ਲੇਖ

ਜਾਰਜ ਲੁਕਾਕਸ

ਜਾਰਜ ਲੁਕਾਕਸ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਜੌਰਜ ਲੁਕਾਕਸ ਦਾ ਜਨਮ 1885 ਵਿੱਚ ਹੰਗਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬੁਡਾਪੇਸਟ, ਬਰਲਿਨ ਅਤੇ ਹੀਡਲਬਰਗ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 1910 ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤਕ ਆਲੋਚਨਾ, ਰੂਹ ਅਤੇ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਿ ਥਿoryਰੀ ਆਫ਼ ਦਿ ਨਾਵਲ (1916) ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਈ।

1918 ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਕਸ ਹੰਗਰੀਅਨ ਕਮਿ Communistਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਅਤੇ 1919 ਵਿੱਚ ਬੇਲਾ ਕੁਨ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਸੋਵੀਅਤ ਗਣਰਾਜ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ। ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਅਤੇ ਰਾਇਲ ਫਲੀਟ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ-ਇਨ-ਚੀਫ਼ ਐਡਮਿਰਲ ਮਿਕਲੋਸ ਹੌਰਥੀ ਨਵੰਬਰ 1919 ਵਿੱਚ ਹੰਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆਏ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਗਣਰਾਜ ਦੇ ਤਖਤਾਪਲਟ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ .

ਲੁਕਾਕਸ ਨੂੰ ਜਲਾਵਤਨ ਹੋਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਿਆਨਾ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ. 1923 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਕਲਾਸ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ. 1930 ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪੜਾਵਾਂ ਤੱਕ ਰਹੇ। 1944 ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਕਸ ਹੰਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ.

ਲੁਕਾਕਸ ਮਾਤਿਆਸ ਰਾਕੋਸੀ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲਾਸਜ਼ਲੋ ਰਾਜਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਕ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ.

ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਵਿਦਰੋਹ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 23 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਬੁਡਾਪੈਸਟ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ ਸੀ. ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਸੋਵੀਅਤ ਕਬਜ਼ੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਅਤੇ "ਸੱਚਾ ਸਮਾਜਵਾਦ" ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਕਮਿਸ਼ਨਡ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਬੁਡਾਪੈਸਟ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ. ਸਟਾਲਿਨ ਦੇ ਬੁੱਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਕਾਰੀਆਂ ਨੇ "ਰੂਸੀ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਓ", "ਅਵੇ ਵਿਦ ਜੀਰੋ" ਅਤੇ "ਲੌਂਗ ਲਿਵ ਨਾਗੀ" ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਏ.

25 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਸੋਵੀਅਤ ਟੈਂਕਾਂ ਨੇ ਸੰਸਦ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਕਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ। ਘਟਨਾ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੇ 12 ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਕਿ 170 ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਏ ਹਨ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਕਮਿ Communistਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਏਰਨੋ ਗੀਰੋ ਨੂੰ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਅਸਤੀਫਾ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਜੈਨੋਸ ਕਾਦਰ ਨੂੰ ਲਿਆ.

ਇਮਰੇ ਨਾਗੀ ਹੁਣ ਰੇਡੀਓ ਕੋਸੁਥ 'ਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਵਜੋਂ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸੰਭਾਲੀ ਹੈ। "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ" ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੂਰਗਾਮੀ ਲੋਕਤੰਤਰੀਕਰਨ, ਸਮਾਜਵਾਦ ਲਈ ਹੰਗਰੀਅਨ ਰਸਤੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਉੱਚੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ: ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੁਧਾਰ. "

ਨਾਗੀ ਨੇ ਲੁਕਾਕਸ ਨੂੰ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਮੰਤਰੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ. ਹਾਲਾਂਕਿ, 4 ਨਵੰਬਰ 1956 ਨੂੰ ਨਿਕਿਤਾ ਖਰੁਸ਼ਚੇਵ ਨੇ ਲਾਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੰਗਰੀ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ. ਲੁਕਾਕਸ ਨੂੰ ਰੋਮਾਨੀਆ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ 1957 ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਬੁਡਾਪੈਸਟ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਜਾਰਜ ਲੁਕਾਕਸ ਦੀ 1971 ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ.

ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਰਕਾਰ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਰ ਰੰਗਤ ਅਤੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜਵਾਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਰਹਿਣਾ ਪਿਛਲੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਹੰਗਰੀਅਨ ਸਮਾਜਵਾਦ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਨਵੀਂ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਤੰਗ-ਦਿਮਾਗੀ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਰੁਝਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਤੋੜ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਸੱਚਾ ਹੰਗਰੀਅਨ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਸਕੇ. ਲੋਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦਾ ਕੰਮ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ. ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਸਾਧਾਰਣ ਅਮੀਰ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਸਮਾਜਵਾਦ ਨੂੰ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਆਯਾਤ ਕੀਤੇ ਲੇਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੰਗਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ. ਅਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਸੰਗਠਿਤ, ਅਤੇ ਲੰਮੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਸਫਲ ਕਾਰਜ ਦੁਆਰਾ, ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਇੱਕ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਸਭਿਆਚਾਰ, ਅਤੇ ਜੋ, ਇੱਕ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੰਗਰੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਹੋਰ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੁਨਿਆਦ.

ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਂ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਜਾਰਜ ਲੁਕਾਕਸ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ. ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ - ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ? - ਹੇਗੇਲੀਅਨ ਸੁਹਜ ਵਿਗਿਆਨ, ਜਾਂ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਯਥਾਰਥਵਾਦ, ਜਾਂ ਥਾਮਸ ਮਾਨ. ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਲੁਕਾਕਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਨਾਟਕੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣੂ ਕਰਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਸ਼ਬਦ ਹੋਣਗੇ: "ਚਲੋ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਛੱਡ ਦੇਈਏ, ਕੀ? ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ." ... ਲੁਕਾਕਸ ਮੰਤਰੀ ਹਨ ਨਾਗੀ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮਾਮਲੇ.

ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਡੈਨਿubeਬ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੀਆਂ ਹਨ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ coversੱਕਣਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਸਾਡੇ ਦੁਆਲੇ ਹਨ. .ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ.

ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੰਗਰੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਕਮਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਹੰਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਅਮੀਰੀ - ਇਸਦੇ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗ - ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ. ਫਿਰ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੀਪਲਜ਼ ਡੈਮੋਕਰੇਸੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਪਾਦਨ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਪਰ ਨਿਰਜੀਵ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹੈ.

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗੱਲਬਾਤ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹੈ. ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕੌੜਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਕਿਸੇ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਮੱਧਮ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਲਾਈਨ ਹੈ. ਦੂਸਰਾ ਇਨਕਲਾਬੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੰਗਰੀਅਨ ਵਰਕਰਜ਼ ਪਾਰਟੀ ਦੀਆਂ ਸਟਾਲਿਨਵਾਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਵੀਂ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਪਾਰਟੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਲੁਕਾਕਸ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ.

"ਹੋਰ ਕੋਣ?"

"ਨਾਗੀ, ਲੋਸੋਂਸੀ, ਸਜ਼ੈਂਟੋ, ਡੋਨਾਥ, ਕਾਦਰ ..."

"ਰਾਡਾਰ, ਵੀ?" ਮੈਂ ਪੁਛੇਆ ...

ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਇਸ ਨਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਕਿਉਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.

ਨਵੀਂ ਪਾਰਟੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗੀ - ਹੰਗਰੀ ਵਿੱਚ ਕਮਿismਨਿਜ਼ਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ. ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਇਦ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ, ਲੇਖਕਾਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸਮੂਹ ਹੋਣਗੇ. ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਰਗ ਸੋਸ਼ਲ ਡੈਮੋਕਰੇਟਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰੇਗਾ. ਆਜ਼ਾਦ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਿistsਨਿਸਟ ਪੰਜ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਵੋਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਸ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਗੇ. ਪਰ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗੀ; ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਬਚਾਏਗਾ; ਇਹ ਇੱਕ ਬੌਧਿਕ ਕੇਂਦਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਜਾਂ ਕੁਝ ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ.

ਪਰ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਵਿਚਾਰ -ਵਟਾਂਦਰੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ. ਬਾਕੀ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਣਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਮਿistsਨਿਸਟ ਫਿਰ ਤੋਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 24 ਘੰਟੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ.


ਲੂਕਾ ਦੁਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ

1903 ਅਜ਼ új ਹੌਪਟਮੈਨ (ਨਿ New ਹੌਪਟਮੈਨ). ਜੇਵੈਂਡੀ [1903], ਅਗਸਤ 23: 29-32.

1906 ਇੱਕ ਡਰਾਮਾ ਫਾਰਮੂਜਾ (ਨਾਟਕ ਦਾ ਰੂਪ).ਸਜ਼ਰਡਾ [1906]: 340-343.

1907 ਗੌਗਿਨ. ਹੁਸਦਿਕ ਸਜਾਦ [1907]: 559-562.

1908 ਸਟੀਫਨ ਜਾਰਜ. ਨਯੁਗਤ 2:202–211.

(1910) 1911 Die Seele und die Formen. ਬਰਲਿਨ: ਫਲੀਸ਼ੇਲ. ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇੱਕ ਲੇਲੇਕ ਇੱਕ ਫਾਰਮਿਕ (ਕਿਸਰਲੇਟੈਕ) ਹੈ.

1911 ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਡਰਾਮਾ ਫੀਜਲਦਾਸੀਨੇਕ ਟਾਰਟਨੇਟੇ (ਆਧੁਨਿਕ ਨਾਟਕ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ). 2 ਖੰਡ. ਬੁਡਾਪੈਸਟ: ਕਿਫਾਲੁਡੀ ਟਰੱਸਾਗ.

1914 ਸੋਜ਼ੀਓਲੋਜੀ ਡੇ ਆਧੁਨਿਕ ਨਾਟਕ. ਆਰਕਾਈਵ ਫਰ ਸੋਜ਼ਿਆਲਵਿਸੈਂਸਸੈਫਟ ਅਤੇ ਸੋਜ਼ਿਆਲਪੋਲਿਟਿਕ 38:303–345, 662-706.

(1920) 1963 ਡਾਈ ਥਿਓਰੀ ਡੇਸ ਰੋਮਨਸ. ਨਵਾਂ ਐਡੀ., Enl. ਨਿuਵੀਡ ਐਮ ਰਾਇਨ (ਜਰਮਨੀ): ਲੁਚਰਹੈਂਡ.

1923 ਗੇਸਚਿਚਟੇ ਅਤੇ ਕਲਾਸੇਨਬੇਵੁਸਸਟਸੀਨ. ਬਰਲਿਨ: ਮਲਿਕ. → 1919 ਅਤੇ 1922 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਏ ਲੇਖ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ.

(1933) 1955 ਮੀਨ ਵੇਗ ਜ਼ੂ ਮਾਰਕਸ. ਪੰਨੇ 225–231 ਇੰਚ ਜੌਰਜ ਲੁਕੇਕਸ ਜ਼ੂਮ ਸਿਏਬਜ਼ੀਗਸਟਨ ਗੇਬਰਟਸਟੈਗ. ਬਰਲਿਨ: ufਫਬਾਉ.

1934 ਜ਼ਨਾਚੇਨੀ ਪਦਾਰਥਵਾਦ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ dlia bol’shevizatsii kommunisticheskikh partii (ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਪਦਾਰਥਵਾਦ ਅਤੇ ਸਾਮਰਾਜਵਾਦ ਕਮਿ Communistਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲਸ਼ੇਵਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਲਈ). ਪੌਡ znamenem marksizma 4:143–148.

(1935–1939) 1964 ਯੂਰਪੀਅਨ ਯਥਾਰਥਵਾਦ ਵਿੱਚ ਅਧਿਐਨ. ਨਿ Newਯਾਰਕ: ਗ੍ਰੋਸੈੱਟ ਅਤੇ ਡਨਲੈਪ. First ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੰਗਰੀਅਨ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਲੇਖ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ.

(1946 a) 1955 ਗੋਏਥੇ ਅਨ ਸੀਨ ਜ਼ੀਟ. ਬਰਲਿਨ: ufਫਬਾਉ. & amp ਪਹਿਲੀ ਹੰਗਰੀਅਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ.

1946 b ਨੀਤਸ਼ੇ ਇੱਕ ਫਾਸੀਜ਼ਮਸ ਹੈ (ਨੀਤਸ਼ੇ ਅਤੇ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ). ਬੁਡਾਪੈਸਟ: ਹੰਗਰੀਆ.

(1947) 1965 ਇਤਿਹਾਸਕ ਨਾਵਲ ਨਿ Newਯਾਰਕ: ਮਨੁੱਖਤਾ. Book ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇੱਕ történelmi regény. ਭਾਗ 1 ਅਤੇ 2 ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਰੂਸੀ ਵਿੱਚ 1937 ਵਿੱਚ 7, 9 ਅਤੇ 12 ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਾਹਿਤਕਾਰਨੀ ਕ੍ਰਿਤਿਕ. ਇੱਕ ਪੇਪਰਬੈਕ ਐਡੀਸ਼ਨ ਬੀਕਨ ਦੁਆਰਾ 1963 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

1948 Der junge Hegel: dieber die Beziehungen von Dialektik und onkonomie.. ਜ਼ੁਰੀਕ ਅਤੇ ਵਿਯੇਨ੍ਨਾ: ਯੂਰੋਪਾ.

(1953 a) 1954 ਡਾਇ ਜ਼ੇਰਸਟੁਰੰਗ ਡੇਰ ਵਰਨਨਫਟ. ਬਰਲਿਨ: ufਫਬਾਉ. ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ Az ész trónfosztása. ਇੱਕ ਤੀਜਾ ਹੰਗਰੀਆਈ ਐਡੀਸ਼ਨ 1965 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਇਆ ਸੀ.

(1953 ਬੀ) 1954 Beiträge zur Geschichte der Ästhetik. ਬਰਲਿਨ: ufਫਬਾਉ. ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਡਾਲੋਕੋਕ ਅਜ਼ ਐਸਟੈਟਿਕਾ ਟਾਰਟਨੇਟਿਹਜ਼.

(1958) 1963 ਸਮਕਾਲੀ ਯਥਾਰਥਵਾਦ ਦਾ ਅਰਥ. ਲੰਡਨ: ਮਰਲਿਨ. ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ Zur Gegenwartsbedeutung des kritischen Realismus.

1961 ਸ਼੍ਰਿਫਟੇਨ ਜ਼ੂਰ ਲਿਟਰੇਟੁਰ’ਸੋਜੀਓਲੋਜੀ. ਪੀਟਰ ਲੁਡਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪਾਦਿਤ. ਬਰਲਿਨ: ਲੁਚਰਹੈਂਡ.

ਵਰਕੇ. Vol.1—. ਨਿuਵੀਡ ਐਮ ਰਾਇਨ (ਜਰਮਨੀ): ਲੁਚਟਰ-ਹੈਂਡ, 1963—. 12 ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨਤ 12-ਵਾਲੀਅਮ ਦਾ ਕੰਮ. ਖੰਡ 5, 6, 7, 9, 11, ਅਤੇ 12 1966 ਤਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ.


ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਜਮਾਤੀ ਚੇਤਨਾ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਪੁਸਤਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਗ੍ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ. ਬਹੁਤੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਉਹ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇਨਕਲਾਬੀ ਲਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਿਧਾਂਤਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਾਰਟੀ ਲਈ ਅਸਲ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਯਤਨ ਹਨ. ਇਸ ਦੇ ਅਪਵਾਦ ਦੋ ਨਿਬੰਧ ਹਨ ਸੋਧ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਲੇਤਾਰੀਆ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਵੱਲ ਜੋ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਲਈ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ. ਉਹ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਕਦੇ -ਕਦਾਈਂ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਨ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਅੰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਧਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਖਾਸ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ. ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਬੰਧ ਦੇ ਇੱਕ ਰੈਡੀਕਲ ਰੀਸਟਿੰਗ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੋਣਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੱਚ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਧਾਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂ. ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਨਿਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਦਾਰਥਵਾਦ ਦਾ ਬਦਲਦਾ ਕਾਰਜ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤਿਕਥਨੀ ਭਰੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਨਕਲਾਬ ਦੀ ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਗਤੀ ਬਾਰੇ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਇਸ ਲਈ, ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਵਿਗਿਆਨਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਲੇਖਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ.

ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਏਕਤਾ ਹੈ. ਇਹ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਤੋਂ ਉਲਟ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੋਧ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ.

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ#8212 ਬੇਲੋੜੇ ਸ਼ਾਇਦ ਰੋਜ਼ਾ ਲਕਸਮਬਰਗ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ, ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ. ਇਸ ਨੁਕਤੇ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਕਿ ਰੋਜ਼ਾ ਲਕਸਮਬਰਗ, ਇਕੱਲੇ ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਨੇ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਰਥਿਕ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਸਮਗਰੀ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜਕ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਠੋਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਿਆ ਹੈ. ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਹਨਾਂ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਜਪ੍ਰਣਾਲੀ ਪਹਿਲੂ ਹੈ ਜਿਸ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ. ਸੰਚਤ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਮਗਰੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਆਰਥਿਕ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ: ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਠਕ ਲਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਲੇਖਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਗਰੀ ਦੀ ਵੈਧਤਾ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ. ਦੂਜਾ, ਰੋਜ਼ਾ ਲਕਸਮਬਰਗ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰਪੂਰਵਕ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਖੋਜਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਰੂਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ 'ਤੇ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਿਰਣਾਇਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਕੁਝ ਹੱਦ ਤਕ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅੱਜ ਤਕ ਕਾਇਮ ਹੈ. ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਜਿਸਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹਨਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਭਾਰੀ ਗਈ ਸੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਨਕਲਾਬੀ, ਕਮਿ Communistਨਿਸਟ ਅਤੇ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾ ਲਕਸਮਬਰਗ ਦੇ ਕੰਮ, ਸਿਧਾਂਤਕ ਜੀਵਨ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਾਜ਼ੁਕ ਟਕਰਾਅ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੈਨਿਨ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, methodੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ. ਲੈਨਿਨ ਦੀਆਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨਾ ਸਾਡਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਪਰ ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਸੁਚੇਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਪਾਸੜ ਅਤੇ ਸੀਮਤ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੈਨਿਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਰਹੀਏ ਇੱਕ ਸਿਧਾਂਤਕ ਵਜੋਂ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ. ਇੱਕ ਰਾਜਨੇਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ. ਉਸ ਦੇ ਹਰੇਕ ਕਥਨ ਦਾ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਲ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਅਮਲੀ ਮਹੱਤਵ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੰਨੇ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤੱਥ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਆਖਰੀ ਉਪਾਅ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਡੂੰਘਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ. ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿਧਾਂਤਕ ਵਜੋਂ ਉਪਜਾ ਸ਼ਕਤੀ. ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਇਸ ਤੱਥ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਵਿਕਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਵਿਹਾਰਕ ਤੱਤ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਇਕਸੁਰਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸਿਖਰ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ. ਉਸਨੇ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਦੇ ਇਸ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਸਮੁੱਚੀ ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ ਸਿਧਾਂਤਕ ਕਾਰਵਾਈ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ofੰਗ ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ.

ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਹੈ — ਅਤੇ ਇਹ ਮਾਰਕਸ ਅਤੇ#8217 ਦੇ methodੰਗ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ applyੰਗ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਅਤੇ#8212 ਦੇ ਅਧੀਨ ਬੁਨਿਆਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ. ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਰਥ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਇਸ 'ਤੇ ‘ ਸੁਧਾਰਨ ਅਤੇ#8217 ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ. ਜੇ ਕਈ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਏਂਗਲਜ਼ ਦੇ ਕੁਝ ਬਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੋਲੀਮਿਕਲ ਹਮਲੇ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਪਾਠਕ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਖੇਗਾ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਖਾਸ ਨੁਕਤਿਆਂ 'ਤੇ ਲੇਖਕ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ, ਸਹੀ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਏਂਗਲਜ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਰਥੋਡਾਕਸ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ.

ਅਸੀਂ ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਜਾਂ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਲੀਲਾਂ ਦਾ ਟੀਚਾ ਏ ਵਿਆਖਿਆ, ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਾਰਕਸ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ. ਪਰ ਇਹ ‘ ਆਰਥੋਡਾਕਸੀ ’ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਿਸਨੂੰ ਮਿਸਟਰ ਵਾਨ ਸਟਰੂਵ ਮਾਰਕਸ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ‘aesthetic ਅਖੰਡਤਾ ਅਤੇ#8217 ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਸਾਡਾ ਅੰਡਰਲਾਈੰਗ ਆਧਾਰ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ methodੰਗ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਤਰੀਕਾ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਆਖਰਕਾਰ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਇਹ ਵਿਧੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਹੈ. ਇਹ ਸਵੈ-ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਨਿਰੰਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਬੰਧਾਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਬਿੰਦੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ. ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ methodੰਗ ਦੇ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਗਿਆਨ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੀਆਂ ਠੋਸ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ. ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਲੇਖਕ ਇਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੇ ਆਰਥੋਡਾਕਸ (ਅਰਥਾਤ ਕਮਿ Communistਨਿਸਟ) ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਯੁੱਧ, ਸੰਕਟ ਅਤੇ ਇਨਕਲਾਬ, ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਅਖੌਤੀ ਹੌਲੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਰੂਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਆਰਥਿਕ ਨੀਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਉਭਾਰਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਵੰਦਵਾਦੀ methodੰਗ ਨਾਲ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ — ਅਤੇ ਉਸ byੰਗ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਲੇ. ਖਾਸ ਵਿਵਹਾਰਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਠੋਸ ਜਵਾਬ ਇਹਨਾਂ ਨਿਬੰਧਾਂ ਦੇ ਾਂਚੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕੰਮ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੈ, ਇਸ 'ਤੇ ਚਾਨਣਾ ਪਾਉਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਦੁਬਿਧਾਵਾਂ ਦੇ ਹੱਲ ਦੇ ਇੱਕ ਬੇਅੰਤ ਉਪਜਾ ਸਰੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ.

ਇਹ ਮਾਰਕਸ ਅਤੇ ਏਂਗਲਜ਼ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਭਰਪੂਰ ਹਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਵੀ ਹੈ. ਕੁਝ ਪਾਠਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਪਰ ਹਰ ਹਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਹੈ. ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਇਹ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਵਿਧੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ relevantੁਕਵੇਂ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਜੋ ਉਸ ਵਿਧੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ structureਾਂਚੇ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸਮਗਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ. ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਉਸ methodੰਗ ਦੀ ਜੀਵਨ ਤੰਤੂ, ਅਰਥਾਤ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ, ਜੇ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ, ਹੇਗਲ ਅਤੇ ਮਾਰਕਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ ਠੋਸ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਨਾਲ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ. ਹੀਗਲ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਕੁੱਤੇ ਵਜੋਂ ਨਾ ਮੰਨਣ ਦੀ ਮਾਰਕਸ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਅਣਸੁਣੀ ਰਹੀ ਹੈ. (ਏਂਗਲਜ਼ ਅਤੇ ਪਲੇਖਾਨੋਵ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵੀ ਬੇਅਸਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।) ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਰਕਸ ਨੇ ਅਕਸਰ ਇਸ ਖਤਰੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ. ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਸਨੇ ਡਾਇਟਜੇਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ: “ ਇਹ ਉਸਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਹੇਗਲ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ” (ਏਂਗਲਜ ਨੂੰ ਪੱਤਰ, 7.11.1868 ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਸੱਜਣ. ਸੋਚੋ ਕਿ ਹੇਗਲ ਦਾ ਦਵੰਦਵਾਦ ਇੱਕ ‘ ਮੁਰਦਾ ਕੁੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ#8217. ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਫਿbਰਬਾਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ. ” 14 ਜਨਵਰੀ, 1858 ਦੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ‘ ਮਹਾਨ ਲਾਭਾਂ ਅਤੇ#8217 ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਹੀਗਲ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਤਰਕ. ਲੇਕਿਨ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਾਰਕਸ ਅਤੇ ਹੇਗਲ ਦੇ ਸਬੰਧਾਂ ਦੇ ਭਾਸ਼ਾਈ ਪੱਖ ਤੋਂ ਚਿੰਤਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ. ਹੀਗਲ ਦੀ ਦਵੰਦਵਾਦ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਾਰੇ ਮਾਰਕਸ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਲਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੇ ਸਾਰਥਕ ਮਹੱਤਵ ਨਾਲੋਂ ਇੱਥੇ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਬਿਆਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਹਵਾਲੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਰਭਰਤਾ ਕੈਪੀਟਲ ਦੇ ਮੁਖਬੰਧ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕਸ ਦਾ ਇਸ ਮੁੱਦੇ' ਤੇ ਆਖਰੀ ਜਨਤਕ ਬਿਆਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਮਗਰੀ ਦੇ ਉਸਦੇ ਖਾਤੇ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਪੂਰਨ ਸਹਿਮਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਪੈਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ. ਮੈਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਵਾਕਾਂਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਹੇਗਲ ਅਤੇ#8217s ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੇ &ੰਗ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਨਾਲ#8216 ਫਲਰਟਿੰਗ ਅਤੇ#8217 ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਸਨੇ ਅਕਸਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨਣ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਰਕਸ ਲਈ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਇੱਕ ਸਤਹੀ ਸ਼ੈਲੀਵਾਦੀ ਗਹਿਣੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ#8216 ਵਿਗਿਆਨਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਦਾਰਥਵਾਦ ਦੇ fromੰਗ ਤੋਂ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਟਾਏ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ. ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵਰਲੈਂਡਰ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਰਕਸ ਨੇ ਹੀਗਲਿਅਨ ਸੰਕਲਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ#8216 ਫਲਰਟ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ#8216 ਸਿਰਫ ਦੋ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਅਤੇ#8217 ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਕ ‘ ਤੀਜੀ ਜਗ੍ਹਾ ’ ਵਿੱਚ. ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਇਹ ਨੋਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਕਿ ਦੀ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਲੜੀ ਕੇਂਦਰੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਸਿੱਧਾ ਹੇਗਲ ਦੇ ’s ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਰਕ. ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ ਹੇਗੇਲਿਅਨ ਮੂਲ ਅਤੇ ਮਾਰਕਸ ਲਈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਫ਼ਰਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਤਕਾਲਤਾ ਅਤੇ ਵਿਚੋਲਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਅਤੇ ਵਿਧੀਗਤ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਜੇ ਇਹ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਫਿਰ ਇਹ ਅੱਜ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੇਗਲ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ‘ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕੁੱਤੇ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਸ ਤੱਥ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਗ੍ਰਾਟਾ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਫੈਸ਼ਨੇਬਲ. ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵੋਰਲੈਂਡਰ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ ਜੇ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਨੇ ਕਾਂਤ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ#8212 ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅਤੇ ਮੂਲ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਕਿ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਲੈਣ ਲਈ, ‘ ਸੰਵੇਦਨਾਤਮਕ ਏਕਤਾ ਅਤੇ#8217 ਨੂੰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਲੋਚਨਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕਾਰਨ?

ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਨਿਆਂ ਦਾ ਲੇਖਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਏਂਗਲਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਮਾਰਕਸ ਅਤੇ#8212 ਵਿਆਖਿਆ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ ਜਰਮਨ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਅਤੇ#8217 ਅੰਦੋਲਨ ਅਤੇ#8217 ਨੂੰ ਕਲਾਸੀਕਲ ਜਰਮਨ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਦਾ ‘ ਵਾਰਸ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤਣਾ ਅਮਲੀ ਮਹੱਤਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ) , ਅਤੇ ਪਲੇਖਾਨੋਵ ਦੁਆਰਾ. ਉਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈਨਿਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ#8220a ਹੀਗੇਲੀਅਨ ਦਵੰਦਵਾਦ ਦੇ ਪਦਾਰਥਵਾਦੀ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਸਮਾਜ ਅਤੇ#8221 ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

ਪਰ ਅੱਜ ਹੀਗਲ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਉਲਟ ਹੈ. ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੱਸਿਆ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਦੇ methodੰਗ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭੋ ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਬਣਦੇ ਹਨ ਇਕਸਾਰ ਏਕਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਦੇ ਹੀਗਲ ਦੇ ਉਲਟ ਸੱਚ ਹੈ. ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਉਹ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜਾਲ ਤੋਂ ਇਸ ਦੇ ਕਈ ਵਾਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਵਿਰੋਧਤਾਈਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਮੂਲ ਤੱਤ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਚਾਓ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਬੌਧਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਵਰਤਮਾਨ. ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚਿੰਤਕ ਹੈ. ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਜੋਰਦਾਰ setੰਗ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਚਿੰਤਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਉਪਯੁਕਤਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ. ਪਰ ਇਸਦੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ (ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਘੁਟਾਲਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ) ਕਿ ਹੇਗਲ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦਾ ਵਧੇਰੇ ਗਿਆਨ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ. ਬੇਸ਼ੱਕ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਕੁੱਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ. ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੋ ਸਿਸਟਮ ਹੈ ਉਹ ਅਤੀਤ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ. ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇਹ ਕਥਨ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਆਲੋਚਕ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਣਾ ਪਏਗਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ​​ਤੌਰ ਤੇ ਜੈਵਿਕ ਅਤੇ ਇਕਸਾਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਓਵਰਲੈਪਿੰਗ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣਾ ਪਿਆ. ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧਤਾਈਆਂ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਿਸਟਮ ਖੁਦ ਹੀ ਇਸਦੀ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ. ਹੇਗਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ‘ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ‘ ਮਰਿਆ ਅਤੇ#8217 ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਨੂੰ andਾਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਦੇ ਅਤਿ ਆਧੁਨਿਕ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਨ ਲਈ.

ਇਹ ਆਮ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮਾਰਕਸ ਨੇ ਖੁਦ ਦਵੰਦਵਾਦ ਲਿਖਣ ਦੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ. “ ਦਵੰਦਵਾਦ ਦੇ ਸੱਚੇ ਨਿਯਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੇਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਣੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੱਕ ਰਹੱਸਵਾਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ. ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਹੈ, ” ਉਸਨੇ ਡਿਏਟਜੇਨ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ. ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਵੰਦਵਾਦ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸਕੈਚਿਏਸਟ ਰੂਪਰੇਖਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦੇਣਾ ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਚਰਚਾ ਅਤੇ. ਵਿਧੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਏਜੰਡੇ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਰੱਖਣਾ ਸੀ. ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਬਿੰਦੂਆਂ ਵੱਲ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਠੋਸ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ' ਤੇ ਹੀਗਲੀਅਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਦਾਰਥਵਾਦ ਲਈ ਨਿਰਣਾਇਕ ਸਾਬਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਜਿੱਥੇ ਹੈਗਲ ਅਤੇ ਮਾਰਕਸ ਦੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਹੈ. ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਮਗਰੀ ਅਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਦਿਸ਼ਾ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚਰਚਾ ਲਈ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਟੀਕਰਣ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਭਾਗ II ਵਿੱਚ ਕਲਾਸੀਕਲ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵੇਰਵੇ ਨੂੰ ਅੰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ. (ਪਰ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ. ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਜੂਆ ਸੋਚ ਦੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨਾ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉੱਚਤਮ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ.)

ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਚਰਚਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਟੱਲ ਨੁਕਸ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ — ਜਾਇਜ਼ ਅਤੇ#8212 ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਮੈਂ ਇਸ ਅਸਫਲਤਾ ਬਾਰੇ ਸਿਰਫ ਬਹੁਤ ਜਾਣੂ ਹਾਂ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਬੰਧਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਬਿਰਤਾਂਤ ਇੱਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁਆਫ਼ੀ ਵਜੋਂ ਘੱਟ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇਸ ਕਾਰਜ ਦਾ ਸੱਚਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ. ਸਮੱਸਿਆ. ਜੇ ਇਹ ਨਿਬੰਧ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲਾਭਦਾਇਕ ਚਰਚਾ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਸਿਰਫ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਦਵੰਦਵਾਦ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਣਗੇ.

ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਦਵੰਦਵਾਦ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੰਕਲਪਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਰਸਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਖੇਪ ਇੱਕਪਾਸੜਤਾ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (zur Aufhebung gelangen). ਉੱਤਮਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਇਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਇਕ ਪਾਸੜ, ਸਾਰ ਅਤੇ ਗਲਤ ਸੰਕਲਪਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੁਆਰਾ ਘੱਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਿਰ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇਗਲੀਅਨ ਮੂਲ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕਸ ਅਤੇ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਦੇ ਬਿਹਤਰ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ ਸੰਕਲਪਾਂ ਦੇ ਸਥਿਰ ਅਰਥ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ. ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਸੰਕਲਪ ਸਿਰਫ ਇਤਿਹਾਸਕ ਹਕੀਕਤਾਂ ਦੇ ਬੌਧਿਕ ਰੂਪ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੂਪ, ਇਕਪਾਸੜ, ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਨ, ਇਸ ਦੇ ਅਸਲ ਪਹਿਲੂਆਂ ਵਜੋਂ ਸੱਚੀ ਏਕਤਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ. ਦੀ ਪ੍ਰਸਤਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੀ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਹੇਗਲ ਦੇ ਬਿਆਨ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿਗਿਆਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੇਗਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੱਚੇ ਹੋ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: “ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ‘, ’, ‘ ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ’, ਦੇ#8216 ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ#8217, ਆਦਿ, ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ ਕਿ ‘object ’ ਅਤੇ#8216subject ’ ਦਾ ਉਹੀ ਅਰਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਂਦ ਉਸ ਏਕਤਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਏਕਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ: ਇਸ ਲਈ, ਝੂਠ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, qua ਝੂਠ, ਸੱਚ ਦਾ ਹੁਣ ਕੋਈ ਪਲ। ” ਦਵੰਦਵਾਦ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਇਤਿਹਾਸਕਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਥਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੋੜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਹੁਣ ਤੱਕ ‘ ਝੂਠ ’ ‘ ਸੱਚ ਅਤੇ#8217 ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਹੈ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਤੇ #8216 ਝੂਠ ’ ਅਤੇ#8216 ਗੈਰ-ਝੂਠ ਅਤੇ#8217. ਜਦੋਂ ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ olਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ‘ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਅਤੇ#8217 ਦੀ ਅਲੋਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ#8216 ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ#8217 ਆਦਿ ਦੀ ਬਜਾਏ ‘ ਚਿੱਤਰ ਅਤੇ#8217 ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੋਪਨਹਾਉਅਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਫਸੋਸਨਾਕ ਅੰਕੜੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਬੇਨਕਾਬ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ. ਹੇਗਲ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀਗਲ ਆਲੋਚਨਾ ਵਿੱਚ#8217 ਅਤੇ#8216 ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ#8217. ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਵਿਧੀ ਦੇ ਏਬੀਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਅਯੋਗਤਾ ਹੈ. ਇਸ ਅਸਫਲਤਾ ਤੋਂ ਉਪਭਾਸ਼ਾਕਾਰ ਲਈ ਤਰਕਪੂਰਨ ਸਿੱਟਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖੋ -ਵੱਖਰੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟਕਰਾਅ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਸਮਾਜਿਕ ਵਰਤਾਰਾ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਾਜਕ-ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਰਤਾਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨਾ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਇਸਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ.


ਜੌਰਜ ਲੁਕਾਕਸ ਅਤੇ#8217 ਦਰਸ਼ਨ

ਲੁਕਾਕਸ, ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਿਤਾਬ ਹਿਸਟਰੀ ਐਂਡ ਕਲਾਸ ਕੰਨਸੈਸ਼ਨਸ ਵਿੱਚ, ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਉਸਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇੱਥੇ, ਉਹ ਸੰਕਲਪਾਂ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਪੂਰਨਤਾ, ਵਿਚੋਲਗੀ, ਕਲਾਸ ਚੇਤਨਾ, ਸੁਧਾਰ, ਇਨਕਲਾਬੀ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਇਸਦੀ ਮੂਲ ਪਹੁੰਚ ਵਿਸ਼ਾ-ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਛਾਣ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ-ਅਭਿਆਸ ਏਕਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ.

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਲੁਕਾਕਸ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੁਝ ਸੰਕਲਪਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਜਾਂ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਲੂਕਾਕਸ ਦਾ ਕੰਮ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਦੇ ਅੰਦਰ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮੀ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਵਿੱਚ) ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਾਹਰ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਕਰਨ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ) ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਹਿਸਾਂ).

ਲੁਕਾਕਸ ਵਿੱਚ ਬੌਧਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੜਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ' ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਹੀਗਲ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਦਾ ਮੁੜ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਦੀ ਉਸਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਇੱਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ-ਅਭਿਆਸ ਏਕਤਾ ਦੀ ਹੋਂਦ ਅਤੇ ਹੀਗਲ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਅਧਾਰ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ਾ-ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ. ਲੁਕਾਕਸ ਮਾਰਗਸ ਦੁਆਰਾ ਹੀਗਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਪਦਾਰਥਵਾਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਲੁਕਾਕਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਬਗੈਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਗੈਰ-ਟੈਲੀਓਲੋਜੀਕਲ ਸਮਝ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ.

ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਜਮਾਤੀ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੁਕਾਕਸ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਰਕਸ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ' ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਵਿਸ਼ਾ-ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਵਾਦ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ. ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਖ ਦਲੀਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸੋਚ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਧੀਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲੁਕਾਕਸ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਪਦਾਰਥਵਾਦੀ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ਵਾਦੀ ਸੋਚ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਿਤਾਬ, ਦਿ ਓਨਟੋਲੋਜੀ ਆਫ਼ ਸੋਸ਼ਲ ਬੀਇੰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਲਗਭਗ 2000 ਪੰਨਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਨੂੰ ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਆਲੋਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਗੈਰ-ਟੈਲੀਓਲੋਜੀਕਲ ਵਿਚਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲੁਕਾਕਸ ਅਤੇ#8217 ਅੰਤਰ-ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਖੋਜ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮੁੱਦਾ ਹੈ.


ਜੌਰਜ ਲੁਕੇਕਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ: ਰਾਜਨੀਤੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੁਹਜ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਲੇਖ

ਮਾਈਕਲ ਜੇ ਥੌਮਸਨ (ਐਡੀ.), ਜੌਰਜ ਲੂਕ ਅਤੇ ਏਕੁਟੇਕਸ ਨੇ ਮੁੜ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ: ਰਾਜਨੀਤੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੁਹਜ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਲੇਖ, ਨਿਰੰਤਰਤਾ, 2011, 253pp., $ 130.00 (hbk), ISBN 9781441108760.

ਮੈਕਸ ਪੇਨਸਕੀ, ਬਿੰਗਹੈਮਟਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੁਆਰਾ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ

ਜੌਰਜ ਲੂਕ ਅਤੇ ਆਕੁਟੇਕਸ (1885-1971) ਦੇ ਲੇਖਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤਕਾਰ, ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਆਲੋਚਕ ਤੇ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਲਹਿਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਲੁਕ & aacutecs ਦਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਬੌਧਿਕ ਵਿਰਾਸਤ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਅਤੇ ਭੜਕਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਨਵਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਾਹਿਤਕ ਅਧਿਐਨਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਸਾਹਿਤਕ ਯਥਾਰਥਵਾਦ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਿਤਕ ਆਧੁਨਿਕਤਾਵਾਦ ਦਾ ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਵਿਰੋਧ ਨਵ-ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਸੁਹਜ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਐਕਸਲ ਹੋਨੇਥ ਦੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਧ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਨਵੇਂ ਉਪਯੋਗ ਨੇ ਲੂਕ ਅਤੇ ਆਕੁਟੇਕਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਧਾਈ ਦੁਆਰਾ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਧਾਂਤਕ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕ & aacutecs ' ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ. [1] & quot ਪੁਨਰ ਵਿਚਾਰ ”& quot (ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, ਲੂਕ & aacutecs ' ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਨੂੰ & quot;

ਥੌਮਪਸਨ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਲੁਕ & aacutecs ' & quotphilosophical legacy & quot ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਸਟੀਫਨ ਏਰਿਕ ਬ੍ਰੋਨਰ ਦੇ ਲੁਕ ਅਤੇ ਅਕਾuteਟੈਕਸ ਦੀਆਂ ਬੌਧਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਚਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ ਦੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਖੋਜ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੁਕ ਅਤੇ ਆਕੂਟੇਕਸ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਦਵੰਦਵਾਦ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਖੋਜ ਦੇ ਬਾਅਦ ਤੋਂ ਇੱਕ intੁਕਵਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲੇਖ & quot; ਪੱਛਮੀ ਮਾਰਕਸਵਾਦ, & quot; ਲੇਕਿਨ ਲੁਕ & aacutecs ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨਿਯਮ ਵੀ ਰੱਖੇ ' ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਚਿੰਤਕ ਨਾਲ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਅਸਹਿਮਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਸੀ. (ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਨਿ Newਟਨ-ਲੀਬਨੀਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਡਾਰਵਿਨ-ਵੈਲਸ ਸਮਕਾਲਤਾ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਲੁਕ ਅਤੇ ਐਕੁਟੇਕਸ ' ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਜਮਾਤੀ ਚੇਤਨਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਾਰਲ ਕੋਰਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬ੍ਰੌਨਰ ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਕਮਿismਨਿਜ਼ਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਅਤੇ ਅਕਾuteਟੈਕਸ ਦੇ ਸਾਹਸ ਵਿੱਚ ਮੁੱਦਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਦਾ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ - ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਲੁੱਕ ਅਤੇ ਐਕੁਟੈਕਸ ਨਾਲ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ. #39 ਹੇਗਲ ਦੀ ਵਿਉਂਤਬੰਦੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਪਯੋਗਤਾ ਲੁਕ ਅਤੇ ਅਕਾuteਟੈਕਸ ਦੇ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ (ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ) ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਚਾਲ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸੀ. ਟੌਮ ਰੌਕਮੋਰ ਦਾ ਅਧਿਆਇ & luk & aacutecs ਅਤੇ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮਾਰਕਸ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ & lsquo ਲੁਕ & aacutecs & lsquo ਤੇ ਸਟੈਨਲੇ ਅਰੋਨੋਵਿਟਸ ਦੁਆਰਾ ਅਧਿਆਇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀਗਲੀਅਨ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਵੱਲ ਮਾਰਗ ਦੀ ਪੁਨਰਗਠਨ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਕਾਰਨ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੀਟਸ਼ੇ ਤੋਂ ਹੀਡੇਗਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਵਾਦੀ ਜਰਮਨ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਤਰਕਹੀਣ ਵਰਤਮਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸਦੇ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਜਵਾਬ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਮਾਈਕਲ ਐਲ & oumlwy ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਲੁਕ & aacutecs ' ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਕਾਰਜ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਜਮਾਤੀ ਚੇਤਨਾ, ਹੇਗਲ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਦੁਆਰਾ ਕਿਰਤ ਅਤੇ ਜਮਾਤੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਮੈਜਿਸਟ੍ਰੇਟ ਪੁਨਰ ਪੜ੍ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਉਭਾਰ ਅਤੇ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਦੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਉਪਯੋਗਤਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਦੁਆਰਾ ਤੁਰੰਤ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ 1924 ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵੀਂ ਕਮਿterਨਟਰਮ ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਲੁਕ ਅਤੇ ਆਕੁਟੇਕਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਬੁਨਿਆਦ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਦਾਅਵੇ ਦੇ ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਦਿਲ: ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾ-ਵਸਤੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਲੋਬਲ ਪ੍ਰੋਲੇਤਾਰੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ .

ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਿ ਲੂਕ ਅਤੇ ਆਕੁਟੇਕਸ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ eppur si muove defense before Zinoviev's tribunal remained open. In 1996, Lukács' unfinished and voluntarily unpublished manuscript on Tailism and the Dialectic was published, documenting that he did indeed mount a vigorous defense of History and Class Consciousness against the Party's ideological enforcers. Löwy, among the great interpreters of Lukács, brilliantly explores this complex story. Löwy frames his reading of the rediscovered text with a detective's simple question: "Now that we know that Lukács found it necessary to defend History and Class Consciousness against his 'orthodox' Marxist critics . . . the obvious question, curiously not raised by the editors (both of the Hungarian and English edition) is why did he not publish it?" (66). The answer(s) Löwy develops to this question, while too complex to be summarized here, lead to a deep engagement with the trajectory of Lukács' post-History and Class Consciousness political theory. Löwy argues that Tailism and the Dialectic amounts to a declaration of faith to the core ਸਿਆਸੀ commitment of Lukács' dialectics: that subjectivity, in the form of class-consciousness, had to be preserved against Party Marxism's deeply anti-intellectual faith in a jejune "objectivity" that would generate utopian outcomes if only intellectuals would follow behind it -- the 'tailism' that Lukács condemns in the unfinished manuscript.

The book's second section, "Extending Aesthetic Theory," reconsiders the multiple debates engendered by Lukács' attacks on aesthetic and literary modernism and his defense of realism in the course of his long post-war career as a sort of professional defender of socialist culture and aesthetics. Here we have an extended reflection on the famous Adorno-Lukács debates over aesthetic theory by the great literary theorist and historian Peter Uwe Hohendahl a study of Lukács' poetics of the novel by Werner Jung an engaging study of Lukács' theory of literary history by the Hungarian philosopher János Keleman, and a study of Lukács' fascination with the historical novels of Walter Scott by Norman Arthur Fischer.

In this section, Hohendahl's essay, "The Theory of the Novel and the Concept of Realism in Lukács and Adorno," stands out as the core of a bold reassessment of a by-now hackneyed personal enmity and philosophical gulf. Challenging the standard view that Adorno could find value (even negative) only in Lukács' work up to and including History and Class Consciousness, Hohendahl demonstrates that Adorno's own reading of the theory of the realist novel, and of literary and aesthetic realism as such, remains in profound dialogue with Lukács' work, and with the implications of that work for the deeper theoretical questions of the social context of literary representation, even as he dismisses Lukács' realist theory of the 1950s. In this way Hohendahl demands a revision of a confrontation that has become emblematic of the fate of Western Marxism: Lukács' work remained alive for readers of critical theory largely as a one-dimensional foil for Adorno's aesthetic theory, an undialectical posture that neither author could have condoned.

The anthology's third section, "Perspectives on Critical Theory," continues this contrastive work: Konstantinos Kavoulakos' opening essay, "Back to History? Reinterpreting Lukács' Early Marxist Work in Light of the Antinomies of Contemporary Critical Theory," refers to familiar criticisms of the shortcomings of Habermas' discourse-theoretical revision of the projects of critical theory in order to suggest that Lukácsian thought, mutatis mutandis, offers help in addressing the charges of formalism and proceduralism in Habermas's theory, and the resulting problem of a lack of traction on the substantive ethical context of modern life. Kavoulakos' chapter attempts to rescue Lukács' philosophy of history from the complementary misreadings of a no-longer tenable idealism on one side and an "empirically refutable futurology" (162) on the other. The revised version emphasizes an open history as the site of "a nonmechanistic emergence of a qualitatively new form of consciousness and a corresponding social practice as the concrete embodiment of effective human freedom," a claim that remains entirely indeterminate until some further claim is made of the precise subject or subjects of such a new form, which is just the question at hand. Absent a retrograde claim for the factual emergence of a global proletariat, an updated Lukácsian world history is left with

nothing but the classical idea of Enlightenment, the idea of enlightening people about their real conditions of existence and the application of this knowledge to the field of politics and the social practice of citizens. If today it strikes us as outrageous it is because -- despite the 'democratic' spirit of our age -- we have, to a great extent, lost faith in the power of deliberate agency. (162)

Maybe, but the recasting of Lukács' difficult philosophy of history into this anodyne version of Enlightenment (which I think few political theorists would find outrageous) also loses touch with the distinctive and productive problem of Lukács' approach, which is to identify a macro-subject of a 'new form of consciousness' in a way that is free both of the baggage of metaphysics and the inconvenient truth of the 'empirical consciousness' of the actual people involved. Kavoulakos' solution here is to claim that Lukács means by "proletariat" less a determinate class of actual persons than a "ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ whereby the universal breaks forth in history" (163) a "theoretical mask" meant to denote how social processes open up objective possibilities for effective insight with practical implications on the part of a macro-subject to-be-determined. This solution -- and the request that we train ourselves to see social processes where we would prefer to see "mere" facts -- is one Lukács himself was perhaps excessively fond of. It's not clear to me whether such a reformulation advances the philosophical problem especially. But it certainly runs the risk of adopting the worst of both sides of this antinomy.

Andrew Feenberg's contribution, "Reification and its Critics," like Hohendahl's, stages a serious reformulation of the standard account of Adorno's critiques of Lukács. Just as Hohendahl obliges us to re-think the very concept of realism, so Feenberg presents us with a richer and stranger version of an already rich and strange concept: reification. Taken as the global, structural circumstance in which intersubjective relationships can only appear as relationships between objects while objects take on person-like qualities in their relation to one another, Lukács' concept captures both the large-scale and small-scale, both the structural and psychological qualities of what it is like to live in a wrong world. Of course, the problem as Adorno insisted was that a genuinely dialectical account of reification cannot simply arrest the interpenetration of subject and object at a normative Archimedean point of one's own choosing, as he claimed Lukács consistently did by 'siding with the subject.' Adorno always insisted that Lukács remained to the end an idealist, and that the concept of reification could only maintain the critical function Lukács ascribed to it through an idealist short-circuiting of a stringent dialectical reading.

Feenberg argues that this Adornian criticism overextends its credit, creating a straw man out of Lukács' original conception of reification. For Feenberg, reification offered Lukács a distinctive solution to a familiar problem: the fact-value distinction and its role in the production of critical social philosophy. As both a psychological state and a structural feature of capitalist societies, reification, as Feenberg deftly shows, is in fact dialectical through and through, as is its possible overcoming:

Reification is not overcome by its opposite -- will -- but by its determinate negation: 'the forms of mediation in and through which it becomes possible to go beyond the immediate existence of objects as they are given, [must] be shown to be the structural principles and the real tendencies of the objects themselves.' This is the resolution of the antinomy of fact and value that seems inevitable under the horizon of reification. The facts are no longer rigid barriers to the realization of values but have become fluid as values enter reality as a living force (181).

Honneth's well-known recent reconsideration of the concept of reification proposes to repurpose it as a tool for the larger project of overcoming the excessive proceduralism of Habermasian discourse theory. In Honneth's case, this demands a theory of social pathologies with real psychological and affective ramifications for persons, rather than a description of misfired communicative processes. In "Returning to Lukács," Timothy Hall analyzes Honneth's appropriation and chides him for an 'idiosyncratic' reading of the concept a familiar strategy that attempts to excise a useful conception from its context to repurpose it for aims foreign to it.

This is of course a criticism to which Honneth might reasonably reply that ਕੋਈ ਵੀ reconceptualization of Lukácsian reification will be idiosyncratic if it intends to strike out beyond the highly distinctive uses to which Lukács' critical theory puts it. For Hall, however, Honneth's conception of reification as a form of systemic 'forgetting of recognition' is so fixated on avoiding the Lukácsian discourse of the collective subject of domination that it unnecessarily deprives reification of much of its critical power by divorcing the concept from its place in a diagnosis of the crisis of political agency as such. (197) By "filleting" reification fromHistory and Class Consciousness and adapting it to the purposes of a theory of recognition, Hall argues that Honneth has effectively turned reification from a category of political domination to a negative concept in a moral philosophy, for which 'recognition' provides the foundational norm. And recognition is not a norm that Lukács would have been inclined to grant much in the way of practical power.

For Hall, Honneth's recognition-theoretical reformulation of Habermasian proceduralism does little to correct the underlying transcendental ambition of a critical theory: basing a norm of rationality in the most fundamental (read: unmediated) forms of human interaction, a fixed star that Lukács' open and improvisational conception of political praxis would hardly tolerate. Moreover, as Frederick Neuhouser points out in his review of Honneth's Reification in these pages,[3] Honneth's argument that reified relationships to self, others, and world are in some important sense conceptually interdependent and equivalent threatens to flatten reification into a mere negation of recognition in all its forms: where reification is at heart a radicalization of Hegelian epistemology, Honneth's appropriation implies that reification is simply an inability to care in the Heideggerian sense. Otherwise it is not possible to understand what Honneth could mean by "recognition" of objects in the world. What remains at issue -- and unresolved -- is therefore whether reification is in essence an intersubjective phenomenon of failed recognition that "carries over" in important ways toward our attitudes toward the objective world or -- what Lukács himself argues -- whether reification properly understood indicts as dominative the very possibility of generating a stable account of a subject-object relation given the implications of the commodity form both for objectivity and for subjects.

The section concludes with two final chapters: Katie Terezakis' chapter on "Living Form and Living Criticism" explores Lukács' early Soul and Form and finds in Lukács' philosophical romanticism a comportment toward his critical objects that carries through his work and that bears on the current situation of 'professional critics' within the academic institution finally, Thompson writes on "Ontology and Totality: Reconstructing Lukács' Concept of Critical Theory."

The editing of scholarly anthologies falls into that class of labor-intensive productive activities that disappear in the final product when done well. This is unfortunately not the case in Lukács Reconsidered. Editorial lapses, both on the part of the editor and the publisher, detract from the book's usefulness. Thompson's oddly perfunctory editor's introduction offers little in the way of perspective on emerging trends in Lukács scholarship of which it is so clearly a part. Indeed the introduction's opening statement, that "It is perhaps one of the greatest losses of contemporary intellectual life that the writings of Georg Lukács have fallen into almost total neglect," apart from its hyperbole, is patently incorrect, as the very essays and authors he anthologizes amply document. (The opening sentence of Timothy Hall's contribution to this anthology - "In recent years there has been a revival of interest in the social and political thought of Georg Lukács across a range of disciplines" -- might on its own have signaled the inappropriateness of Thompson's opening claim!)

How the reconsideration of Lukács on offer here relates to other recent projects -- Honneth's reappropriation, of course, as well as Timothy Bewes' Reification or the Anxiety of Late Capital from 2002 -- the reader must determine for herself.[4] In any case, evidence for an emergent new Lukács scholarship is available quite close by, since Continuum Press itself is the publisher of another Lukács anthology, also from 2011 and edited by Bewes and Hall, that tracks in close parallel to much of the work done here and can be read very profitably in tandem with the current work.[5] In fact, Bewes and Hall's excellent editors' introduction offers a lucid and comprehensive view of the recent reappropriation of Lukács' work that could be profitably consulted as an introduction to the present volume as well.

The absence of a perspective-granting introduction is not a fatal lapse in an anthology nor is the unevenness of the quality of the contributions. Not every essay can be a home run, and Lukács Reconsidered, despite the superb contributions of Löwy, Hohendahl, and Feenberg, contains chapters that ought to have been returned for shortening, clarification, or more. Again, this is hardly uncommon and not necessarily ruinous, as any anthology editor will likely agree. Far more serious are editorial lapses that compromise the scholarly usefulness of the book as a whole, a goal high on any list of an anthology's purposes, above all one aspiring to reconsider and rejuvenate the work of an unjustly marginalized author. Here I mention only the two most glaring of a number of editorial miscues. Jung's essay on "Time -- The Corrupting Principle: A Short Apology for Georg Lukács' Poetics of the Novel" is the victim of a translation from the German so bungled that a forensic reading is the only viable option for the reader attempting to wring meaning from it. Stanley Aronowitz's short chapter on Lukács Destruction of Reason, while staging an important argument for Lukács' status as a forerunner of criticisms of philosophical postmodernism, is so marred by typographical errors, misprints, elisions, and other flaws that it is difficult to believe that the essay was at any point actually copy-edited. Given the absence of notes, references, and bibliography, the chapter is rendered nearly useless as a scholarly resource.

Readers will have to cope with these infelicities while they profit from the considerable number of strong essays that make their way into the volume.

[1] Axel Honneth, Reification: A New Look at an Old Idea (Oxford: Oxford University Press, 2008).

[2] Agnes Heller (ed.), Lukács Revalued (Oxford: Basil Blackwell, 1983).


Making and Unmaking Capitalism

Fortunately, the job of criticizing reification does not depend solely on socialists: Lukács argued that every crisis is capitalism’s own self-criticism. The critique of reification reveals that capitalism is not a system of natural laws, but is in fact a historically contingent expression of the lifestyle of the bourgeoisie. If not natural, capitalism was made: what has been made can be unmade. The unmaking of capitalism, however, requires two things: firstly, a subject capable of re-making the world and secondly, a subject whose position allows it to ਪਤਾ ਹੈ the world that it is re-making.

Like Marx in his early revolutionary writings, Lukács nominated the proletariat for this task. He did so for two reasons. Firstly, the proletariat ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ value — thus, the reified labor power of the proletariat is the essence of capitalism’s dynamism. More than this, this labor produces everything, from the plastic in a riot cop’s shield, to the programming that underpins the internet, to medicine and housing. The proletariat — like no other class — is in a position to shut everything down.

Shutting everything down requires motivation. Lukács proposed that the germ of such a motivation exists in the experience of total objectification during the working day. Of course, there are many ways to reduce someone to an object. A slave is made an object by a brutally coercive social system. Women are objectified by sexism. Prisoners are treated as objects to be managed and controlled. What is different with the proletariat is that workers are agents in their objectification. We will ourselves to go to work. Thus, even in our deepest objectification, we preserve a remainder of subjective freedom. This was why Lukács described the proletariat as a class of self-conscious commodities.

This provides the precondition — but not the full conditions — for class consciousness. So, when Lukács described the proletariat as the “subject-object of history,” that is, as the collective subject that has the power to transform the world, he was not arguing that this is an actual fact. He was well aware that full class consciousness (i.e., the majority of the proletariat actively and knowingly transforming society) is an exceptional event that can only emerge in the context of deep crisis and tension.

The proof of a theory such as this can only be found in practice. Such a relationship between theory and practice explains the meaning, for Lukács, of philosophy the purpose of which is to foster revolutionary praxis.


György Lukács

György Lukács was a Hungarian Marxist philosopher, aesthetician, literary historian and critic. He is a founder of the tradition of Western Marxism, an interpretive tradition that departed from the Marxist ideological orthodoxy of the Soviet Union. He developed the theory of reification, and contributed to Marxist theory with developments of Karl Marx&aposs theory of class consciousness. He was also a philosopher of Leninism. He ideologically developed and organised Lenin&aposs pragmatic revolutionary practices into the formal philosophy of vanguard-party revolution.

His literary criticism was influential in thinking about realism and about the novel as a literary genre. He served briefly as Hungary&aposs Minister of Culture as part of the government o György Lukács was a Hungarian Marxist philosopher, aesthetician, literary historian and critic. He is a founder of the tradition of Western Marxism, an interpretive tradition that departed from the Marxist ideological orthodoxy of the Soviet Union. He developed the theory of reification, and contributed to Marxist theory with developments of Karl Marx's theory of class consciousness. He was also a philosopher of Leninism. He ideologically developed and organised Lenin's pragmatic revolutionary practices into the formal philosophy of vanguard-party revolution.

His literary criticism was influential in thinking about realism and about the novel as a literary genre. He served briefly as Hungary's Minister of Culture as part of the government of the short-lived Hungarian Soviet Republic.


What We’ll Lose

The Lukács Archívum is a unique research facility.

Visitors pass through the very rooms Lukács lived and worked in from 1945 until his death in 1971. The apartment — which ironically overlooks Szabadság híd (Liberty Bridge) on the banks of the Danube — holds not only his manuscripts but his entire library, complete with his annotations. The scholars who have worked at the facility throughout the years have collected more or less everything ever published on the great Marxist theorist.

But the archive will lose its most valuable asset when the MTA removes the manuscripts. One example offers us a glimpse of their value.

One of Lukács’s most significant theoretical accomplishments was his theorization of the social impacts of commodity production. Under this system, finished products are isolated from the workers who create them. Labor under capitalism is degrading and monotonous it turns workers into machines. The entire process is designed to maximize profit, transforming the ਗੁਣਾਤਮਕ dimension of human experience — labor — into a quantitative measure of time. “Here,” Lukács wrote in History and Class Consciousness, “the personality can do no more than look on helplessly while its own existence is reduced to an isolated particle fed into an alien system.”

Despite being a product of human labor, commodity production only expresses itself in inhuman social mechanisms — money, markets, capital, and wages. These take on lives of their own, appearing as natural, hostile, and law-abiding systems that no one can comprehend, let alone control.

Once it becomes universal, this logic subordinates all spheres of human existence to its mathematical rationality. An abstract, formal code designed to process thousands of cases governs a legal system charged with making life-and-death decisions. Politics, separated from everyday life, begins to appear unalterable. Giant chasms divide these worlds, and each sphere of existence seems independent from the other.

Lukács would later repudiate these positions under pressure from the Comintern — first, with Zinoviev at the helm, then later under Stalin. His radical views did not fit with the Thermidorian reaction taking place inside the both the Soviet Union and the international Communist movement.

To date, his clearest attempt to justify himself appears in the 1967 introduction to History and Class Consciousness. There, Lukács argues that he failed to distinguish between objectification (labor) and alienation (a mystified form of that labor).

When I visited, however, Mari Székely, the last remaining employee, informed me of a series of unpublished manuscripts from 1933, written during the early years of Lukács’s Moscow period. In one of these texts, Lukács begins to reassess some of his earlier claims in light of his encounter with Marx’s 1844 Economic and Philosophical Manuscripts. The publication of this essay in a forthcoming collection — along with other previously untranslated material from 1924–33 — will clarify and deepen the terms of this debate, shedding further light on Lukács’s theoretical shift and uneasy reconciliation with Stalinism.

This discovery represents just one untraveled path in a vast labyrinth that has yet to be fully explored.


György Lukács > Quotes

&ldquoيصف هيجل، في "علم نماذج الأعمار" الموقف العقلي للمراهقة بالطريقة التالية: "إن المراهقة تحل الفكرة المتحققة في العالم بطريقة تعزو بها إلى نفسها تحديد الجوهري الذي يخص طبيعة الفكرة – الحق والخير – في حين أنها تعزو العارض والطارئ إلى العالم".

إن وجود معظم الرومانتيكيين موسوم بخاتم الإرادة المأساوية-الهزلية في تأييد هذا الموقف العقلي للمراهقة. وأقصد بشكل خاص الذين أتيحت لهم الفرصة ليعيشوا، أثناء شبابهم، فترة بطولية، "أسطورية" من التاريخ. إن الرومانتيكيين يرفضون أن ينثنوا أمام الضرورة التي تريد أن يخلف نثرُ التحقيق والإنجاز شعرَ الانقلاب أو السرية البطولية. يشعرون بالقرف، وكأنهم كمراهقين على عتبة النضج – كما يثير هيجل في كتابه المذكور – من الاهتمام بالمشكلات المحددة التي يميل الواقع إلى فرضها عليهم.

&ldquoإن ثلاث زمر رئيسية تنتج عن هذا الموقف التاريخي [التطورات التاريخية التالية على الثورة الفرنسية واللاحقة على هزيمة ثورة 1848، لجهة علاقتها بالفلسفة]. فالبحث عن الموضوعية هو المسيطر في ميدان نظرية المعرفة، وهناك محاولة لإنقاذ الحرية والشخصية على صعيد الأخلاق، وأخيرًا فإن هناك شعورًا بالحاجة إلى آفاق جديدة في المعركة ضد العدمية، من وجهة نظر فلسفة التاريخ.

والصلة بين هذا الزمر الثلاث من المشاكل وثيقة جدًا ويتوجب فلسفيًا أن تحل معًا.

إن مفهوم تبادل التأثير المشترك ولا انفصال المطلق عن النسبي، هذا المفهوم الذي أنشأه هيغل وأقامه ماركس على أسس عادلة، هو وحده القادر على إيجاد حل لزمر المشاكل الثلاث. إن مشكلة موضوعية المعرفة لم تحل إلا بالنظرية الجدلية للوعي الإنساني العاكس لعالم خارجي موجود بشكل مستقل عن الذات، وهذا المذهب هو الذي يجيب أيضًا على المشكلة المطروحة في نظرية المعرفة من قبل وظيفة الذاتية والطابع المطلق لمعرفتها دون إلغاء موضوعية العالم الخارجي. ويظهر الطرح العيني، المادي-الجدلي للمسألة، علاوة على ذلك وظيفة الذاتية في التاريخ؛ باعتبارها وظيفة للفعالية الإنسانية العينية في تظور الإنسانية وخلقها الذاتي. وهكذا تظهر مشكلة الشخصية كعنصر من عناصر علم اجتماع تاريخي عام.

أما فيما يخص أخيرًا العدمية، فإنها مرتبطة أوثق الارتباط بجميع هذه المسائل [وتنحل ضمنًا بحلها]، و[ترتبط] قبل كل شيء بالوعي، الذي يميل التطور التاريخي أكثر فأكثر إلى فرضه على البشر؛ وعي الطابع الانتقالي لأسس وجودهم الاجتماعي والفردي. وهذا الوعي، المجرد من كل منظور عيني حقيقي هو الذي يولد العدمية. إن الضرورة الاجتماعية لولادة الأساطير تفسر، على الصعيد العقائدي، بعدم قدرة المفكرين على القطيعة الجذرية مع بقايا الفلسفة اللاهوتية. إن الإبقاء على هذه التصورات اللاهوتية في الأصل يشكل جزءً من الجهد - اللاواعي غالبًا - الذي يتوجب عليه أن يمنع تحقيق العقيدة لنتائج تنبع من الطابع الانتقالي للمقومات الاجتماعية للشخص الإنساني".

من مقدمة الكتاب (باقتطاع من سياق طرحه عن الوجودية دون إخلال بالمضمون).
ترجمة: جورج طرابيشي&rdquo
― György Lukács, ماركسية أم وجودية؟


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: ਕਨਡ ਫਡਰਲ ਚਣ ਚ ਕਲਗਰ ਤ ਜਰਜ ਚਹਲ ਬਣ ਜਤ (ਜੂਨ 2022).


ਟਿੱਪਣੀਆਂ:

  1. Christophe

    ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਬਿਲ ਗੇਟਸ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਖੋਤੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਜ਼ਖਮੀ ਘੋੜਸਵਾਰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਦੌੜੇਗਾ. ਪੈਸੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸਸਤਾ ਹੈ. ਸੈਕਸ ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੈਕਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੈਕਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ।

  2. Nathanael

    ਧੰਨਵਾਦ, ਕੀ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕੁਝ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?

  3. Goll

    Cool article, write more! :)



ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖੋ