ਲੇਖ

ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ - ਇਤਿਹਾਸ

ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ - ਇਤਿਹਾਸ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ

GDP (US $): $ 17.27 ਅਰਬ.
ਜੀਡੀਪੀ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਅਕਤੀ: $ 900.
ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ: ਐਨ.ਏ.

ਬਜਟ: ਆਮਦਨੀ .............. $ 879.9 ਮਿਲੀਅਨ
ਖਰਚ ... $ 1.147 ਅਰਬ

ਮੁੱਖ ਫਸਲਾਂ: ਕੌਫੀ, ਵਨੀਲਾ, ਗੰਨਾ, ਲੌਂਗ, ਕੋਕੋ, ਚਾਵਲ, ਕਸਾਵਾ (ਟੈਪੀਓਕਾ), ਬੀਨਜ਼, ਕੇਲੇ, ਮੂੰਗਫਲੀ; ਪਸ਼ੂ ਉਤਪਾਦ

ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤ: ਗ੍ਰੈਫਾਈਟ, ਕ੍ਰੋਮਾਈਟ, ਕੋਲਾ, ਬਾਕਸਾਈਟ, ਨਮਕ, ਕੁਆਰਟਜ਼, ਟਾਰ ਰੇਤ, ਅਰਧ -ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ, ਮੀਕਾ, ਮੱਛੀ

ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉਦਯੋਗ: ਮੀਟ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ, ਸਾਬਣ, ਬਰੂਅਰੀਜ਼, ਟੈਨਰੀਜ਼, ਖੰਡ, ਕੱਪੜਾ, ਕੱਚ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਸੀਮੈਂਟ, ਆਟੋਮੋਬਾਈਲ ਅਸੈਂਬਲੀ ਪਲਾਂਟ, ਪੇਪਰ, ਪੈਟਰੋਲੀਅਮ, ਸੈਰ -ਸਪਾਟਾ

ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਜੀਐਨਪੀ

ਲਗਾਤਾਰ ਮਲਾਗਾਸੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਆਰਥਿਕ structuresਾਂਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿੱਤੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ. ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ (1988-1993) ਅਤੇ 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰਯਾਤ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਜ਼ੋਨ (ਈਪੀਜ਼ੈਡ) ਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਇਸ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਸਨ. 1991-96 ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਖੜੋਤ ਦਾ ਸਮਾਂ 5 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਠੋਸ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਅਤੇ ਈਪੀਜ਼ੈਡ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਲਹਿਰ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ. ਦਸੰਬਰ 2001 ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਕਾਰਨ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਕਟ 2002 ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਰਥਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਨਿਵੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ, ਅਤੇ ਸੰਕਟ ਨੇ ਇੱਕ ਏਜੀਓਏ ਸਟੈਂਡਆਉਟ ਅਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਜੋਂ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਉਭਰਦੀ ਸਾਖ ਨੂੰ ਾਹ ਲਾਈ. ਸੰਕਟ ਹੱਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰਾਵਲੋਮਾਨਾ ਨੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸੈਕਟਰ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਕਈ ਯਤਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਭਿਲਾਸ਼ੀ ਰਿਕਵਰੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ.

ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਨਿਰਮਾਣ ਉਪਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸੈਕਟਰ ਅਤੇ ਦਾਨੀਆਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਰਿਕਵਰੀ ਯੋਜਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੁਲਾਈ 2002 ਵਿੱਚ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਬੈਂਕ ਦੁਆਰਾ ਆਯੋਜਿਤ "ਫ੍ਰੈਂਡਸ ਆਫ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ" ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਨਵੀਂ ਸਰਕਾਰ ਨੇ 5 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ 1 ਬਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮਲਾਗਾਸੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸੜਕੀ ਬੁਨਿਆਦੀ itsਾਂਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤਰਜੀਹ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਸਾਂਝੀ ਜਨਤਕ-ਨਿੱਜੀ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸੰਚਾਲਨ ਕਮੇਟੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ ਜਨਤਕ-ਨਿੱਜੀ ਭਾਈਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕੀਤਾ. ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਸਲਾਹਕਾਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਗਰੀਬੀ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਪੇਪਰ (ਪੀਆਰਐਸਪੀ) ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਮਾਰਚ 2003 ਵਿੱਚ ਡਰਾਫਟ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ. ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਨੂੰ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਵ ਬੈਂਕ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੁਦਰਾ ਫੰਡ (ਆਈਐਮਐਫ) ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ.

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰਵਾਲੋਮਾਨਾ ਦੁਆਰਾ ਜਰਮਨੀ, ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ, ਫਰਾਂਸ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਮਲਾਗਾਸੀ ਆਰਥਿਕ ਸੰਚਾਲਕਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਵਪਾਰ ਮਿਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁੱਗਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ. ਮਲਾਗਾਸੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਦਸੰਬਰ 2002 ਵਿੱਚ ਜੋਹਾਨਸਬਰਗ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਯੂਐਸ ਫਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ "ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਿਵਸ" ਸਮਾਗਮ ਕਰਨ ਲਈ ਅਮਰੀਕੀ ਦੂਤਾਵਾਸ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਜਨਵਰੀ 2003 ਵਿੱਚ "ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਵਿੱਚ AGOA" ਕਾਨਫਰੰਸ; ਅਤੇ ਨਵੰਬਰ 2003 ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਟ੍ਰੇਡ ਮਿਸ਼ਨ" ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕਰਨ ਲਈ ਜਿਸਨੇ ਯੂਐਸ ਫਰਮਾਂ ਅਤੇ ਮਲਾਗਾਸੀ ਜਨਤਕ ਅਤੇ ਨਿਜੀ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਇਕਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ 12 ਸਮਝੌਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ. ਨਵੰਬਰ 2003 ਦੀ "ਫ੍ਰੈਂਡਸ ਆਫ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ II" ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਾਨੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੇ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਆਰਥਿਕ ਰਣਨੀਤੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਅਨੁਮਾਨਤ 9% ਅਸਲ ਜੀਡੀਪੀ ਵਿਕਾਸ ਦਰ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਆਈਐਮਐਫ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹੈ ਸਹੂਲਤ (ਪੀਆਰਜੀਐਫ) ਦੇ ਟੀਚੇ.

2000 ਵਿੱਚ, ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਨੇ ਭਾਰੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਗਰੀਬ ਦੇਸ਼ਾਂ (ਐਚਆਈਪੀਸੀ) ਪਹਿਲ ਦੇ ਤਹਿਤ ਇੱਕ ਗਰੀਬੀ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਪੇਪਰ (ਪੀਆਰਐਸਪੀ) ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ. ਆਈਐਮਐਫ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਬੈਂਕ ਦੇ ਬੋਰਡਾਂ ਨੇ ਦਸੰਬਰ 2000 ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਜਤਾਈ ਸੀ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਐਚਆਈਪੀਸੀ ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਕਰਜ਼ਾ ਰਾਹਤ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ. 1 ਮਾਰਚ, 2001 ਨੂੰ, ਆਈਐਮਐਫ ਬੋਰਡ ਨੇ ਪੀਆਰਜੀਐਫ ਦੇ ਅਧੀਨ 2001-03 ਲਈ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ 103 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਦਿੱਤੇ. ਐਚਆਈਪੀਸੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਸਿੱਖਿਆ, ਪੇਂਡੂ ਸੜਕਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, 7 ਮਾਰਚ, 2001 ਨੂੰ, ਪੈਰਿਸ ਕਲੱਬ ਨੇ $ 161 ਮਿਲੀਅਨ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦਿੱਤੀ. 28 ਫਰਵਰੀ, 2001 ਨੂੰ, ਅਫਰੀਕਨ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਬੈਂਕ ਨੇ ਐਚਆਈਪੀਸੀ ਦੇ ਤਹਿਤ 71.46 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜੂਨ 2001 ਵਿੱਚ ਏਡਜ਼ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨ ਲਈ 20 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਦਾ ਵਾਧੂ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਤੂਬਰ 2003 ਵਿੱਚ ਯੂਐਸ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਰਜ਼ਾ ਰਾਹਤ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੁਵੱਲਾ ਸਮਝੌਤਾ ਦਾ ਖਰੜਾ ਭੇਜਿਆ। ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੇ ਗਰੀਬੀ ਘਟਾਉਣ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਆਫੀ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ. ਵਿਸ਼ਵ ਬੈਂਕ ਨਵੰਬਰ 2003 ਵਿੱਚ ਉਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਤੇ ਬੈਂਕ ਦੀ ਦੇਸ਼ ਸਹਾਇਤਾ ਰਣਨੀਤੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਨੇੜਿਓਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਆਈਐਮਐਫ ਬੋਰਡ ਦਸੰਬਰ 2003 ਵਿੱਚ ਪੀਆਰਜੀਐਫ ਦੇ ਅਧੀਨ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।

2002 ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਕਟ ਨੇ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਬੁਨਿਆਦੀ wasਾਂਚੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਿਆ. ਮੈਕਰੋਇਕੋਨੌਮਿਕ ਅੰਕੜੇ 2002 ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਕਟ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀਕਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਜੀਡੀਪੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਲੂ ਖਾਤੇ ਦਾ ਘਾਟਾ 2002 ਵਿੱਚ 5.9% ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਕਿ 2001 ਵਿੱਚ 1.3% ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਰਯਾਤ ਵਿੱਚ 50% ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ ਸੀ। ਅਸਲ ਜੀਡੀਪੀ ਵਿੱਚ 12%ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾ ਇਕਰਾਰਨਾਮਾ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਮਹਿੰਗਾਈ ਦਰ 15.8%'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹਿੱਲ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਵਲੋਮਾਨਾ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਪਾਰ-ਪੱਖੀ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਨੀਤੀਆਂ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਮੰਗ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ. ਉਹ ਨੀਤੀਆਂ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਰਵਾਇਤੀ ਅਪੀਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਇਸਦੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ, ਸਿਖਲਾਈ ਯੋਗ ਕਾਰਜ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. 1989 ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 200 ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੱਪੜੇ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਿਰਯਾਤ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਜ਼ੋਨ (ਈਪੀਜ਼ੈਡ) ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੰਗਠਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਏਜੀਓਏ ਲਈ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਮਾਲਾਗਾਸੀ ਨਿਰਯਾਤ ਅਤੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ-ਯੂਐਸ. 2002 ਵਿੱਚ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜ਼ਨਸ ਕੌਂਸਲ ਦਾ ਗਠਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 2003 ਵਿੱਚ, ਯੂਐਸ-ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਬਿਜ਼ਨਸ ਕੌਂਸਲ ਦਾ ਗਠਨ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਮਈ 2003 ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਗਠਨ ਦੋਵਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।

2003 ਦੇ ਅੰਸ਼ਕ ਅੰਕੜੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਿੱਚ 2003 ਵਿੱਚ ਨਾਟਕੀ improveੰਗ ਨਾਲ ਸੁਧਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੈ। ਜੀਡੀਪੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਲੂ ਖਾਤੇ ਦਾ ਘਾਟਾ ਘਟ ਕੇ 4.3% ਰਹਿ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਰਾਮਦ ਆਪਣੇ ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ। ਅੰਤਮ ਅੰਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਯਾਤ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਵਾਧਾ ਦਰਸਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੈ. ਅਸਲ ਜੀਡੀਪੀ ਵਿਕਾਸ ਦਰ 9%ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ. ਮਹਿੰਗਾਈ ਦਰ 2% ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਕੈਲੰਡਰ ਸਾਲ ਲਈ zeroਸਤਨ ਜ਼ੀਰੋ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਅਨੁਪਾਤ, ਜੋ 1996 ਵਿੱਚ 46% ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ, 2000 ਵਿੱਚ 15.4% ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ। ਗਰੀਬੀ ਘਟਾਉਣ ਦੇ ਸਮੁੱਚੇ frameਾਂਚੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, HIPC ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ 2003 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਨੂੰ 5.5% ਤੱਕ ਘਟਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਏਗੀ, ਅਤੇ ਰਹੇਗੀ 2000-19 ਦੀ ਅਨੁਮਾਨ ਅਵਧੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਲਗਭਗ 5%.

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰਾਵਲੋਮਾਨਾ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਦੀ ਹਮਲਾਵਰ seekingੰਗ ਨਾਲ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ, ਭੂਮੀ-ਮਲਕੀਅਤ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਨਾ, ਅਮਰੀਕੀ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀ ਵਪਾਰਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਸਰਗਰਮ ਖੋਜ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰਵਲੋਮਾਨਾਨਾ ਆਪਣੀ ਐਗਰੋ-ਫੂਡਸ ਟੀਕੋ ਕੰਪਨੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੇ ਗਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਠਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.


ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ

ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਫਰੀਕਾ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਹਾਂਦੀਪ ਤੋਂ ਭੂਮੀ -ਭੂਮੀ ਦੇ ਮੁ isਲੇ ਅਲੱਗ -ਥਲੱਗ ਹੋਣ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਸੁੰਡਾ ਟਾਪੂਆਂ (ਮਲੇਈ ਟਾਪੂ) ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਅਫਰੀਕਾ ਤੋਂ ਆrigਟਰੀਗਰ ਕੈਨੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਸਨੀਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਟਾਪੂ ਦੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. [1] ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਕਾਰਕਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਥਾਨਕ ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਵਧ ਰਹੀ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣਾ ਪਿਆ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਵਾਤਾਵਰਣਕ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਦੇ wayੰਗ ਵਜੋਂ. ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਵਿਭਿੰਨ ਮੂਲ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਟ੍ਰੋਨੇਸ਼ੀਅਨ, ਬੰਤੂ, ਅਰਬ, ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ, ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਆਬਾਦੀ ਅੱਜ ਆਸਟ੍ਰੋਨੇਸ਼ੀਅਨ ਅਤੇ ਬੰਤੂ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੈ. ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਰਬਾਂ ਜਾਂ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੋਈ ਜੈਨੇਟਿਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੱਕ ਗੋਤ, ਐਂਟੇਮੋਰੋ, ਸੋਮਾਲੀ ਅਰਬ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ. [2]

ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰ -ਵਿਆਹਾਂ ਨੇ ਮਲਾਗਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਲਾਗਾਸੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਬੰਤੂ, ਮਲੇ, ਅਰਬੀ, ਫ੍ਰੈਂਚ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਆਸਟ੍ਰੋਨੇਸ਼ੀਅਨ ਭਾਸ਼ਾ. Malaਸਤ ਮਲਾਗਾਸੀ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜੈਨੇਟਿਕ ਮੇਕਅਪ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਸਟ੍ਰੋਨੇਸ਼ੀਅਨ ਅਤੇ ਬੰਤੂ ਦੇ ਲਗਭਗ ਬਰਾਬਰ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ. [3] [4] ਹੋਰ ਆਬਾਦੀ ਅਕਸਰ ਮੌਜੂਦ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਸੀਮਤ ਡਿਗਰੀ ਤੱਕ ਘੁਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਮਲਾਗਾਸੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਤਕ, ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਸਲੀ ਪਛਾਣ ਉੱਭਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸ਼ਾਸਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਕੁਝ ਸਮੁਦਾਇਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਕਲਾਵਾ, ਮੈਰੀਨਾ ਅਤੇ ਬੇਟਸਿਮਿਸਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਭਿੰਨ ਸਮੁਦਾਇਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕਜੁਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਅਧੀਨ ਸੱਚੇ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਖੋਹਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਯੂਰਪੀਅਨ, ਅਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਦਾਨ -ਪ੍ਰਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਾਇਜ਼ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਸਨ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਾਕੂ.

16 ਵੀਂ ਅਤੇ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੇ ਤੱਟਵਰਤੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਾਕੂਆਂ ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਆਮ ਸੀ. ਲਿਬਰਟਾਟੀਆ ਦੀ ਕਥਿਤ ਮੁਫਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਾਕੂ ਬਸਤੀ ਇਲੇ ਸੇਂਟੇ-ਮੈਰੀ 'ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਮਲਾਗਾਸੀ ਦੁਆਰਾ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੀ ਸੀ. ਸਕਾਲਵਾ ਅਤੇ ਮੈਰੀਨਾ ਰਾਜਾਂ ਨੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਵਪਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ, ਯੂਰਪੀਅਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਮਲਾਗਾਸੀ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕੀਤਾ. ਇਸ ਸਮੁੱਚੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਅਤੇ ਅਰਬ ਸਮੁੰਦਰੀ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਤੱਟਵਰਤੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕਈ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ. 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਨੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ.

19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ ਐਂਡਰੀਅਨਪੋਨੀਮੇਰਿਨਾ ਨੇ ਇਮੇਰੀਨਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਕੇਂਦਰੀ ਉੱਚੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਅੰਤਾਨਾਨਾਰੀਵੋ ਵਿੱਚ ਸੀ. ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਦਾਮਾ ਪਹਿਲੇ ਨੇ ਟਾਪੂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰਾਜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਜਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਮਹਾਨ ਮੈਰੀਨਾ ਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਮਲਾਗਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਸੀ. 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਰੀਨਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨਾਲ ਨੇੜਲੇ ਕੂਟਨੀਤਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਸਕੂਲ, ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਾਂਚੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ. ਲੰਡਨ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਣੀ ਰਾਣਾਵਲੋਨਾ II ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਨੇਤਾ ਰੇਨੀਲਯਾਰੀਵਨੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਾਜ ਧਰਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. 1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਝਗੜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ 1890 ਵਿੱਚ ਮੈਲਾਗਾਸੀ ਪ੍ਰੋਟੈਕਟੋਰੇਟ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਫ੍ਰੈਂਚਾਂ ਨੇ ਦੋ ਫੌਜੀ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਚਲਾਈਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਰੈਂਕੋ-ਹੋਵਾ ਯੁੱਧ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਖਰਕਾਰ ਸਤੰਬਰ 1895 ਵਿੱਚ ਰਾਜਧਾਨੀ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ. ਇਸਨੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਆਪਕ ਮੇਨਾਲੰਬਾ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਭੜਕਾਇਆ ਜਿਸ ਨੂੰ 1897 ਵਿੱਚ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ ਰਾਜਤੰਤਰ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਅਤੇ ਭੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੀਯੂਨੀਅਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਲਜੀਰੀਆ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ 1917 ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫ੍ਰੈਂਚਾਂ ਨੇ 1896 ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 500,000 ਗੁਲਾਮ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ। [5]

ਫ੍ਰੈਂਚ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਵਿੱਚ, ਮਲਾਗਾਸੀ ਨੂੰ ਫ੍ਰੈਂਚ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਕਾਰਵੀ ਲੇਬਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਲਈ ਉੱਚ ਆਮਦਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ. ਬਸਤੀਵਾਦੀ structureਾਂਚੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂ ਹੁਨਰਮੰਦ ਅਹੁਦਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਮਲਾਗਾਸੀ ਲਈ ਮੌਕੇ ਸੀਮਤ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਕਲੀਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤੱਟਵਰਤੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਰਾਜਧਾਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਲਾਗਾਸੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕਈ ਅੱਤਵਾਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਗੁਪਤ ਸੁਸਾਇਟੀਆਂ ਉੱਭਰ ਆਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਾਈ ਵਟੋ ਸਾਕੇਲਿਕਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਯ ਅਵਾਨਾ ਰਾਮਾਨੰਤੋਆਨੀਨਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਾਂਸ ਲਈ ਲੜਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਲਾਗਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਕਬਜ਼ਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਚੀ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ. 1944 ਦੀ ਬ੍ਰੈਜ਼ਾਵਿਲ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ, ਚਾਰਲਸ ਡੀ ਗੌਲੇ ਨੇ ਕਾਲੋਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਖੇਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਸੈਂਬਲੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਮੈਗਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਮੌਵੇਮੈਂਟ ਡੈਮੋਕ੍ਰਾਟਿਕ ਡੇ ਲਾ ਰੀਨੋਵੇਸ਼ਨ ਮਾਲਗਾਚੇ ਦੇ ਮਲਾਗਾਸੀ ਡੈਲੀਗੇਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਇੱਕ ਬਿੱਲ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅੱਤਵਾਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਫਲ ਮਲਾਗਾਸੀ ਬਗਾਵਤ (1947-1948) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫੌਜ ਨੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕੀਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ. ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਡੀਕੋਲੋਨਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ 1960 ਵਿੱਚ ਫਰਾਂਸ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ.

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਫਿਲਿਬਰਟ ਤਿਰਾਨਾਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਗਣਤੰਤਰ (1960-1972) ਇੱਕ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਸੀ. ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਫਰਾਂਸ 'ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਨਿਰਭਰਤਾ, ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਭੜਕਾਉਣ ਅਤੇ ਭੜਕਾਉਣ ਦੁਆਰਾ ਸੀ ਰੋਟਾਕਾ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਐਡਮਿਰਲ ਡਿਡੀਅਰ ਰਾਤੀਸਰਾਕਾ (1975-1992) ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਗਣਰਾਜ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਆਰਥਿਕ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗਵਾਦ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਪੱਖੀ ਰਾਜਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਗੱਠਜੋੜ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖਰੀ ਹੈ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਭਰੀ, ਜੀਵਨ ਪੱਧਰ ਵਿੱਚ ਨਾਟਕੀ declinedੰਗ ਨਾਲ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਸਮਾਜਕ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਰਤਸੀਰਾਕਾ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਹਿੰਸਕ ਦਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ. 1992 ਤਕ, ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਤੀਜੇ ਗਣਤੰਤਰ (1992-2009) ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁਤੰਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਬਹੁਪੱਖੀ ਚੋਣਾਂ ਹੋਈਆਂ. ਨਵੇਂ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਮਾਲਾਗਾਸੀ ਜਨਤਾ ਨੇ ਅਲਬਰਟ ਜ਼ੈਫੀ, ਡਿਡੀਅਰ ਰਤਸੀਰਾਕਾ ਅਤੇ ਮਾਰਕ ਰਾਵਲੋਮਾਨਾਨਾ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਚੁਣੇ. ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 2009 ਦੇ ਮਲਾਗਾਸੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅੰਦੋਲਨ ਦੁਆਰਾ, ਅੰਤਾਨਾਨਾਰਿਵੋ ਦੀ ਤਤਕਾਲੀ ਮੇਅਰ, ਐਂਡਰਨੀ ਰਾਜੋਏਲੀਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬੇਦਖਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਖਤਾਪਲਟ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜੋਏਲੀਨਾ ਨੇ ਮਲਾਗਾਸੀ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਜਨਮਤ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, 2010 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਨੂੰ ਉੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਅਥਾਰਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ. ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ 20 ਦਸੰਬਰ 2013 ਨੂੰ ਚੋਣਾਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।


ਪਹੁੰਚ ਵਿਕਲਪ

2 ਟੌਸੈਨਟ, usਗਸਟੇ, ਲਾ ਰੂਟ ਡੇਸ îਲਸ - ਯੋਗਦਾਨ à l'histoire maritime des Mascareignes (Paris, 1967) Google Scholar Filliot, JM, La traite des esclaves vs les Mascareignes (Paris, 1974) ਪੂਰਬੀ ਤੱਟ ਦੇ ਵਪਾਰ ਲਈ ਗੂਗਲ ਸਕਾਲਰ 1820 ਦੇ ਦਹਾਕੇ, ਵੇਖੋ ਵੈਲੈਟ, ਜੀਨ, ਐਟੂਡਸ ਸੁਰ ਲੇ ਰੋਗੇਨ ਡੀ ਰਾਦਾਮਾ ਆਇਰ (ਅੰਤਾਨਾਨਾਰੀਵੋ, 1962) ਗੂਗਲ ਸਕਾਲਰ ਅਤੇ 'ਐਟੂਡੇ ਡੇ ਲਾ ਪੱਤਰ ਵਿਹਾਰ ਡੀ ਜੀਨ ਰੇਨੇ ਐਟ ਸਰ ਫਾਰਕੁਹਰ', ਆਰਟੀ, ਬੀਏਐਮ, ਐਕਸਐਲਵੀ (1967), 71 - 98 ਗੂਗਲ ਸਕਾਲਰ ਮੁੰਥੇ, ਐਲ., ਰਵੋਜਾਨਹਾਰੀ, ਸੀ. ਅਤੇ ਅਯਾਚੇ, ਐਸ., 'ਰਾਦਾਮਾ ਈਰ ਐਟ ਲੈਸ ਐਂਗਲੇਸ: 1817 ਡੀ'ਪ੍ਰੈਸ ਲੇਸ ਸੋਰਸ ਮੈਲਗੈਚਸ ("ਸੋਰਾਬੇ" ਇਨੇਡਿਟਸ)', ਓਮਾਲੀ ਸੀ ਐਨੀਓ, ਆਈਆਈਆਈਆਈਵੀ (1976) , 9-104. ਗੂਗਲ ਸਕਾਲਰ ਮੈਰੀਨਾ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਉਭਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਤੱਟ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਵਪਾਰ ਦੇ ਕੁਝ ਪਹਿਲੂਆਂ ਲਈ ਅਲਪਰਸ, ਈ ਏ, '19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਅਤੇ ਮੋਜ਼ਾਮਬੀਕ ਵੇਖੋ: ਸਕਾਲਵ ਛਾਪਿਆਂ ਦਾ ਯੁੱਗ (1800– 1820) ', ਓਮਾਲੀ ਸੀ ਐਨੀਓ, ਵੀ (vi (1977), 37 - 53. ਗੂਗਲ ਸਕਾਲਰ


ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ - ਇਤਿਹਾਸ

ਕੈਂਬਰਿਜ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਪ੍ਰੈਸ
0521839351 - ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਇੱਕ ਆਰਥਿਕ ਇਤਿਹਾਸ, 1750 ਅਤੇ#82111895 - ਇੱਕ ਟਾਪੂ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਉਭਾਰ ਅਤੇ ਪਤਨ - ਗਵਿਨ ਕੈਂਪਬੈਲ ਦੁਆਰਾ
ਅੰਸ਼

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਅਤੇ#45 ਗਾਰਡਿਕ ਗੈਲਿਕ ਰਾਜ਼ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਫਰਾਂਸ ਨੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਲੰਮੇ ਅਤੇ#45 ਸਥਾਪਤ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ੀ ਦਾਅਵੇ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਕਿ ਫਰਾਂਸ, ਬੈਲਜੀਅਮ ਅਤੇ ਨੀਦਰਲੈਂਡਸ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ. ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸੈਟਲਮੈਂਟ (1642 ਅਤੇ#821174) ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਨੂੰ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸਾਮਰਾਜ (1896 ਅਤੇ#82111960) ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਲਾ ਫ੍ਰੈਂਕੋਫੋਨੀ ਅਤੇ#8211 ਫ੍ਰੈਂਕੋਫੋਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ. ਉਥੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਜੇ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਹੈ. ਫ੍ਰੈਂਕੋਫੋਨ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਦਬਦਬਾ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੋ ਵਿਆਪਕ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ, ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਆਰਥਿਕ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ#8211 ਦੇ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਵਿਕਸਤ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ' ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਯੂਰਪੀਅਨ ਰਾਜਨੀਤਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵ -ਪੂਰਬੀ ਮੈਰੀਨਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਨਾਲ ਫ੍ਰੈਂਚ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਾਅਵੇ ਹਨ. ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਸਕੂਲ ਫ੍ਰੈਂਚ ਬਸਤੀਵਾਦ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਰਗੇ ਮੁੱਦਿਆਂ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪੱਛਮੀ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਗਾੜ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਟਾਪੂ ਦੇ ਲੋਕ ਉਪਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਉਹ ਅਭਿਆਸ ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਸਟ੍ਰੋਨੇਸ਼ੀਅਨ ਹਨ. ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਲੱਗ -ਥਲੱਗ ਸਮਝਿਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਟਾਪੂ ਦਾ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਜੋ ਕਿ ਇਸਦੇ ਨੇੜਲੇ ਖੇਤਰ ਅਤੇ#8211 ਪੱਛਮੀ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਅਤੇ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਅਫਰੀਕਾ (ਆਈਓਏ) ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਬੰਧਤ ਨਹੀਂ ਹੈ.

      ਮੇਨਲੈਂਡ ਅਫਰੀਕਾ ਅਤੇ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਗੈਲਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਐਂਗਲੋਫੋਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਲਾਲ ਸਾਗਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ -ਪੂਰਬ, ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਮਾਹਰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਗਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ, ਜੇ ਕਦੇ, ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ. 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤੋਂ, ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਐਂਗਲੋਫੋਨ ਵਿਦਵਾਨ ਮਲਾਗਾਸੀ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫ੍ਰੈਂਕੋਫੋਨ ਵਿਜ਼ਨ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲੇ ਮਲਾਗਾਸੀ ਦੇ ਅਫਰੀਕੀ ਸਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਮਿਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਜਿਹੇ ਅਧਿਐਨ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਫ੍ਰੈਂਕੋਫੋਨ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ workਾਂਚੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ ਹੈ.

    ਅਤੇ#160 ਇਹ ਵਾਲੀਅਮ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਮੈਰੀਨਾ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪੂਰਵ -ਉੱਤਰੀ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੇ ਆਰਥਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਆਪਕ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੇਤਰੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੱਛਮੀ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਖੇਤਰੀ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ uralਾਂਚਾਗਤ ਏਕਤਾ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਹ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਸੱਭਿਅਕ ਮਲਾਗਾਸੀ ਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਕ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਿਥ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਹੋਰ ਕਾਰਕਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਟਾਪੂ, ਜਾਂ ਫ੍ਰੈਂਚ ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਫ੍ਰੈਂਚ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ ਘੱਟ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ. ਇਹ ਹਨ, ਪਹਿਲੀ, 1870 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਆਈਓਏ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜੀ, ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਮੈਰੀਨਾ ਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਆਟਾਰਕ ਨੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਪ੍ਰਬੰਧਨ ਨੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਨਾ ਸਾਮਰਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ।

ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ: ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ

ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਫ੍ਰੈਂਚ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਐਲਫ੍ਰੈਡ ਅਤੇ ਗੁਇਲਾਉਮ ਗ੍ਰਾਂਡੀਡੀਅਰ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਨੇ ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਾਪੂ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰੀ' ਤੇ ਹਾਵੀ ਰਹੀ. 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਸਕੂਲ ਉੱਭਰਿਆ, ਜੋ ਇਸ ਸਮੇਂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਾਵੀ ਹੈ. ਨੈਸ਼ਨਲਿਸਟ ਸਕੂਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਫਰੀਕੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਟਾਪੂ' ਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸ਼ਾਸਨ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸਕੂਲ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਜਾਇਜ਼ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਫਿਰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟਾਪੂ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਿਲੱਖਣਤਾ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਇੱਥੇ ਮੁੱਖ ਮਹੱਤਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ c.1790 ਅਤੇ#82111810 ਤੋਂ, ਕੇਂਦਰੀ ਉੱਚੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀ ਮੈਰੀਨਾ ਨੇ ਟਾਪੂ ਦੇ ਵੱਖੋ -ਵੱਖਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿੰਗਲ ਅਤੇ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਰਾਸ਼ਟਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ#45 ਰਾਜ, ਉਨੀਵੀਂ ਅਤੇ#45 ਸਦੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਸਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਸਕੂਲ ਸਾਹਿਤ “ ਕਿੰਗਡਮ ਅਤੇ#8221 (“ ਲੀ ਰੋਯੁਮੇ ਅਤੇ#8221) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ. 4

      ਉੱਨੀਵੀਂ ਅਤੇ#45 ਸਦੀ ਦੇ ਮਲਾਗਾਸੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਨੈਸ਼ਨਲਿਸਟ ਸਕੂਲ ਅਤੇ#8217 ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਲਗਭਗ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ: ਮਲਾਗਾਸੀ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਪਿਤਾ, ਐਂਡ੍ਰਿਯਾਨਪੋਇਨੀਮੇਰੀਨਾ (ਆਰਸੀ 1795 ਅਤੇ#82111810), ਨੇ ਇਮਰਿਨਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਪਹਾੜੀ ਪ੍ਰਾਂਤ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਲਾਗਾਸੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਹਿਸਾਸ. ਰਾਦਾਮਾ Ⅰ (r.1810 ਅਤੇ#821128) ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਸੀ. 1820 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨਾਲ ਗਠਜੋੜ ਕੀਤਾ ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਸਥਾਈ ਫੌਜ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਰਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਉਪਕਰਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ. ਉਸਨੇ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰ ਤੇ ਵੀ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਈਸਾਈ ਮਿਸ਼ਨਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕੀਤਾ.

      ਰਾਦਾਮਾ ਅਤੇ#8544 ਅਤੇ#8217 ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਰਾਣਾਵਲੋਨਾ ਅਤੇ#8544 (1828 ਅਤੇ#821161), ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਦੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਮਿਸ਼ਨਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱ exp ਦਿੱਤਾ, ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਈਸਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਤਾਇਆ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ#45 ਪੱਛਮੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ. ਉਸਨੇ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਉੱਚ ਅਹੁਦਿਆਂ 'ਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ 1863 ਵਿੱਚ ਤਖਤਾਪਲਟ ਅਤੇ#8217 ਈਟੈਟ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਰਾਦਾਮਾ ਅਤੇ#8545, ਰਾਣਾਵਲੋਨਾ ਅਤੇ#8544 ਅਤੇ#8217 ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ. ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਾਸਕ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰੈਨੀਲਿਯਾਰਿਵਨੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਲਾਗਾਸੀ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ. ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਰੇਨਿਲਯਾਰੀਵਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਜੁਗਲਬੰਦੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਦੀਆਂ ਪੱਛਮੀ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੱਛਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਮਲਾਗਾਸੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਦੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕੀਤਾ. ਉਸਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਨੀਤੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ. ਉਸਨੇ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਧਰਮ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਅਤੇ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਲਾਜ਼ਮੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ. ਉਸਨੇ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਰਾਜਤੰਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਨਿਆਂਪਾਲਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਵੱਲ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਿਆ.

      ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਫ੍ਰੈਂਚਾਂ ਨੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫ੍ਰੈਂਚ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰਥਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ (ਜਿਸਨੇ ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੂਸ਼ੀਅਨ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਭਾਰੀ ਰੋਸ ਪਾਇਆ ਸੀ), ਗੁਆਂ neighboringੀ ਮੈਸਕੇਰੀਨ ਟਾਪੂਆਂ (ਆਰ é ਯੂਨਿਅਨ ਅਤੇ ਮੌਰੀਸ਼ੀਅਸ) ਦੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਅਤੇ#45 ਵੇਂ ਪਿਆਰੇ ਫ੍ਰੈਂਕੋਫੋਨ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ 1870 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ, ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਭਾਰੇ ਗਏ ਨਵੇਂ ਲੜਾਕੂ ਸਾਮਰਾਜਵਾਦ ਦੁਆਰਾ. 1883 ਅਤੇ#82115 ਦੇ ਫ੍ਰੈਂਕੋ ਅਤੇ#45 ਮੈਰੀਨਾ ਯੁੱਧ ਨੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਾਮੂਲੀ ਫ੍ਰੈਂਚ ਪ੍ਰੋਟੈਕਟੋਰੇਟ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੈਰੀਨਾ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਬਾਹਰੀ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਫ੍ਰੈਂਚ ਵਿਖਾਵੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਮਿਸ਼ਨਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸਮਰਥਨ ਦਿੱਤਾ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਅਲੱਗ ਰਹੀ ਅਤੇ 1890 ਵਿੱਚ ਜ਼ਾਂਜ਼ੀਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦਬਦਬੇ ਦੀ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਮਾਨਤਾ ਦੇ ਬਦਲੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਚਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੁਫਤ ਹੱਥ ਦੇਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਈ. ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਸੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ. 1895 ਵਿੱਚ, ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ. ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਨੈਸ਼ਨਲਿਸਟ ਸਕੂਲ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਲਾਗਾਸੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸੰਯੁਕਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਰਾਸ਼ਟਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ#45 ਰਾਜ, ਜੋ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਵਿਦਰੋਹ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ. ਹਾਲਾਂਕਿ 1897 ਦੁਆਰਾ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਧੂੰਏ ਧੁੰਦਲੇ ਹੋਏ.

ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਲਈ: ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿਸ਼ਵ ਅਤੇ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਅਫਰੀਕਾ

ਮੌਜੂਦਾ ਅਧਿਐਨ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ਵਾਦੀ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਸੰਸਾਰ (ਆਈਓਡਬਲਯੂ) ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਜਿਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਯੂਰਪ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ਵ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਏਸ਼ੀਆਈ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਯੂਰੋਕੇਂਦਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ ਏਕਾਧਿਕਾਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ structuresਾਂਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧੀ ਹੈ ਤਬਦੀਲੀ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਲਈ. ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਬਾਹਰੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਯੂਰਪੀਅਨ, ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ.

    ਅਤੇ#160 ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਸ਼ੋਧਨਵਾਦੀ ਸਕੂਲ ਨੇ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਏਸ਼ੀਆ, ਯੂਰਪ ਨੇ ਨਹੀਂ, ਪਹਿਲੀ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚੇ ਗਏ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਤੇ ਉਭਰਿਆ. ਫਰਡੀਨੈਂਡ ਬ੍ਰੌਡੇਲ ਦੀ ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ, ਕੇ.  N. ਚੌਧਰੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਂਦਰੇ ਬ੍ਰਿੰਕ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਏਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿਸ਼ਵ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਸੱਤਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਭਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਦਬਦਬਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਦੂਸਰੇ ਏਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਸਵੀਂ ਅਤੇ ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਵਿੱਚਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਆਂਡਰੇ ਗੁੰਡਰ ਫਰੈਂਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਠਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਦਬਦਬਾ ਸਿਰਫ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਉਦਯੋਗੀਕਰਨ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ. 5 ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਧਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਤੋਂ ਅਫਰੀਕਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ. ਫਿਰ ਵੀ, ਦੱਖਣੀ, ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰ -ਪੂਰਬੀ ਅਫਰੀਕਾ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰ isੇ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਮੱਧ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਦੱਖਣ -ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਦੂਰ ਪੂਰਬ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੰਬੰਧ ਹਨ. ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਏਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨਿੱਖੜਵਾਂ ਅੰਗ ਬਣਾਇਆ. 6 ਇਸ ਲਈ, ਕੇਪ ਤੋਂ ਕਾਇਰੋ ਤੱਕ ਕਲਕੱਤਾ ਤੋਂ ਕੈਂਟਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹਿੰਦ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿਸ਼ਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

    ਅਤੇ#160 ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਆਈਓਡਬਲਯੂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਈਓਏ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ. ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਸਨੀਕ ਆਸਟ੍ਰੋਨੇਸ਼ੀਅਨ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕੀ (ਬੰਤੂ ਅਤੇ#45 ਸਪੀਕਿੰਗ) ਮੂਲ ਦੇ ਸਨ. 7 ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕਾ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਆਯਾਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇ. ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਵਧਦੇ ਗਏ ਅਤੇ ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਘੱਟ ਗਏ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੋਲਾਂਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ IOW ਵਿੱਚ ਪੁਰਤਗਾਲੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਉਭਾਰ ਦੇ ਨਾਲ.

      ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਤੋਂ R éunion ਅਤੇ ਮੌਰੀਸ਼ੀਅਸ ਦੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਮਾਸਕੇਰੀਨ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਦਾ ਉਭਾਰ ਟਾਪੂ ਦੇ ਆਰਥਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਪੜਾਅ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲਾ ਸਰੋਤ ਸੀ ਅਤੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਲਈ ਗੁਲਾਮ. ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ ਵਪਾਰਕ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸਕੇਰੇਨਜ਼ ਤੋਂ ਸਵਾਹਿਲੀ ਅਤੇ ਮੋਜ਼ਾਮਬੀਕ ਤੱਟਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਏਗਾ. ਇਹ ਟਾਪੂ ਮਸਾਕੇਰੇਨਸ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਪਲਾਇਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਵਪਾਰ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਤੱਟ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ. ” 8 ਅਗਲੀ ਸਦੀ, ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਪੂਰਬੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ, ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਪਾਰਕ ਸੰਬੰਧ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧਦੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ.

      ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਦਲੀਲ ਹੈ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਆਰਥਿਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਉਨੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਏਕੀਕਰਨ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੋਏ ਹਨ. 9 ਇਸ ਤਬਦੀਲੀ ਦਾ ਉਤਪ੍ਰੇਰਕ ਉਦਯੋਗਿਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸੀ, ਬਸਤੀਵਾਦ ਨਹੀਂ। ਉਦਯੋਗੀਕਰਨ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ ਉਭਾਰ ਨੇ ਗੁਲਾਮ ਵਪਾਰ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਮੁਫਤ ਵਸਤੂ ਵਪਾਰ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪੀਅਨ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਕਬਜ਼ੇ ਦਾ ਅਧਾਰ ਰੱਖਿਆ. ਪੱਛਮੀ ਅਫਰੀਕੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਰਥਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਹੇ ਏਕੀਕਰਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਉਤਰਾਅ -ਚੜ੍ਹਾਅ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ. ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਇਆ. ਉਦਾਸੀ ਨੇ ਅਫਰੋ ਅਤੇ#8211 ਯੂਰਪੀਅਨ ਵਪਾਰਕ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਹੱਦ ਤਕ ਤਣਾਅਪੂਰਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਯੂਰਪੀਅਨ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਵਪਾਰਕ ਹਿੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਘਰੇਲੂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ. ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਕ, ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਕੁਲੀਨ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਬਾਹਰੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਲੋੜੀਂਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ, ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ, 1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ, ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪੀਅਨ ਦਖਲ ਨੂੰ ਕਈ ਕਾਰਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਲਾਮ ਨਿਰਯਾਤ ਵਪਾਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੱਛਮੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੁਲੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਅਰਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ 1860 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੁਆਰਾ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਦੂਜਾ, ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਮਰਾਜਵਾਦੀ ਦਬਾਅ ਸਮੂਹ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫ੍ਰੈਂਚ ਨੇਵੀ, ਨੇ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੀ ਮੰਗਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ. ਅੰਤ ਵਿੱਚ, 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤਕਨੀਕੀ ਸਪਿਨ ਅਤੇ#45 ਆਫਸ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਵਾਜਾਈ ਲਈ ਭਾਫ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਗੈਟਲਿੰਗ ਗਨ ਦੀ ਕਾvention, ਅਤੇ ਮਲੇਰੀਅਲ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਜੋਂ ਕੁਇਨਾਈਨ ਦੀ ਡਾਕਟਰੀ ਵਰਤੋਂ ਨੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਗਰਮ ਖੰਡੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬਚੋ.

      ਵੱਖ -ਵੱਖ ਆਰਥਿਕ ਤਾਕਤਾਂ ਆਈਓਏ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੇਪ ਤੋਂ ਕਾਹਿਰਾ ਤੋਂ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਤੋਂ ਮਾਸਕੇਅਰਨੇਸ ਤੱਕ. ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਪਾਰ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਮੁੱਖ ਧੰਦੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਕੱਪੜੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਦਾ ਆਦਾਨ -ਪ੍ਰਦਾਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉੱਤਰ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁਸਲਿਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਸੀ ਜਾਂ ਯੂਰਪ. 10 ਇਸ ਨੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਅਤੇ#45 ਅਧਾਰਤ ਉਦਯੋਗਿਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਦੇਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਪਾਰ ਦੀ ਰਵਾਇਤੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਲੰਮੀ ਹੋ ਗਈ. ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੋਂ ਮਾਸਕੇਰੀਨ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਉਭਾਰ, ਅਤੇ c.1810 ਅਤੇ#821150 ਤੋਂ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਗੁਲਾਮ ਵਪਾਰ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੇ ਮੋਜ਼ਾਮਬੀਕ ਅਤੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਤੋਂ ਗੁਲਾਮ ਨਿਰਯਾਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ. ਨਾਲ ਹੀ, ਮੱਧ ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮੰਗ ਨੇ ਸਵਾਹਿਲੀ ਤੱਟ ਤੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਨਿਰਯਾਤ ਵਪਾਰ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ. 11 ਰਾਲਫ਼ enਸਟਨ, ਅਬਦੁਲ ਸ਼ੈਰਿਫ ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਅਮ ਕਲੇਰੈਂਸ ਅਤੇ#45 ਸਮਿੱਥ ਲਈ, ਜ਼ਾਂਜ਼ੀਬਾਰ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਇਸਲਾਮੀ ਵਪਾਰਕ ਗਠਜੋੜ ਪੂਰਬੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਰਥਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਏਕੀਕਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਮੁੱਦਾ ਹੈ. 12 ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਸਤੀਵਾਦ ਦਾ ਅਧਾਰ 1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਲਾਮਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜ਼ਾਂਜ਼ੀਬਾਰ ਅਦਾਲਤ 'ਤੇ ਵਧ ਰਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਵਾਦੀ ਦਬਾਅ ਕਾਰਨ. ਯੂਰਪੀਅਨ ਲੋਕ ਪੂਰਬੀ ਅਫਰੀਕਾ ਅਤੇ ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦੇ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ ਲਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮਰਥਿਤ ਕਾਲਾਂ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਮਰੱਥਾ ਬਾਰੇ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. 1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ ਅਜਿਹੇ ਦਬਾਵਾਂ ਨੇ ਸਥਾਨਕ ਕੁਲੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯੂਰਪੀਅਨ ਵਪਾਰਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੇ ਵਧਣ ਦਾ ਰਾਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ.

      ਮੈਡਾਗਾਸਕਰ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਹੈ. ਇਸ ਟਾਪੂ ਦੇ ਕੋਲ ਦੋ ਓਵਰਲੈਪਿੰਗ ਪੂਰਵ -ਉਪ -ਅਰਥਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਮੈਰੀਨਾ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਦੀ. ਮੈਰੀਨਾ ਸਾਮਰਾਜ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਨਿਰਯਾਤ ਵਿੱਚ ਨਕਦੀ ਫਸਲਾਂ, ਜੰਗਲ ਉਤਪਾਦ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ 1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਸੋਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ. Staple imports comprised not only cloth and arms, but also slaves. Indeed, Malagasy slave imports sustained the east African slave export trade after the eclipse of Brazilian and Cuban demand by 1860 and British suppression of the Swahili coast trade by the 1880s. The same pattern of foreign trade applied to areas of the island independent of Merina rule, with the important exception that they also exported slaves, mostly captured from within the Merina empire.

The Rise and Fall of a Secondary Empire

A central theme of this study is secondary imperialism. Like Egypt under Mohammed Ali and Thailand under progressive monarchies, the nineteenth-century Merina crown in Madagascar attempted to counter the menace of European colonial intervention through secondary imperialism and economic modernization. Within this context, the conventional view of a progressive nation-state emerging in precolonial Madagascar is a major historical distortion. Rather, the precolonial Merina regime was a polity built on imperial expansion, successive nineteenth-century Merina states being motivated by the drive to create and exploit an island empire.

The Origins of Merina Imperialism

This study commences by examining the economic basis for the rise of the Merina state. The expansion of hydraulic riziculture in the eighteenth century enabled the build-up of grain surpluses, which in turn fueled demographic growth and permitted the development of a specialist artisan sector. Division of labor promoted trade, whereby agricultural and artisanal products traveled along local and long distance domestic trade networks. This overlapped with foreign trade networks, a traditional one involving the export of slaves, food, and other tropical produce from the west coast into the predominantly Muslim maritime network of the western Indian Ocean, and the other, from the mid-eighteenth century, exporting slaves and produce to the Mascarene plantations.

   The rise of the Mascarene plantation economy from c.1750 was the major stimulus for the development of the Merina state. It established a large demand for provisions and slaves from Madagascar, which rapidly grew with conversion to sugar monoculture in the early nineteenth century. This provoked internecine battles in Madagascar over sources and trade routes. Civil wars in the highly populated central plateau provided Merina princes with slaves who they sold to foreign traders for cash and arms. However, from the 1790s when central Imerina became unified, Merina armies increasingly subjected and enslaved neighboring peoples. At the same time, they sought to eradicate middlemen and impose direct control over trade routes. The state that Andrianampoinimerina had militarily carved out of a number of small competing highland polities by 1810 was founded on control of the slave export and arms import trades.

   The boom in foreign trade promoted the development of a market economy in Imerina. At the same time, advances in riziculture techniques permitted the growth in Imerina of large grain surpluses. In conjunction with commercial profits, these encouraged the emergence of a small number of full-time craftsmen and professional middlemen. 13 Supply and demand strongly affected foreign trade, as well as the iron and textile manufacturing sectors, notably in Imerina where money, market speculators, and usurers developed. However, the allocation of resources, incomes, and outputs continued to be heavily influenced by nonmarket factors such as caste, 14 kinship, and political patronage. Moreover, indigenous political authorities maintained tight control over land and free labor, which they exchanged on a redistributive basis. They also largely dominated the external trade in arms and slaves, the possession of which underpinned their economic and political power.

   It was on this basis that the Merina emerged as the predominant Malagasy polity. From c.1810, Radama Ⅰ pursued Andrianampoinimerina's policy, creating a small empire by expanding to seize control of further slave sources and trade routes to the coast. The 1820 British alliance earned him international recognition as king of all Madagascar, although he was then ruler of only a small area of the island, comprising part of the central plateau and a narrow corridor connecting it to the main east coast port of Toamasina. However, in return for a ban on slave exports, the British promised the Merina crown military, artisanal, and educational aid with which to effect the conquest of the entire island and build a new enlarged economy in which cash crops and manufactures would replace slaves as Madagascar's staple exports.

Autarky: Origins and Impact

By 1825, Merina armies had subjugated most of the eastern littoral of Madagascar and forged an outlet to the major west coast port of Mahajanga. However, British agricultural and artisanal techniques proved ill-adapted to local conditions and, with the ban on slave exports, foreign trade revenues slumped. At the same time, British imperial pretensions to the island competed with those of the Merina. As a result, the Merina court rejected the British alliance and free trade and adopted autarkic policies, the three main pillars of which were state monopolies, fanompoana (unremunerated forced labor for state ends 15 ), and the creation and exploitation of an island empire. Moreover, contrary to the conventional historical viewpoint, Ranavalona Ⅰ adopted and expanded Radama Ⅰ’s autarkic policies, pursuing them with vigor.

   Autarkic policies were initially successful. By 1836, a major industrial center had been created, possibly the first in Africa and contemporaneous with similar projects in Europe, producing manufactures ranging from cannon to glass. Moreover, Malagasy apprentices had by then mastered the techniques of industrial production from European personnel. Also, missionaries had through schools inculcated in local youth a loyalty to the Merina crown and empire and a basic literacy and numeracy. Most scholars were drafted into the industrial workshops and factories, or into the ranks of the army, but some received a more elaborate education before being drawn into the imperial bureaucracy. Finally, a newly formed British-trained standing army launched unceasing campaigns into non-Merina regions of Madagascar. They subjugated and enslaved local populations, seized their cattle and land, and established military colonies protected by Merina forts.

   However, by mid-century, the autarkic impulse had run out of steam. Attempted industrialization failed. So did efforts to develop large-scale plantation and craft production for export. The internal transport and communications system remained rudimentary and costly. Court monopolies imposed limits on the growth of manufacture and trade. In addition, Merina armies failed to establish effective Merina rule over more than one third of the island, the southern and western reaches of which remained largely independent. Moreover, anti-Merina uprisings characterized conquered areas, while in disputed regions Merina convoys were harried and their outposts attacked. Guerrilla tactics deprived Merina armies of provisions, while the malaria prevalent in lowland regions so decimated highland troops that increasing numbers deserted. Soldiers and workers reacted to fanompoana and harsh work conditions by flight – many joining brigand bands – and protest (industrial workers sabotaged machinery). By the mid񮔊s, the industrial experiment had failed, and Merina hopes of establishing an island empire had evaporated.


ਸੰਖੇਪ ਜਾਣਕਾਰੀ

Madagascar, an island country located in the Indian ocean off the coast from southern Africa, is the fifth largest island in the world, with a land mass of 587,000 km2 and 25.6 million inhabitants. Despite having considerable natural resources, Madagascar has among the highest poverty rates in the world.

Presidential elections were held peacefully in January 2019, marking the first political alternation of power in Madagascar. President Rajoelina won 55.6% of the votes and leads the country alongside his Prime Minister, Christian Ntsay and 24 ministers.

Some ministries were merged to improve the efficiency of public administration. The Malagasy government is finalizing its new 2019-2023 Emergency Plan aimed at stimulating the economy and reducing poverty.

Legislative elections held on May 27, 2019 delivered a massive victory to President Andry Rajoelina’s support platform, with 84 of the National Assembly’s 151 seats. Commune-level elections, held on November 27, 2019, to elect 1,695 mayors followed suit and President Andry Rajoelina’s platform gained seats in the majority of cities..

Prior to the COVID-19 (coronavirus) pandemic, Madagascar was on an upward growth trajectory. Following a prolonged period of political instability and economic stagnation, growth accelerated over the last five years to reach an estimated 4.8% in 2019, its fastest pace in over a decade. The return to constitutional order and peaceful political transition in the last elections was instrumental to this economic revival, as it contributed to restore investor confidence, reopen access to key export markets, reinstate flows of concessional financing, and encourage structural reforms. These positive trends were also reflected in improved labor market conditions and declining poverty rates, although around 75% of the population was still estimated to live below the international poverty line of $1.90 in 2019, significantly higher than the regional average of 41%.

The adverse economic, social, and fiscal impact of the COVID-19 crisis will be very substantial in 2020. Global trade and travel disruptions as well as domestic containment measures are expected to result in a sharp deceleration in economic activity in 2020, with gross domestic product (GDP) growth predicted to slow to 1.2%, compared to an estimated growth rate of 5.2% just prior to the outbreak. Vulnerable populations in urban areas are particularly exposed to economic hardship and poverty traps in these circumstances. Sharply declining tax revenues and COVID-19-related spending will widen the fiscal deficit and create a sudden increase in financing needs.

These developments emphasize the importance of implementing robust emergency measures to save lives, protect vulnerable populations, and safeguard jobs in the short term as well as accelerate reforms to stimulate investment for long-term recovery, strengthen resilience to future shocks, and maintain public debt at a sustainable course. The World Bank is committed to working with the government to achieve those objectives with the fully array of its instruments.

Social Context and Development Challenges

The country’s human capital index ranking is among the lowest worldwide, and Madagascar has the world’s fourth highest rate of chronic malnutrition, with almost one child in two under five years of age suffering from stunting. An estimated 1.4 million children dropped out of primary school in 2012.

Living conditions remain difficult for the vast majority of the population, with a low rate of access to electricity (13%) in particular.

Madagascar is one of the African countries most severely affected by climate change impacts and experiences an average of three cyclones per year.


« Economic history of Madagascar from 1960 to nowadays: lessons from the past for the future »

FTHM Consulting has held a press conference on 2017 December 8th at Ibis Ankorondrano on the special edition (no.78) of the MCI review which related the economic conferences during FTHM expo. Held from 2016 October 24 th to 30 th at the Alliance Française d’Antananarivo, these conferences were centered on Madagascar’s economic history since the independence period.

The press conference was attended by professionals and research professors from the private and public sectors, and by sponsors who contributed to the organization of the events. Co-organized by FTHM Consulting and the Economics Department of the DEGS Faculty of the Université d’Antananarivo, these public conferences and round tables have been described as successful, with more than 4500 visitors for the Exhibition and more than a hundred participants at each daily conference. This press conference was the opportunity to present the special issue no.78 of the MCI legal review which recounts the related articles, and to announce the new edition planned for October 2018, still in synergy between the Economics department of the DEGS Faculty and FTHM Consulting. The speakers were Thierry RAJAONA, Managing Partner of FTHM, Dr. Fano ANDRIAMAHEFAZAFY, Head of the Economics Department at DEGS, and Raphaël JAKOBA, Publication Director of MCI.

From the 1960s postcolonial policies to 21st century sustainable development goals, Madagascar has gone through major social and politico-economic upheavals. Building on the country Economic history analysis, the conclusion is that these changes and structural transitions raise two popular approaches: a nationalist one, in the words of Aina RAZAFIARISON, and another one of cultural import. The two current models mean that “Malagasy people themselves conceive their project of society and carry it with who they have elected while realizing it in perpetuity” (Raphael JAKOBA) along with the prevalence of populism in the political field and the absence of any real political idea in the election programs. With this apprehension, social movements succeeded one another from republic to republic and cyclic crises did not cease through the years.

In a currently poor and economically deficit country, 60% of the Malagasy live from breeding and 80% are farmers. This explains the short development initiatives through the third and fourth republics via decentralization, product diversification, and rural development: public security, opening up, rural financing, commercialization, and agricultural education and training. This way, a sustainable development would be essentially promoted by agriculture. Economic growth through efficient agricultural production benefits not only Madagascar but also neighboring countries and trading partners, and in this case, the "survival of humanity", as advocated by Domoina RAMANANTSEHENO in his article entitled "History of development of the agricultural sector in Madagascar since 1960 ". Furthermore, the modernization of the agricultural world has always been at the heart of national strategies and policies, but as we can see today, the effectiveness of these policies has not actually been perceived.

Another main point of the journal’s articles is the financial system. By claiming that the Malagasy financial system can very well be a lever for economic development, Holimalala RANDRIAMANAMPISOA denounces its excessive centralization. Indeed, with a dynamic banking system, the flexible exchange rate regime, justified by the economic, financial and geographical conditions of the country, presents both structural and economic opportunities. With greater flexibility compared to other financial regimes, greater independence of the Central Bank, it offers less risk for state bodies. Withal, "no exchange regime is suitable for any country at any time" (FRANKEL J., 1999) and that the economic cycle of Madagascar was very different from that of its economic and commercial partners. Moreover, this financial regime has a significant impact on the service sector, which is gradually taking off. Since crises affect the functioning of the services market as well as that of any other sector, the specificity of this sector in particular is that it, in point of fact, supports the development of other sectors by influencing the expansion of agriculture, industry, and Sustainable Development as a whole.

In brief, the vision is clear for all three participants as well as for the authors of the articles: the development of the country requires multi-disciplinary analyzes of key areas and sectors leading to viable economic growth. The analysis of economic history, and therefore a retrospective analysis, is a pillar for forging a committed and responsible citizen. The issues discussed during the press conference were able to highlight the importance for the Malagasy to know the past and the stake of the commitment of any entity in this responsible and integrated process. The scope of such an event fits, in a global way, in civic education and higher education. This special issue covered a wide range of topics ranging from monetary policy to the development of the agricultural sector, from the evolution of the industrial sector to the importance of services in the Malagasy economy, and then, the evolution of development economic policies. Aimed at economic and political decision-makers as well as students and technical and financial partners, the purpose of this review is to provoke reflections on Madagascar's future economic policies in order to better shape the future.


An Economic History of Imperial Madagascar, 1750-1895: The Rise and Fall of an Island Empire

Gwyn Campbell, An Economic History of Imperial Madagascar, 1750-1895: The Rise and Fall of an Island Empire. Cambridge: Cambridge University Press, 2005. xvii + 413 pp. $90 (cloth), ISBN: 0-521-83935-8.

Reviewed for EH.NET by Nigel Worden, Department of History, University of Cape Town.

Over the past twenty years Gwyn Campbell’s numerous articles on Madagascar have provided refreshing new insights into a region whose historiography is largely unknown in the Anglophone world (“a well-guarded Gallic secret,” as he describes it). This book is thus a long awaited publication which fully fulfills the expectations that Campbell’s previous work has raised. Its significance goes much further than its title might suggest.

At one level the book is indeed a meticulously documented economic history of nineteenth-century Madagascar. In this it is a model for historians of pre-colonial African and Indian Ocean societies. The historian of Madagascar is perhaps fortunate in that written records survive from both pre-colonial administrators and from the accounts of traders, merchants, diplomats and missionaries. These enable the production of data on population, trade and production at a level of detail and accuracy unparalleled in pre-colonial African studies.

Campbell is not only fluent in Malagasy, but also in the less familiar European languages (Welsh, Norwegian) in which some of these records are written. He uses them to reconceptualize the whole history of late pre-colonial Madagascar, and to integrate the island into the broader context of the western Indian Ocean world. In this he transforms the historiography of the region.

Campbell’s central argument is that the nineteenth century saw the rise and collapse of a centralizing Merina economy that underpinned what he describes as a Merina empire. This challenges existing orthodoxy in fundamental ways. Firstly it devastatingly destroys the Malagasy nationalist argument that Madagascar was a single state before colonial conquest, unified by a common language, culture and political system. Secondly, Campbell argues that the conquest of the French in the 1890s was not simply the product of European scramble politics but was directly linked to the internal collapse of the Merina economy.

The first section of the book examines the nature of the “traditional economy” between the mid-eighteenth century and c.1820. A key element was the impetus given to the Malagasy economy by the demand for provisions and for slave labor in the neighboring plantation economies of Reunion and Mauritius and the links further afield (such as the Cape and the Swahili coast). An indigenous plantation economy and the spectacular growth of rice cultivation emerged. By the 1820s long-distance trade, a commercial infrastructure and a market system intersected with these developments to underpin the power of the Merina state of the central regions. By the 1820s, the Merina had conquered the eastern parts of the island and gained access to the coastal trading system.

Campbell then examines an intriguing and little-known development. In the 1820s-50s a period of autarky existed, in which British mercantile free trade policies were rejected in favor of Merina state monopolies. An experiment in producing an industrial economy (“possibly the first in Africa and contemporaneous with similar projects in Europe”) took place, based on the use of forced corvee labor (fanompoana) and marked by the rapid expansion of Merina state authority. But by the middle of the nineteenth century this was weakening, both because of continued high transportation costs which made Malagasy goods uncompetitive in the rapidly commercializing region and because of local resistance to forced labor which led to desertion and banditry.

It was in this context that Merina power faltered in the later nineteenth century. Yet Campbell argues that the Malagasy economy as a whole revived in the 1860s and 1870s, partly because of regional initiatives that were previously disguised in the Merina empire but mainly because of the integration of the island into the expanding regional and international economy. A key role was played by merchants and their agents linked to the British and Indian trading nexus of the western Indian Ocean, focused on Zanzibar, Natal and Mauritius. These developments weakened the autarkic policies of the Merina, especially when other Malagasy peoples such as the Sakalava were able to purchase imported arms and resist Merina control. By the 1890s even the central Merina regions were subject to local raids, while desertion and banditry destroyed the last remnants of the fanompoana labor system on which the Merina economy was based.

The final section of the book examines the consequences of this for the colonial occupation of the island. Although French interests had long existed in Madagascar, it was only in the 1890s that the geopolitics of European expansion led to British abandonment of the region to the French. But it was, Campbell argues, the “implosion” of the Merina state which enabled them to succeed: the French conquered Madagascar “by default.”

Campbell’s study thus transforms our understanding of Madagascar and its place in the history of the western Indian Ocean region. It is also a model of how economic data can inform social and political historical analysis. This is a highly significant intervention in an era when economic history is battling to retain support especially among Africanists and other scholars of the colonial encounter for whom quantitative data have become unfashionable.

Nigel Worden’s research focuses on slavery in the Cape Colony, the construction of social identities in VOC Cape Town and on public history in the Indian Ocean region. Publications include Slavery in Dutch South Africa Breaking the Chains: Slavery and Emancipation in the Nineteenth-Century Cape Colony Cape Town: The Making of a City ਅਤੇ The Making of Modern South Africa.


Madagascar GNI Per Capita 1962-2021

Backlinks from other websites and blogs are the lifeblood of our site and are our primary source of new traffic.

If you use our chart images on your site or blog, we ask that you provide attribution via a link back to this page. We have provided a few examples below that you can copy and paste to your site:


Link Preview HTML Code (Click to Copy)
Madagascar GNI Per Capita 1962-2021
Macrotrends
ਸਰੋਤ

Your image export is now complete. Please check your download folder.


French Colonial Era, 1894-1960

The French largely ended the attempts of Malagasy rulers to stymie foreign influence by declaring a protectorate over the entire island in 1894. A protectorate over northwest Madagascar, based on treaties signed with the Sakalava during the 1840s, had existed since 1882. But Queen Ranavalona III refused to recognize the 1894 effort to subordinate her kingdom to French rule. As a result, a French expeditionary force occupied Antananarivo in September 1895. A wave of anti-foreign, anti-Christian rioting ensued. In 1896 France declared Madagascar a French colony and deported the queen and the prime minister first to Reunion, then to Algeria.

Upon the permanent occupation of Madagascar in 1895, the French government, in response to an enquiry on the part of the United States, declared that the maintenance of the treaty of friendship and commerce, concluded between the United States and Madagascar, May 13, 1881, under which American consuls enjoyed certain rights of civil and criminal jurisdiction, would be inconsistent with the new order of things created by the occupation. At the same time assurance was given that the conventions applicable to the government and citizens of the United States in France or French possessions would be extended to the Island. After the passage of the law for the formal annexation of the Island as a French colony, the treaties previously existing between Madagascar and foreign countries were declared to be at an end, and the system of conventions in force in French colonies to be substituted therefor.

Under the old regime, chiefs and high oflicials always expected to receive presents, not as bribes but as a consequence of the majority having no fixed salary. The whole population were formerly obliged to work for the sovereign, gratis, whenever required to do so. This was altered by the French to 30 days Government work in each year, gratis. Domestic slavery had been abolished in 1896, and in January, 1901, the Whole system of forced labor was finally abolished.

A Consultative Council of Administration was established at Antananarivo. The Colony was not represented in the French Parliament, nor has it any elective assembly. The administrative system is based on the autonomy of the different races. The administrators appoint as local governors and chiefs of districts usually those who had been chosen by popular vote. Natives ere employed to a large extent in subordinate positions both in the civil and military administration.

The local revenue of Madagascar is derived chiefly from direct taxation (including a poll tax and taxes on land and houses), from customs and other indirect taxes, from colonial lands, from posts and telegraphs, markets, and miscellaneous sources, and from subventions granted by France. The chief branches of expenditure are general administration, public works, the post office, and the public debt. For 1915 the local budget showed revenue of 1,507,839l., and an expenditure of the same amount. In 1914 the budget balanced at 1,440,717l. The colony had in the two decades since 1897 contracted debt to the amount of 4,200,000 at the average yearly rate of interest of 3 percent. Of this debt the amount outstanding was on Jan. 1, 1912, 98,220,000 francs. The loans were made for the purpose of public works or for the conversion of loans for that purpose. The troops in Madagascar (including the forces at Diego-Suarez) consisted of 2,411 Europeans, and 6,376 natives. The police and militia were maintained on the local budget.

In 1896, on the completion of the French occupation of the Island, the Malagasy system of land tenure was modified foreigners were permitted to acquire land, and registration of land was begun. Government lands, urban or non-urban, are let or sold to private persons, or to companies for agri culture, pastnrage, or mining. At the close of the year 1911 there were registered in Madagascar 10,740 estates (mom'i t s immatm'mal as), having an area of 1,152,000 acres, and an estimated value of 2,400,000l. In 1912 there were delivered 314 titles, representing about 50,000 acres, and 209 leases of land, measuring 750,000 acres. During the same period 25 free concessions of land were granted for 2,500 acres, and 99 titles purchased covering 21,700 acres.

Cattle breeding and agriculture are the chief occupations of the people there were in 1913, 5,330,200 cattle in the island in 1911 there were 2,125 horses, asses, and mules 246,955 sheep (rough, native breed) 98,421 goats, and 407,732 pigs. The area under cultivation at the beginning of 1913 was estimated at 2,180,000 acres. The chief products were sugar, coffee, manioc, cotton, cacao, vanilla, tobacco, butter beans, cloves, mulberry trees, and rubber trees. Sericulture is encouraged. The forests abound with many valuable woods, while caoutchouc, gums, resins, plants for textile, tanning, dyeing, and medicinal purposes abound. The principal article at present produced in the island is caoutchouc, which is exported to London, Hamburg, and Marseilles. Silk and cotton weaving are carried on, and the manufacture of textures from the raphia palm fibre, and of metal work. Works for the preparation of sugar, rice, soap, beer, &c., were undertaken by Europeans.

Of minerals, gold, iron, copper, lead, silver, zinc, antimony, manganese, nickel, sulphur, graphite, lignite (March, 1912) and also coal have been found. Mining is carried on under the Decree of May 23, 1907. In 1914, metals and minerals were produced as follows: gold, 52,228 ozs. graphite, 7,749 tons rock crystal, 36 tons and corundum, 556 tons. The output of precious stones in 1912, was 399,155 grammes.

Canoes propelled by paddles and formed from the hollowed trunks of trees are still employed on the rivers the largest are 40 feet long and nearly 3 feet wide and deep. In the southeastern part of the island rafts made of the papyrus are used for crossing rivers, but at the rivers mouths, and for going off to vessels, boats 30 feet long and '8 feet beam, propelled by large oars, and capable of carrying 50 people, are used they are built of planks, fastened together by cord made of palm fiber, strips of bamboo being used to calk the seams. On the northwestern'coasts canoes with outriggers, 5 feet long on each side, are much used and skillfully managed they are 26 feet in length and only 25 inches wide, with a raised platform in the center with a stiff breeze, they will sail 12 miles an hour.

Under the Hova rule, there was a total absence of wheeled traffic or roads throughout the island, the natives: having an idea that reads would assist invaders therefore there were foot tracks only, and this is still the case over the greater part of the island, so that travelers have still to be carried in open palanquins, and merchandise or goods for most parts in the interior have still to be borne on the shoulders of porters, many of whom have wonderful powers of endurance and have been known to travel 200 miles in four days over very rough, mountainous country. These primitive methods have, however, gave way to modern conveniences. The Government constructed several excellent roads, and there were in 1911 1,100 miles of surfaced ["metalled"] roads in Madagascar. There was a fortnightly service of motor cars for transport of mails and passengers between Antananarivo and Miarinarivo, the capital of the Province of Itasi, 61 miles and a service twice weekly between Antananarivo and Ambositra, the capital of the Province of that name, a distance of 166 miles also a monthly service between Antananarivo and Maevatanana, 214 miles.

The population of Madagascar, according to the census of June, 1911, amounted to 3,199,465, of whom 12,580 were Europeans or assimilated, 21,065 Asiatics or Africans, and the rest natives. Madagascar is now divided for administrative purposes into 20 civil provinces and 3 military districts.



ਟਿੱਪਣੀਆਂ:

  1. Rush

    ਬ੍ਰਾਵੋ, ਕੀ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ..., ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਚਾਰ

  2. Roldan

    ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿਉਂ?

  3. Burl

    Actual blog, fresh info, read :)

  4. Dien

    ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਗਲਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ. ਦਾਖਲ ਕਰੋ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ. ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ, ਅਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ.

  5. Redd

    ਇਹ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ ਸੰਮੇਲਨ ਹੈ

  6. Canh

    I suggest you to come on a site on which there is a lot of information on this question.

  7. Nahar

    Excuse me, I deleted that phrase



ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖੋ