਵਨ ਸ਼ਾਇਦ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸੀ ਕਿ "ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਸੀ", ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀ. ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਲਿਸ ਇਹ ਵੀ ਨੋਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੇਵਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਦੇ "ਭਾਰੀ ਖਰਚੇ" ਸਨ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ structuresਾਂਚੇ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਦਾ ਹੈ ਕਿ: "

ਨਾਈ ਅਤੇ ਜੈਨੀ 'ਤੇ ਦਬਾਅ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਡੀਕਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਵੇਚਣ ਲਈ, ਬੀਐਮਏ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਰੁਝਾਨਾਂ ਲਈ, ਟੋਰੀਜ਼ ਦੁਆਰਾ ... ਬੇਅੰਤ. "

ਦਰਅਸਲ, ਐਸਐਮਏ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿਹਤ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬੀਐਮਏ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜੇ ਦਬਾਅ ਸਮੂਹ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ energyਰਜਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬੇਵਰਿਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁੱਖ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮਵਾਦੀ ਰਵੱਈਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਲੇਬਰ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਚੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰਹੀ. ਇੱਕ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮੈਮੋਰੰਡਮ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬੇਵਨ ਨੂੰ "ਸਵਾਰਥੀ ਹਿੱਤਾਂ" ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਲਿੰਕ ਦੀ ਬੀਐਮਏ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਗੱਲਬਾਤ ਦੁਆਰਾ ਬਦਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਸ ਲਈ ਵ੍ਹਾਈਟ ਪੇਪਰ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਬੇਵਨ ਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਤਜਵੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਕੈਬਨਿਟ ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨੀ ਪਏਗੀ "ਪਿਛਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ". ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਐਸਐਮਏ ਨੂੰ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਸਥਾਨਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਕੈਪੀਟੇਸ਼ਨ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਮਿਹਨਤਾਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਬੇਵਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ, ਇਹ ਉਸ ਦੁਬਿਧਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ.

ਲੇਕਿਨ ਮੁੱਖ ਨੁਕਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲੇਬਰ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਸਿਹਤ ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ 1945 ਤੱਕ ਇਸਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬੇਵਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਐਸਐਮਏ ਦਾ ਖਾਸ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਸੀ ਜੋ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ. ਬੇਵਨ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ, ਖਪਤ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਮੁਫਤ, ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਡਾਕਟਰੀ ਦੇਖਭਾਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਜੀਪੀ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ nationalੰਗ ਨਾਲ ਰਾਸ਼ਟਰੀਕਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵੈ -ਇੱਛਕ/ਮਿ municipalਂਸਪਲ ਵੰਡ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸਿਹਤ ਬੀਮੇ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸੰਸਕਰਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਮ ਟੈਕਸਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਤ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਸਭ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਾਪਦੰਡ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮਾਜ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਕਦਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੇਵਨ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰੀ ਪੇਸ਼ੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਯੁਕਤੀ ਦਿਵਸ ਤੱਕ ਬੇਹੱਦ ਮੰਗੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਵਨ ਦਾ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਹੁਨਰ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਲਈ ਵੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ.

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸਿਹਤ ਸੇਵਾਵਾਂ ਇਕਸਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਇੱਕ ਤਿਕੋਣੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਸਪਤਾਲ ਸੇਵਾ (ਅਧਿਆਪਨ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੁਤਬੇ ਵਾਲੇ) ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ; ਆਮ ਅਭਿਆਸ; ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਥਾਨਕ ਅਥਾਰਟੀ ਦੇ ਸਿਹਤ ਕਾਰਜ. ਲੋਕਤੰਤਰੀ controlledੰਗ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਸਥਾਨਕ ਅਥਾਰਟੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਏਕੀਕਰਨ ਅਤੇ ਏਕੀਕਰਨ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਇਸ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਰਹੀ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਲਈ ਤਨਖਾਹ ਵਾਲਾ ਰੁਤਬਾ ਕੈਪੀਟੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਮਿਹਨਤਾਨੇ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤੇ ਪ੍ਰੈਕਟੀਸ਼ਨਰ ਸੁਤੰਤਰ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਰੀ ਰਹੇ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਡਾਕਟਰੀ ਪੇਸ਼ੇ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੋਰ ਸਿਹਤ ਕਰਮਚਾਰੀ ਨਹੀਂ) ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਨੀਤੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਐਨਐਚਐਸ ਉੱਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤੀ. ਇਹ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਮਹੂਰੀ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਸਮੁੱਚੇ ਸਮਾਜ ਦੁਆਰਾ.


ਕਲੱਬ ਇਤਿਹਾਸ

ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਫੁਟਬਾਲ ਕਲੱਬ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਫੁਟਬਾਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ 1908 ਵਿੱਚ ਬਾਨੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ. ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵਿਰਾਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲੱਬ ਨੇ ਸੰਭਾਵਤ ਅੱਠ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰਸ਼ਿਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇ ਜਿੱਤੇ ਸਨ. 1908 ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਕਸਟਨ, 1909 ਵਿੱਚ ਬਾਲਨਾਰਿੰਗ, 1910 ਅਤੇ 1912 ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਕਸਟਨ, 1913 ਵਿੱਚ ਸੋਮਰਵਿਲ ਅਤੇ 1914 ਵਿੱਚ ਮਾਰਨਿੰਗਟਨ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਏ। ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਵੀ 1911 ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਂਡ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਫ੍ਰੈਂਕਸਟਨ ਤੋਂ ਸਿਰਫ 4 ਅੰਕਾਂ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, 1920 ਦਾ ਦਹਾਕਾ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਦਹਾਕਾ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ, 1921 ਵਿੱਚ ਕੈਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਤੇ 1928 ਵਿੱਚ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫਾਈਨਲ ਹਾਰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਲੱਬ ਇੱਕ ਹੋਰ ਝੰਡਾ ਖਰੀਦਣ ਆਇਆ.

1934 ਵਿੱਚ ਪੀਐਫਏ ਨੇ ਪੇਨਿਨਸੁਲਾ ਡਿਸਟ੍ਰਿਕਟ ਫੁਟਬਾਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਾਰਨਿੰਗਟਨ ਪੇਨਿਨਸੁਲਾ ਫੁਟਬਾਲ ਲੀਗ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ 1987 ਤੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਕਲੱਬ ਇੱਕ ਲੀਗ ਰਿਕਾਰਡ ਅੱਠ ਸੀਨੀਅਰ ਗ੍ਰੇਡ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰਸ਼ਿਪ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰੇਗਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਉਦਘਾਟਨੀ ਸਾਲ 13.11 (89) ਤੋਂ 11.11 (77) ਸੋਰੈਂਟੋ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫਾਈਨਲ ਹਾਰ ਦੇ ਨਾਲ. ਟੀਮ ਨੇ 1935 ਦਾ ਗ੍ਰੈਂਡ ਫਾਈਨਲ ਵੀ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਪੀੜਤਾਂ ਲਈ 3 ਅੰਕ ਘੱਟ ਗਏ.

ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਤਤਕਾਲ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੇਸਟਿੰਗਸ ਨੇ 1946 ਅਤੇ 1948 ਦੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਿੱਧੇ ਗ੍ਰੈਂਡ ਫਾਈਨਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਿਤਾ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ, ਬਲੂਜ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਖੇਡਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੀਤਾ, 1959 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕੈਰਮ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿਲ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਹਾਸ਼ੀਏ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ, ਜੋ ਕਿ ਇਕਾਂਤ ਬਿੰਦੂ ਸੀ. ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਗ੍ਰੈਂਡ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ 47 ਪੁਆਇੰਟ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਚੈਲਸੀ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਏ.

ਬਲੂਜ਼ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਭਰਿਆ, ਇੱਕ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਧੀ ਦਰਜਨ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਸੀਨੀਅਰ ਗ੍ਰੇਡ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰਸ਼ਿਪਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ. ਕਲੱਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਚੌਥੀ ਵਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰਸ਼ਿਪਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ, ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਨੇ 1975 ਵਿੱਚ ਕੈਰਮ ਨੂੰ 46 ਅੰਕਾਂ, 1976 ਵਿੱਚ ਮਾ Mountਂਟ ਐਲਿਜ਼ਾ ਨੂੰ 24 ਅੰਕਾਂ ਅਤੇ 1977 ਵਿੱਚ ਮੌਰਨਿੰਗਟਨ ਨੂੰ 60 ਅੰਕਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ। ਕਲੱਬ ਦੀ ਦਹਾਕੇ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫਾਈਨਲ ਜਿੱਤ 1972 ਵਿੱਚ ਕੈਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ 38 ਅੰਕਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਅੰਤਮ ਅੰਤਮ ਨੁਕਸਾਨ 1973 ਵਿੱਚ ਕੈਰਮ ਅਤੇ 1979 ਵਿੱਚ ਸੋਰੈਂਟੋ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਇਆ ਸੀ.

1987 ਤੋਂ ਹੇਸਟਿੰਗਸ ਨੇ ਮਾਰਨਿੰਗਟਨ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਨੇਪੀਅਨ ਫੁਟਬਾਲ ਲੀਗ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਸਾਲ ਮਾਰਨਿੰਗਟਨ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਅਤੇ ਨੇਪੀਅਨ ਫੁਟਬਾਲ ਲੀਗਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ. ਐਮਪੀਐਨਐਫਐਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਭਾਗ ਸਨ, ਇੱਕ ਤੀਜਾ 1995 ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਲੂਜ਼ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲੀਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਮੇਂ ਤੇ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਵਨ (1987 ਤੋਂ 1994), ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਲੀਗ (1995 ਤੋਂ 2004) ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ), ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਲੀਗ (2005 ਤੋਂ). ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1995 ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਗ੍ਰੈਂਡ ਫਾਈਨਲ ਲਈ ਕੁਆਲੀਫਾਈ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਈਨਸ ਨੂੰ 27 ਅੰਕਾਂ, 17.13 (115) ਤੋਂ 13.10 (88) ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ. 2001 ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫਾਈਨਲ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਬਲੂਜ਼ ਮਾਰਨਿੰਗਟਨ ਤੋਂ 129 ਅੰਕਾਂ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ.

ਇੱਕੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਲ ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼ ਲਈ ਕਲੱਬ ਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਗ੍ਰੇਡਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਸਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਲੂਜ਼ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਕਿ 2011 ਵਿੱਚ ਸੋਰੈਂਟੋ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫਾਈਨਲ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਬਕਾਇਆ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰਸ਼ਿਪ ਦੇ ਬਾਅਦ. ਫ੍ਰੈਂਕਲਿਨ ਬੰਬਰਸ ਬਲੂਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਬਚਣ ਲਈ 11.15 (81) ਤੋਂ 6.18 (54) ਤੱਕ ਜਿੱਤ ਗਈ. ਇਹ ਜਿੱਤ ਇਸ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਗੁਣਕਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਹੇਸਟਿੰਗਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫਾਈਨਲ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਐਲੀਮੀਨੇਸ਼ਨ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਅਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਨਾਮ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਹਫਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਮੈਚ ਜਿੱਤਣੇ ਪਏ. 2017 ਦੇ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਮਾਮੂਲੀ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਲੂਜ਼ ਚੌਥੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸੂਚੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਕੇ 2018 ਵਿੱਚ ਛੇਵੇਂ ਸਥਾਨ' ਤੇ ਆ ਗਿਆ.


ਸੋਮਰਵਿਲ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ

ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਵਿਕਟੋਰੀਆ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨਿੰਗਟਨ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦਾ ਇੱਕ ਉਪਨਗਰ ਹੈ. ਮੈਲਬੌਰਨ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਵਪਾਰਕ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ 55 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੱਖਣ ਪੂਰਬ. ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੱਛਮੀ ਬੰਦਰਗਾਹ 'ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਏਨਕਲੇਵ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਮਰਵਿਲ, ਟਿਆਬ, ਹੇਸਟਿੰਗਜ਼, ਬਿਟਰਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਾਈਬ ਪੁਆਇੰਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਅੰਕੜਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਗ੍ਰੇਟਰ ਮੈਲਬੌਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਥਾਨਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸ਼ਾਇਰ ਮਾਰਨਿੰਗਟਨ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਹੈ. 2016 ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਵੇਲੇ, ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਦੀ ਅਬਾਦੀ 11,336 ਸੀ, ਜੋ ਕਿ 2010 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਫਿਰ ਆਬਾਦੀ 10,730 ਸੀ. ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਉਪਨਗਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵੱਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ.

ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਲਗਭਗ 38 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਾਗ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਨੇ ਪਿਛਲੇ 25 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਬਾਦੀ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਵਾਧੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ.


ਟਾshipਨਸ਼ਿਪ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਲੋਅਰ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਰੋਡ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਸੀ, ਕੁਝ ਮੂਲ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ. ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਡਾਕਘਰ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਵਿੱਚ 21 ਨਵੰਬਰ 1870 ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ 1893 ਨੂੰ ਬੰਦ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ.
ਰੇਲਵੇ ਸਤੰਬਰ 1889 ਵਿੱਚ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਆਇਆ, ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲੋਅਰ ਸੋਮਰਵਿਲ ਰੋਡ ਅਤੇ ਕਸਬੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਸਿਰਫ 1 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਸਥਿਤ ਸੀ. ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ 1890 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਇਸਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਾਨ ਤੇ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਸੋਮਰਵਿਲ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਡਾਕਘਰ 15 ਅਗਸਤ 1890 ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ.
ਫ੍ਰੈਂਕਸਟਨ ਦੇ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਸਬੇ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਕੈਨੇਡਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਸਨ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸਨ ਅਤੇ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬੇ ਅਤੇ ਜੋਨਸ ਅਤੇ ਹੌਜਿਨਸ ਆਰਡੀਐਸ ਦੇ ਨਾਮ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸਨ.

ਫ੍ਰੈਂਕਸਟਨ ਦੇ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਸਰ ਵਿਲੀਅਮ ਮੈਰੀਡੀਥ ਸੋਮਰਵਿਲ (ਜੋ 1863 ਵਿੱਚ ਪੀਅਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਭਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ “ ਦਿ ਆਰਗਸ ਅਤੇ#8221 ਵਿੱਚ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜ਼ਿਕਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ) ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਇਹ 1907 ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦਾ ਨਾਂ ਬਦਲ ਕੇ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ.

ਸੋਮੀ ਹੋਟਲ ਮਕੈਨਿਕਸ ਹਾਲ ਦੇ ਨਾਲ 1900 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਸਟੇਸ਼ਨ ਸਟਰੀਟ ਸ਼ਾਪਿੰਗ ਸਟ੍ਰਿਪ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ. ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਖੂਬਸੂਰਤ ਇਤਿਹਾਸਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨੇ 1987 ਤੱਕ ਰੇਲਵੇ ਨੂੰ ਕਤਾਰਬੱਧ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੰਨਤੋੜ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ 1900 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਆਪਣੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਫਲਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਰਸਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾ harvestੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਪਰੰਪਰਾ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਅਮੀਰ ਸੀ.

ਯੁੱਧ ਯਾਦਗਾਰ ਦਾ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਵਿੱਚ 4 ਨਵੰਬਰ 1923 ਨੂੰ ਉਦਘਾਟਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਯਾਦਗਾਰ ਫਰੈਂਕਸਟਨ ਫਲਿੰਡਰਸ ਰੋਡ ਅਤੇ ਇਰਾਮੋਸਾ ਰੋਡ ਵੈਸਟ ਦੇ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਸੀ. ਵਧਦੀ ਆਬਾਦੀ ਅਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯਾਦਗਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਅਸਤ ਚੌਰਾਹੇ ਤੋਂ 1966 ਵਿੱਚ ਕਲੇਰਿੰਡਾ ਸਟਰੀਟ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨਾ ਪਿਆ.

ਨਵੰਬਰ 2014 ਤੋਂ ਅਪ੍ਰੈਲ 2015 ਵਿੱਚ ਯਾਦਗਾਰ ਨੂੰ ਕਲਾਰਿੰਡਾ ਸਟਰੀਟ ਤੋਂ ਫਲ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਦੇ ਰਿਜ਼ਰਵ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਸੀਨੋਟਾਫ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਮਾਰਕਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਯਾਦਗਾਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਲਗਾਏ ਗਏ ਸਨ.
ਸਨਮਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਰਾਮੋਸਾ ਰੋਡ ਈਸਟ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਸੀ ਜਿੱਥੇ 1917 ਵਿੱਚ ਸੜਕ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਦਰਖਤਾਂ ਨਾਲ ਕਤਾਰਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਜੋ ਸੋਮਰਵਿਲ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜੇ ਸਨ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, 1970 ਵਿੱਚ ਦਰਖਤਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਸਥਾਨਕ ਸ਼ਾਇਰ ਅਤੇ ਫੁੱਟਪਾਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ 2013 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸਜਾਵਟੀ ਨਾਸ਼ਪਾਤੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਨਵੇਂ ਐਵੇਨਿvenue ਨੂੰ ਸਟੇਸ਼ਨ ਸਟ੍ਰੀਟ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ.


ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਮੀਰ ਹੈ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਉਪਨਗਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਮਾਣ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਵਿਕਾਸ, ਵਪਾਰਕ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਨਗਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ. ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਸਾਲ ਵਧਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸ ਬਣਾਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ. ਸੋਮਰਵਿਲੇ ਇੱਕ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਜੋ ਸਮੇਂ -ਸਮੇਂ ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਅੱਜ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਭੰਡਾਰਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ.


ਸ਼ਾਇਰ

By the 1950s the Hastings district was large enough to effectively voice concern about the need for separation from the rapidly urbanising Frankston, and on 18 October 1960, Hastings shire was formed by severance from Frankston shire. There was also nascent ambition for the industrial potential of Hastings when a local councillor took up the cause of using the deep water channel for a new port. (The potential harbour had been identified in 1928 by a Royal Commission on Victorian Outer Ports, concluding that Long Island and Crib Point were protected from adverse weather conditions and were eminently suitable for harbour works.)


Doctors, Professional Status and Democracy

Two other aspects of Hastings’ attitude to medical organization should be mentioned. Hastings had, on one level, little time for his fellow-doctors. Predominantly middle-class in origin and conservative in outlook, they would “stick together like leeches and defend one another if attacked” in a way unique to their profession. They could certainly not be trusted to regulate their own affairs. Discussing medical education, Hastings condemned the profession’s recruitment “from a small proportion—approximately one sixth—of the population”. This ignored the talents of the majority. State scholarships were needed, and Hastings looked approvingly at the Swedish and Soviet methods of recruitment. A broader spectrum of British candidates would elicit the kind of student with “some knowledge of the world as it really is. His outlook will not be confined to the nursery and public school as was the case with so many of us.” Because of his background, such a candidate would more fully appreciate “the importance of environment in the aetiology and prevention of disease”. Even under the present system much medical education funding came from the state. The doctor should not, therefore, regard himself as “merely … a private trader”. In a democratic, socialist health system, doctors had to be much more representative of, and responsive to, the circumstances of their patients, and a wider society, than was currently the case. Patients also had specific rights, these deriving from their status as citizens in a democracy and as consumers in a health service run for democracy’s benefit. The doctor must be “at the service of his patients”, and the latter should be free to choose their own doctor. (Quoted in Honigsbaum. op. cit., p. 206 Lancet, 1932, i: 1213)

But medical democracy went only so far. If Hastings was sceptical of the social and political behaviour of his fellow-doctors, and conscious of their inability to know everything in an increasingly complex world, they were professionals with more knowledge and expertise than any lay person. The public were perceived as being “extraordinarily bad judges of a doctor’s worth” an attitude which sat rather uneasily with his plans for democratic control of a future state medical service. In medical matters at least, the doctor knew best and, Hastings suggested, it was “very difficult for the public to appreciate what is essential for the adequate treatment of disease”. This was elaborated on by Hastings and Brook. The two warned against the National Government’s proposed economy cuts and their possible impact on health. Only the medical profession could be “fully cognizant of the importance of the issues involved” and doctors therefore had the duty “to protect their fellow countrymen”. Given the complexities of modern medicine, even greater training would be needed in the future, thereby reinforcing professional status. Although the GP was to remain the cornerstone of the system, more state examinations were needed to get rid of the dangerous fallacy “that ਕੋਈ ਵੀ doctor is capable of undertaking ਕੋਈ ਵੀ form of medical treatment”( Lancet, 1933, ii:1459 Hastings, Br. med. J., 1932, ii: 990-1 Lancet, 1932, i 1214.) (my italics).

The emphasis on professional status in Hastings’ writing is evident in an otherwise incomprehensible remark, given his view of his colleagues as middle-class and self-seeking. Addressing the Paddington Medical Society, he suggested that a socialized medical service “should appeal to the most socialistic of all the professions, for . . . doctors more than any others practised socialism. Their discoveries were, by tradition, broadcast to the world, and their charges were made according to the means of the patients”.( Lancet, 1932, i: 838.) There was a tension in Hastings’ work between his acknowledgement of the legitimate role of the citizen in a democracy and the primacy of professional knowledge, something increasingly beyond the comprehension of the average lay person in an age of rapid medical advance, but which at its best could provide a practical example of disinterested, altruistic human endeavour. Two very obvious ways in which this centrality of professional knowledge manifested itself were in Hastings’ attitude to family allowances and to maternal welfare. The Labour movement in the 1920s and early 1930s was torn between advocates and opponents of cash allowances payable directly to mothers. Hastings argued against any such scheme. He told the joint Labour Party/TUC committee that in health matters “mothers cannot be expected to have expert knowledge. With the best intentions they may often provide quite unsuitable food etc.”. Money would best be spent on social services. Such evidence was clearly influential in the rejection of cash family allowances by the TUC and, consequently, the Labour Party.( Trades Union Congress and the Labour Party, Joint Committee on the Living Wage etc.: interim report on family allowances and child welfare, London, TUC and the Labour Party, 1928, p. 23 Trades Union Congress, Family allowances, London, TUC General Council, 1930.) Hastings defended his position on cash allowances in the wake of the TUC decision. While at pains to praise the working-class mother, he repeated his doubts about her ability to spend money in the best possible way. Too often expenditure might be made on foods with little nutritional value. If public money was to be spent on children, as “vast sums” should be, it would be better spent on a comprehensive medical service, providing children with all their health needs at no cost to parents. This was best for the child and economically efficient. The similarity of views on the abilities of working-class mothers expressed by the socialist Hastings and non-socialist reformers in the child and maternal welfare fields is striking here, suggesting perhaps that patriarchy was as important as professionalism.( Labour Woman, I Aug. 1930, pp. 121-2. Not surprisingly, Hastings took some criticism for this—see Labour Woman, 1 Sept. 1930, pp. 137-8, and Hastings’ rather feeble reply, Oct. 1930, p. 153. For attitudes to working-class mothers, see Jane Lewis,The politics of motherhood, London, Croom Helm, 1980, passim.) So comprehensive collective services, planned and run by professionals, represented the organizational approach best suited to improving the nation’s health.

This attitude also emerges in Hastings’ ideas about maternity. Maternal mortality remained high in the 1930s, and was a matter of widespread political concern. Hastings suggested that systematic ante-natal care could identify and thereby deal with “at least half the conditions” contributing to death in childbirth. Mothers should be encouraged to give birth in a maternity hospital which, together with support services, should fulfil rigorous criteria of efficiency. Once again, Hastings appears to have been in part influenced by conditions in the Soviet Union, where it was claimed that 98 per cent of births took place in hospital and the maternal mortality rate was 2.5 per 1,000. His views were carried into the SMA’s founding statement, and strongly influenced its subsequent maternity policy. More generally, they were part of the contemporary debate over the causes of maternal mortality, including the shortcomings of GPs in domiciliary delivery.(Hastings, Medicine in Soviet Russia,op. cit., p. 6 Socialist Medical Association, op. cit., p. 12 SMA archive DSM 4/1, typescript on ‘The maternity and child welfare services’, Brynmor Jones Library Irvine Loudon, ‘Deaths in childbed from the eighteenth century to 1935’, ਮੈਡ. Hist., 1986, 30: 1-41, p. 37.) For Hastings, maternity services were to be integrated into a broader health system, but based in a local health centre. In turn, this was a rejection of the multiplicity and overlap of existing systems, whereby, for example, an expectant mother was faced with a wide range of services from which to choose. (Charles Webster. The health services since the war. ਲੰਡਨ. HMSO, 1988. vol. 1, ਪੀ. 7, citing Titmuss on the situation in London)

Hastings did, however, realize that a policy of coercing every woman into giving birth in hospital might prove impossible, however desirable he thought it. While still emphasizing the need for professional care, he suggested that for “apparently normal pregnant women” insisting on home delivery, midwifery services should be provided, backed up where necessary by an obstetrician. Again, his central role in LCC health provision enabled Hastings to do something about this. In 1937 he reported that the LCC, both in its own right and in association with various voluntary organizations, had taken advantage of the new Midwives Act. A comprehensive system, approved of by the Ministry of Health, had been created whereby some 200 midwives were now at the call of London mothers. Constant advice and monitoring were built into the system, which was to be run primarily by the LCC in conjunction with borough councils. Although fees could be charged, a remission system operated for those unable to pay. With the onset of labour, the LCC midwife would arrive “armed with sterilised equipment”. In the event of mishap, or advice being needed, the midwife could call in a specialist at no extra cost. Following the introduction of the London service, Hastings was arguing by 1937 that under favourable conditions home confinements were just as safe, and possibly even safer, than those in hospitals. All this assumed,-of course, that proper professional medical standards were observed.( Somerville Hastings. “Municipal midwives for London mothers’. Labour Woman. Nov. 1937, p. 169 London News.Aug. 1937. p. 5.) What united these two apparently contradictory approaches was the way in which Hastings sidestepped general practitioners, replacing them with specialists, thereby again emphasizing the complexity of modern medical knowledge. For Hastings, the London experience showed how a body like the LCC could deliver high standards of integrated, and where necessary, specialist, health care.


SUB DISTRICT

SEAFORD and Carrum Downs played out a thriller at Kananook Reserve on Saturday.

Carrum Downs chose to bat first, and were impressive. Opener Michael O’Driscoll was in the mood for runs, and finished with an unbeaten century. His knock of 107 came off 118 balls, and featured twelve boundaries.

Robert Johnston also played a part for his side, scoring 67.

Carrum Downs’ 40 overs finished with the side at 4/230. Seaford had a big task ahead of them

Opener Dil Pageni didn’t waste a moment getting Seaford’s run chase off and running. He smashed a quickfire 40 runs off just fourteen deliveries. He converted eight of the fourteen balls he faced into boundaries, three of them sixes. After he was dismissed the rate of scoring slowed, but Seaford remained in the hunt.

After their middle order fell Seaford looked in a tricky position at 8/177. An impressive late showing from Mitch Anderson nearly got them over the line, as he scored 37 runs off just 21 balls. Unfortunately for him it was just too little, just too late.

Seaford’s innings came to an end at 8/229. They lost by just one run.

Tootgarook and Rye also clashed in a nailbiter last weekend.

Tootgarook only put 132 runs on the board before being bowled out, giving their bowlers a tough job to do to prevent a defeat.

Rye couldn’t capitalise though, and ended up all out for 128. Just five more runs would have secured them the points.

A hard fought half century from opener Azhar Zeeshan helped Skye to a narrow two wicket win over Tyabb.

The Yabbies were held to a score of 136. They struggled to deal with the bowling of Ishtiaq Ahmed, who took 4/26.

Skye ended up reaching their target with two wickets and three overs to spare.

Balnarring took home the chocolates against Ballam Park, defending their total of 164. Ballam Park lost by 23.

Boneo endured a horrible day on their home deck, being bowled out for just 67 off 26 overs.

Mt Martha made quick work of that target, reaching it in just 20 overs to wrap up a quick day’s work.


The greatest Hastings team of all time – Part 2

And so it comes down to a simple matter: which of two undefeated teams was the greatest … 1913 or 1948?

One team (1913) was at the end of a dominant ten years for Hastings. It was in the middle of a famous “three-peat”, going on to win another flag the following year. Only the Great War would put the local football competition, and the reign of Hastings, into recess.

The other team (1948) was the end product of a sporting build-up after a similar break for the Second World War. This was the third flag in yet another “three-peat”and was followed by a massive exodus of players to other teams, particularly to neighbouring Crib Point which had started up its own team in a rapidly-expanding competition.

Hastings Football Club 1913: Back row (l-r): Ernie Robinson (trainer), Chris Sposito, Will Perriam, Frank Robinson, Len Incigneri, Curly McDonald, Les Potts, Henry Kerr (secretary), Hector Bickley (trainer). Centre row (l-r): John Latchford (vice-president), Pompey Francis, Dobbin Reid, Nipper Floyd (vice- captain), Jack Campbell (captain), Paddy Gomm, Cocky Jack, Alf Boulter. Front row (l-r): Fred Boulter, David Longmuir, Ack Lothian, George Slocombe, Charles Moffatt. Absent: Hughie Carmichael, William Denham, J D Hodgins (president)

The personalities

Both teams had exceptional players, some of whom had starred on a larger stage.

In 1913 Len Incigneri was forging a 97-game VFL career with three different teams. Bert Francis had played for Melbourne the previous year. “Nipper” Floyd was halfway through his seventeen-years as reputedly the best footballer produced on this side of the Peninsula.

The 1948 team was built around young Jack Coleman, the “dead-shot” spearhead who smashed goalkicking records in the MPFL before becoming a legend in the Victorian Football League. His older brother Albert was an effective defender. Bob Stone had played several games with Melbourne FC and won the MPFL best & fairest that year. Jack Roberts was only 5’9” but a home-grown phenomenon who could dominate the ruck and was best on ground in the 1948 grand final.

Both teams had brilliant coaches: Jack Campbell and George Slocombe were experienced strategists and capable of cleverly leading teams of great footballers.

Let the scoreboard decide

Personalities aside, let’s consider some facts:

Each team outscored their opponents by approximately two to one.

YEAR – points for – points against

1913 – 544 – 240

1948 – 2039 – 986

In 1948 scores were twice as great and they played twice as many games, so it would be unwise to use the winning margins in their raw state. To use the size of each win as a measure of “dominance” needs to consider points FOR and AGAINST to calculate a percentage. Scores in finals are also included.

The result might surprise a few: the 1948 team finished with a massive 207% – but the 1913 team was even higher with 227%.

ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇਹ ਹੈ. A close result – and one which is likely to draw an argument from many an old-timer who remembers their heroes of 1948.

My conclusion is that the “greatest” Hastings team of all time is the 1913 premiership side.

The 1913 season unfolds

The Peninsula Football Association expands to six teams for 1913 with the inclusion of Dromana and Naval Base, the latter hoping to find its footballers from the many fit young men who are building a major naval establishment at Crib Point.

Hastings are the reigning premiers and they have no trouble dispensing with Somerville by five goals in the opening match. This is followed by huge victories over the two new teams – Dromana and Naval Base.

Weather conditions on the next weekend are so bad that Mornington don’t even show up and Hastings are awarded the game 1 goal to nil.

The Blues then travel to Frankston and proceed to take them apart. They kick seven goals in the first quarter and finish with 13-22 to Frankston’s 4-4 … the biggest trouncing Frankston has been given for years. Curly McDonald’s place-kicking for goal amazes the crowd and is “a treat to witness”, whilst Pompey Francis and Hughie Carmichael are simply superb.

At the end of the first round Hastings remain undefeated and aggressive. Les Potts has already been rubbed out for two weeks for striking, and McDonald cops a belated tribunal hearing and a caution for striking an opposing player “witnessed by a whole pavilion full of Somerville spectators”.

A large crowd gathers at Hastings Park to see the locals take on Somerville for the second time. The Hastings big men dominate the game with the veteran “Nipper” Floyd best on ground and the Blues take a three goal victory.

The following week Dromana jump Hastings and hold them to a solitary point at quarter time, but then don’t score for the rest of the game whilst the Blues slam on 7-15. Len Incigneri is back with Hastings and plays a brilliant game. Bert Francis kicks 3 nice goals but he and Frank Robinson are both reported for rough play.

Fortunately Hastings take a well-earned break the following weekend, a bye caused by the withdrawal of the struggling Naval Base team. The game between Hastings and Mornington is looming and some expect that Hastings might finally have their colours lowered.

Both teams are at full strength and poor kicking from the Blues allows the Bulldogs to level the scores late in the final quarter. And then the unheard-of happens: a Hastings defender is clearing the ball across the face of goal with no one near him when he slips and his foot slices the ball through the Mornington goal. With only two minutes to go, Hastings are facing defeat as a result of their “own point”. The Blues finally score a goal which gives them the victory by 5 points.

The still undefeated Hastings team then hosts Frankston and a crowded train full of hopeful players and supporters arrive to do battle at Hastings Park. The locals keep their winning record intact and double Frankston’s score. It is a typically rugged encounter. Two burly followers, Carmichael and his Frankston opponent Harley, collide and are carried from the field unconscious. Both come back into the game, of course, and play quite well. Fortunately, neither would be needed for two weeks as the finals begin on the following Saturday and Somerville face Mornington in their semi-final, and beat them.

When the other semi-final rolls around it is Frankston and Hastings who meet again. From the bounce the experience of Francis, Reid, Denham and Moffatt produces two goals, but Frankston answer both and only a point separates the two sides at the first break. Cocky Jack snaps a goal from the ruck in the second term and Hastings lead 3-7 to 2-1 at half time.

In the third quarter, Denham kicks his second goal and Robinson adds another. Going into the final term, Hastings hold a good lead of almost 4 goals – and they are playing with confidence. Jack adds another goal and Frankston counters with one of their own, but the bell rings and it is all over. Hastings 8-13 (61) has defeated Frankston 4-5 (29) and finished their season.

Hastings are now ready to take on Somerville in the grand final at Frankston Park. Before that can take place, however, the Association delegates have to sort out some player eligibility issues. Mornington protests against two Somerville players and one is disqualified on non-residential grounds. An irate Somerville delegate retaliates by protesting that Hastings skipper Len Incigneri has not slept the mandatory four nights a week in the district and, furthermore, has not played the three games needed to qualify for the finals.

Hastings president JD Hodgins argues that Incigneri was, in fact, on the official team sheet for the game in which Mornington did not turn up. Furthermore, he argues that Incigneri is a farrier residing in Hastings and he should hardly be penalised for taking a few weeks’ holiday in Tasmania!

Come match day and Incigneri is in the midst of things right from the first bounce, defending vigorously and driving the ball forward. Francis passes to Denham right in front who notches a goal for the Blues and the score at quarter time is 1-1 to 0-2. Incigneri to Denham for Hastings’ second goal and at half time the Blues lead 2-5 to 0-4.

Somerville have yet to score a major but they are still in touch and came out firing, only to have Incigneri repeatedly turn back their attacks. Carmichael is knocked insensible for the second time in three weeks and taken off to Frankston hospital still unconscious. Slocombe has a shot for goal which falls short and from the resultant scrimmage McDonald kicks the ball through for a “sixer”. Hastings lead at the final break 3-8 to 0-6.

The fourth quarter is a frustrating one for Somerville. Their forward thrusts are repeatedly turned back by Francis, Floyd and Slocombe who are all playing brilliantly in defence. After a couple of minors from Hastings, Robinson kicks truly and the game ends with Somerville being kept score-less in the last term and goal-less for the entire match. The final scores are Hastings 4-10 (34) to Somerville 0-6 (6).

Len Incigneri was clearly the driving force behind Hastings’ grand win and he is widely recognized as best on ground. “Pompey” Francis played another solid game and was the best of the rest and Will Denham played well up forward, finishing with two of Hastings’ four goals.

Others to do well for Hastings were Reid, Sposito, McDonald, the Floyd brothers, Lothian and Moffatt. The skipper Campbell led by example and the club secretary, Harry Kerr, wore the biggest smile for his “bonzer” team.

Nonetheless, the Blues had to fight for their premiership. At the next Association meeting the Somerville delegate jumped on Hastings for having played Incigneri in the final match. He claimed that they had broken rules 8,9,10 and 28, and that the match should therefore be awarded to Somerville with the option, of course, of a challenge from minor premiers Hastings.

Delegate Hodgins called for a ruling from the chair, claiming that due notice of the protest had not been given. The president, Mr Ritchie, declared the protest was out of order and Hastings was officially declared the 1913 premiers by the Peninsula Football Association.

After business, the delegates adjourned to the hotel dining room which had already been festooned in blue and white. In responding to the toast to Hastings as premiers, JD Hodgins said that his team had put up a record as this was the only season a team had gone through without a defeat. The football had been good, and he had heard city men comment favourably on the high standard of play on the Peninsula.

He pointed out that his team was a purely honorary one. Not one man received a penny for his services – which he thought had a good deal to do with their success. He had always found that men never play as well for money as they do for honour.

In the years that followed, many were asking whether this was the best Hastings side ever seen. They had gone through the entire season undefeated and, in facing their closest rivals in the final match, had held them goal-less.


ਇਤਿਹਾਸ

The township was once located on Lower Somerville Road, with several original buildings still present today. Somerville Post Office opened on 21 November 1870 and closed in 1893.

The railway came to Somerville in September 1889, [2] Somerville station was originally located approximately one mile from Lower Somerville Road and the town centre but was relocated to its current site during the 1890s. Somerville Railway Station Post Office opened on 15 August 1890 and was renamed Somerville in 1907. [3]

The Somerville Hotel was built in the early 1900s along with the Mechanics' Hall which formed part of the Station Street shopping strip. The north side of the station, lining the railway had historical buildings that were burnt down in 1987 in an act of vandalism.

Somerville was known during the early 1900s through to World War II for the fruit that was produced in its orchards. A harvest festival was held once yearly and special trains ran from Flinders Street station to the town during the festival.

During the late 1980s and early to mid 1990s the town experienced a population increase with a number of housing estates created.

The Somerville war memorial was unveiled on 4 November 1923 at the intersection of Frankston Flinders Road and Eramosa Road West. With the increasing population and traffic, the memorial was moved from this busy intersection to Clarinda Street in 1966.

From November 2014 to April 2015 the memorial was moved from Clarinda Street to the Fruitgrowers Reserve. The cenotaph was restored with markers surrounding it telling the residents the history of the area. Trees were also planted surrounding the memorial remembering the lost soldiers. An avenue of honour was originally located on Eramosa Road East where road was lined with plane trees in 1917. Each tree represented a resident who fought in World War 1 in Somerville. These trees were removed by the local Shire and footpaths laid in their place in the 1970s. In early 2013 a new avenue of honour of ornamental pear trees was planted along Station Street.


Somerville Hastings - History

ਮਿਸਟਰ BURGESS (Hastings) (11:37:32) — (13 804) My question is to the Minister for Roads and Road Safety. I am seeking information on behalf of my constituents on what assistance the Andrews government is able to provide to upgrade dangerous intersections in Somerville and Hastings. My Somerville constituents have for many years been required to run the gauntlet of Somerville’s double roundabout, situated at the intersection of Eramosa Road and Frankston‑Flinders Road, Somerville. This notorious combination of roundabouts, which is located in the heart of the town, also has the added complexities of the adjacent Stony Point railway line crossing and Grant Road. The roundabout has to contend with traffic entering from all sorts of roads. Further gridlock is created when trains cross.

The intersection of Frankston‑Flinders Road and Marine Parade in Hastings is also very dangerous and congested. Motorists are required to contend with not only two intersections within a short period of time but also rail crossings before and after. Approaching Hastings on the busy Frankston‑Flinders Road, motorists cross the BlueScope railway line then choose to veer left onto Marine Parade or turn right onto Frankston‑Flinders Road, cross the Stony Point railway line crossing and then turn left into Hastings a short distance later. Traffic becomes very congested and dangerous when trains cross.


Somerville Hastings - History

  • ਘਰ
    • About the Chief
    • Somerville Police Stations
    • Somerville Camera Locations
    • Mission Statement
    • Hate Incident Report
    • COHR/CIT
    • Community Policing
    • Crime Analysis Unit
    • Detective Bureau
    • Honor Guard
    • Patrol
    • Professional Standards Division
    • Special Operations
    • Traffic Unit
      • Traffic and Road Safety
      • Bicycle Registration
      • Child Safety Seat Installs
      • Domestic Violence Resources
      • ਫਿੰਗਰਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ
      • Firearms Licensing
      • Records Requests
      • Silver Alert Program
      • Taxi / Livery Licensing
      • Family Services
      • ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ
      • Officer Thanks / Complaints
      • Phone Directory
      • Submit Crime Tip
      • ਕੈਡਿਟਸ
      • Courthouse Locations
      • Crisis Intervention Team
      • Junior Police Academy
      • STEPS Program
      • Terrorism Awareness
      • Towing Information

      Being a police officer is a meaningful way to serve a community. As a police officer, you will be a public servant responsible for responding to fires and other emergency situations in your community. You often respond to risky and physically demanding calls and work shifts that operate around the clock with your fellow police officers.

      Lt.W. Rymill, Sgt. S. Sylvester and Sgt. K. Shackelford attended the Executive Leadershp Institute workshop offered by FBI LEEDA to continue their professional development as supervising facilitators for the Somerville Police. (Photo © FBI LEEDA)

      JUNIOR POLICE ACADEMY FOR SOMERVILLE YOUTH. Photo©: SPD 273

      Sgt.Rego, Ofc. Pavao, Ofc. Goulart, Ofc. Buswell, Ofc. Rivera, Deputy Carrabino, Ofc. Messaoudi, Ofc. Richardson, Ofc. Schneider, Ofc. Hartsgrove before being deployed Super Bowl Night.

      The Capuano school students take a trip to Somerville Police Headquarters to visit their neighborhood police officers. Photo©: SPD

      The Somerville Police Department was awarded Accreditation by the Massachusetts Police Accreditation Commission (MPAC), June 4, 2019.

      Somerville Police and recruits at the Memorial Day Parade in Somerville, MA. Photo©: SPD 273

      Somerville Police Department teams up with The Center for Teen Empowerment to build community relationships between Law Enforcement and Residents of Somerville. Photo©: Dan Watkins

      Somerville Community Police Officers join the Friends of the Library Biking Day.

      The Somerville Police is nominated to participate as one of five police agencies across the country for the National Law Enforcement Museum Five Communities Exhibition in October 2018. © Photo: Dan Watkins

      Hands-free While Driving - It's the Law starting February 23, 2020

      Massachusetts law prohibits operators of motor vehicles from using any electronic device, including mobile telephones, unless the device is used in hands-free mode. ©MASS.GOV

      Somerville Police & Fire face-off at the annual "Guns & Hoses" Hockey Tournament to raise proceeds for the Somerville Youth Hockey Tournament. Photo©: SPD 273

      The New England Association of Chiefs recognizes the Somerville Police Department for its collective efforts to ensure the safety in the category of city population over 50,000. Photo©: SPD 273

      Governor Charlie Baker honored Massachusetts Somerville Detectives Kilsarys Leguisamon and Derrick Dottin. After an around-the-clock manhunt for fugitive James Morales in January, the escapee was captured in the Somerville/Cambridge area.

      Officer JJ & 6th Graders 2016. Photo©: Somerville Schools

      SOMERVILLE, MA---The Somerville Police Department announces its switch to a modernized 911 dispatch system that shortens response times during emergencies.

      The Somerville Police is one of a handful of police departments that have transitioned to this new dispatching system. The Wireless Direct system allows for emergency calls to be sent to Somerville Police Department’s dispatch center instead of going through a regional call center first. This change will reduce the time a caller is left to wait to speak to a local city dispatcher. This program will improve communications between the residents of Somerville and Police during life-threatening emergencies.

      ਸਾਰਜੈਂਟ Michael McCarey receives the Combat Cross award for his bravery on May 1st. 2019. The Combat Cross is granted to members of the service who have successfully and intelligently performed an act of extraordinary heroism, while engaged in personal combat with an armed adversary under circumstances of imminent personal hazar d to life. (Picture: Previous recipients of the Combat Cross, Capt.Ward, Sgt. McCarey, Lt. Rymill, Lt. Kennelly)

      The Somerville Police is proud to participate in National Night Out event, this an annual community-building campaign that promotes police-community partnerships and neighborhoods. Photo©: SPD

      Public Safety News Flash

      SPD Officers De-escalate Crisis

      On Thursday, June 24, 2021, at approximately 8pm, SPD officers responded to an assault at a Somerville residence. Upon arrival, officers were informed that a person armed with a knife had self-barricaded in an apartment and was threatening self-harm. In a professional and compassionate approach, the SPD SRT (Special Response Team) along with other officers de-escalated a very dangerous situation. A job well done using crisis intervention techniques by Somerville Police Officers to help a community member in crisis.

      Shooting Canal Lane

      On 6/24/21 at approximately 1:00 AM, the Somerville Police responded to the parking lot area at the rear of 10-30 Canal Lane for a gunshot detection alert of seven shots being fired. Police recovered seven shell casings in that area and located two vehicles with ballistic damage. The investigation is underway and police are attempting to identify two people observed running from the scene. One person is Caucasian and was wearing red shorts and a light colored top and a second person is wearing all dark clothing. Anyone with information regarding this incident is urged to contact the Somerville Police anonymously via the SomervillePD app.


      Somerville Police Arrest

      21030462: On 6/16/21 at approximately 9:30 PM, Somerville Police responded to the area of Barton St & Broadway for report of a suspect that displayed a knife and was trying to open a car door. Upon arrival, Officers met with the victim who stated that while she was parking her car, a male approached and attempted to open the passenger door. When the victim told the male to leave, the male brandished a pocket knife. Officers located the male suspect and he was placed under arrest.

      Somerville Police Respond to Assault

      21030582: On 6/17/21 at approximately 1:00 PM, Somerville Police responded to the area of Mystic Ave & Butler Dr for a past assault. Upon arrival, Officers spoke with the juvenile female victim who stated earlier in the day in the area of 2 Meacham St, she was attacked by three other juvenile females. Officers were able to identify the juvenile female suspects.

      Somerville Police Respond to Burglary

      21030545: On 6/17/21 at approximately 9:30 AM, Somerville Police responded to a multifamily residence on Sanborn Ave for a past burglary. Upon arrival, Officers met with the victim who stated her bicycle and another resident’s bicycle were missing from the basement. Officers were informed that a screen was removed from a basement window.



ਟਿੱਪਣੀਆਂ:

  1. Argo

    What necessary words ... Great, a brilliant phrase

  2. Yoll

    Let's talk on this theme.

  3. Yogi

    ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਪਰੋਕਤ ਸਾਰੇ ਦੀ ਗਾਹਕੀ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਥੀਮ 'ਤੇ ਸੰਚਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

  4. Shajas

    Now all became clear to me, I thank for the help in this question.

  5. Blaed

    ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਰਜ ਕਰੋ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ।

  6. Toshakar

    You were mistaken, it is obvious.



ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖੋ